Ten eerste wil ik mensen aanmanen niet persoonlijk te worden. Ik ga hier een reactie op schrijven maar beschouw achteraf de discussie voor gesloten.
Ik schrijf niet de volledige problematiek rond klimaatsveranderingen neer. Ik probeer een algemeen, voor het publiek toegankelijk overzicht te schrijven. Mijn manuscript is zeker niet enkel gebaseerd (eigenlijk maar voor een klein deel) op het IPCC. Ik baseer mij voornamelijk op recente litteratuur uit ‘peer reviewed’ tijdschriften. Dat zijn tijdschriften waar je als wetenschapper niet zomaar in kunt publiceren. Je werk wordt beoordeeld op correctheid door een aantal reviewers die experts zijn in het vakgebied. De verwijzing naar het IPCC gebruik ik omdat hun bevindingen overeenkomen met die uit de gespecialiseerde litteratuur. De figuren gebruik ik omdat de figuren uit wetenschappelijke publicaties niet vrij te gebruiken zijn.
Voor het schrijven van dit artikel en al mijn artikels beroep ik mij dus steeds op een gamma van wetenschappelijke litteratuur (Nature, Science en een gans gamma van biologische tijdschriften).
Over het IPCC zelf ga ik niet oordelen aangezien ik zelf niet werk in het vakgebied van klimaatsveranderingen. Echter stemmen hun bevindingen wel overeen met de wetenschappelijke litteratuur. Klimaatsmodellen zijn uiteraard steeds variabel. Dagelijks wordt er gewerkt aan verbeterde klimaatsmodellen. Wil dat zeggen dat de oude volledig onbruikbaar zijn? Wel eigenlijk niet. Vaak komen grote trends tot uiting in simpele modellen, maar dient men voor het bestuderen van de gevolgen van de opwarming met meerdere variabelen en processen rekening te houden. Zo zijn neerslagspatroonwijzigingen berekenen een heel moeilijke klus.
Uiteraard is het zo dat CO2 zeker niet het sterkste of meest voorkomende broeikasgas is. Maar het is een broeikasgas dat een sterke verhoging in relatieve concentratie heeft verkregen binnen de atmosfeer. Het is die werking waarin we geinteresseerd zijn. Waarom belang hechten aan broeikasgassen die niet wijzigen in concentratie, dat zijn constante variabelen die dus niet in rekening dienen genomen te worden. Het wordt wel moeilijker wanneer de gevolgen van de CO2 op hun beurt de uitstoot van andere broeiksasgassen gaan beïnvloeden (bijvoorbeeld de verdamping van meer water wat ook een broeikasgas is). Er bestaat evenwel een concensus onder wetenschappers dat er een algemene opwarming is.
Waarom was er dertig jaar geleden minder te doen rond het broeikaseffect? Wel inderdaad dacht men toen dat we teruggingen naar een ijstijd. Dat gaat terug op een natuurlijk proces wat de Milankoviccyclus wordt genoemd. Hierdoor is de input in zonnestraling varierend over een grote periode, die zorgt op zijn beurt voor dat er een cyclus van ijstijden en tussenijstijden bestaat. Uiteraard is deze cyclus enkel maar mogelijk geworden toen de aarde genoeg was afgekoeld (door de stopzetting van de circumequatoriale stroming en het ontstaan van de circumpolaire stroming onder andere) om in een ijstijd-tussenijstijd cyclus te vervallen. We spreken hier over cycli van ongeveer honderduizend jaar.
Het broeikaseffect daarentegen, kan dat verstoren door ervoor te zorgen dat de cyclus niet meer van toepassing is. Hier spreken we ook over slechts een paar honderd jaar waarop significante klimaatswijzigingen zullen plaatsvinden. We zien die trouwens momenteel reeds duidelijk tot uiting komen in biota.
Het enige wat ik hier dus probeer aan te tonen is dat de wetenschap wel degelijk heel wat processen kent en waarneemt om te stellen dat globale opwarming een feit is en het ontregelend werkt op het klimaat. Zo moet je maar eens het tijdschrift conservation biology ter hande nemen om nu reeds vast te stellen dat globale opwarming bepaalde diersoorten reeds bedreigd (bijvoorbeeld amfibiëen uit nevelwouden). Doorheen de ganse ‘peer reviewed’ litteratuur vind je zelfde patronen terug. Ik denk dat het niet opportuun is om gebaseerd op halve argumenten deze wetenschappelijke bevindingen aan te vallen, laat staan mensen daarop aan te vallen. Ik wil deze discussie hier dan ook sluiten.
