Vorige week vrijdag hebben we een kleine heldendaad klaargespeeld. Ik dacht dat de 87 patienten die we woensdag behandeld hadden, al veel waren. Maar we hebben ons record met brio geklopt! Niet minder dan 117 patienten passeerden vorige week vrijdag de revue. Nog eens 25 patiënten met minder acute aandoeningen zullen deze week bij Hezron terugkomen.
Als geschenk voor de gedane arbeid hebben we 'een kieken' gekregen. Levend, welteverstaan. En dat is een serieus cadeau in Afrika, een hele eer. Een geit had ook gekund, maar dat was er welicht wat over geweest.
Zaterdag, na ingewonnen informatie, hebben we de tocht naar Bundibunyo gewaagd. Zelf was ik er nogal gerust in, maar dat kan niet van enkele reisgenoten gezegd worden. Begrijpelijk, voor wie de krant gelezen heeft. Maar wees gerust, we hebben er geen minuut spijt van gehad.
We maakten een ommetje (zeg maar gerust een om) langs Ntoroko aan het Lake Albert, een prachtige plek en een mooie rit door de savanne. Onderweg hebben we veel antilopen gezien. Dan trokken we verder de Rwenzori mountains door. Schitterende vergezichten.
Palmzondag
Vriend father Fabius, die pastoor is van de meest westelijke parochie van Uganda, heeft ons zeer hartelijk ontvangen. Hij bracht ons zelfs - een beetje stiekem - over de Congolese grens. Ons Belgenhart klopte zowaar wat sneller. Prachtig gewoon!
Nadat we genoten hadden van de afrikaanse Gastvrijheid (met hoofdletter, en stip!), mochten we zondag, na een optreden van de lokale schooljeugd, mee naar de palmzondagmis. Dat was het een en ander. Godsdienst mag dan soms wel een beetje opium voor het volk zijn, hier zou zelfs Karl Marx van onder de indruk komen. We stonden daar tussen vele honderden (700?, 800?) mensen, die allemaal hun palmtak meehadden.
Nu moet je weten dat een palmtak hier wat anders is dat het zuinig afgeknikt takske van bij ons thuis. Hier resulteert dat in een ruisend woud van palmbomen, sommige kunstig tot een kruis gevlochten, andere meer in dreadlocks verwerkt. Maar ambiance, mensen! Zingen, dansen, tamtam, handgeklap; we hebben het allemaal gehad, twee en een half uur aan een stuk. Echt een feest, met onze eigenste Fabius als showbeest.
Legerkamp
Op de terugweg zijn we nog gestopt bij een ingegraven legerkamp. We reden door de regio aan de vooravond van een offensief tegen de rebellen. Zij zitten daar vlakbij.
Vandaag (maandag, nvdr) en morgen nog een drukke(nde) dag in het ziekenhuis, het is hier al dagen loeiheet. Dan is het alweer tijd om de terugweg aan te vatten.
We zijn overigens allemaal nog een beetje stil van het bezoek, dat we deze namiddag brachten aan een sloppenwijk, hier in hartje FortPortal Het leven is - ook hier - niet eerlijk voor iedereen. Daar zullen we vanavond nog we eens een dikke boom over opzetten.
Reacties