Stage lopen in de brousse

87 patiënten op 1 dag

Tussen de stroompannes door, gauw nog een berichtje. Gisteren (woensdag, nvdr) zaten we in Rambia, de Health Post in de bergen. Mijn goede vriend Hezron, dat is de lokale clinical officer, heeft zijn best gedaan, en we zullen het geweten hebben. Op de consultatie zagen we in maar liefst 87 patienten, we werkten non-stop door, zelfs zonder lunchpauze. We begonnen om 9 uur en de laatste patient was gezien om 23.15. Nu ja, 'gezien' is veel gezegd. Er is geen stroom en dan 'verdwijnt' die feitelijk uit de lichtkring van de batterijlamp. Ik begrijp nu wel beter waar de uitdrukking 'het ziet er zwart van het volk' vandaan komt.

Maar goed, een erg drukke dag, met soms serieuze pathologie. Den john heeft enkele keren heen en weer moeten rijden om mensen naar het ziekenhuis te brengen. Ze wachten hier dan ook veel te lang om hulp te zoeken en dan staat een appendix op springen, he.

We hebben goed werk geleverd, en morgen gaan we nog eens terug. Hopelijk kunnen we dan wat vroeger afsluiten, want dit was er toch wat over.

Kibale Forest

Archieffoto

Het vorig berichtje sloot ik af net voordat we naar het Kibale Forest vertrokken. We waren voordien nog gaan lunchen bij Dr. Okech, en dat bleek een zeer gastvrij en beminnelijk man te zijn. Zijn echtgenote, een Congolese, is dat evenzeer. Het eten werd voorafgegaan en afgesloten door een gezongen gebedje, recht uit het Hart. Echt mooi. Onze toekomst kan nu niet meer stuk.

Fort Portal

Archieffoto

Uitslapen

Het is weekend en dus konden we vanochtend uitslapen. Dat mocht wel, want gisteravond zijn we naar de dancing geweest. Met de veelbelovende naam Heartbeat lost die de verwachtingen in: alles op en aan, special effects, blacklight, spiegelgalerij...  Tegelijk onwaarschijnlijk, dat je hier - het hol van pluto - zoiets vindt. Met de blacklights aan blijft het grappig om onze medebroeders te zien dansen: je ziet alleen ritmische T-shirts met een schitterend gebit erboven.

Zaterdag hebben we gewerkt op de afdeling heelkunde en de psychiatrie. Vanaf vandaag (zondag, nvdr) starten we daar met enkele alternatieve wondzorgtechnieken. De medische en verpleegkundige staf staan er open voor. Donderdag zullen we de resultaten evalueren.

Zon

Vandaag was het uitstekend weer. De eerste decolleteekens zijn gemarkeerd. Het werk in het ziekenhuis, de eerste dag, is blijkbaar goed meegevallen. Operatiekamer en dienst heelkunde stonden op het programma, en de opvang was heel goed. We waren most welcome. Zelf ben ik (stagebegeleider Jan Standaert) vandaag vooral bezig geweest met het registreren vam het meegebrachte materiaal, een heel serieuze job, hier. Vooral het chirurgisch materiaal en de operatiekledij valt zeer in de smaak.

Voorbij is de tijd van botte scharen, gehanteerd door artsen in versleten outfit. We hebben van Malysse een 80-tal pakjes ter beschikking gekregen; zoveel hebben ze hier nog nooit bijeen gezien. Vanaf morgen verwacht ik dat iedereen er stralend blauw zal bijlopen.

Evelien en Frederik hebben al meteen hun eerste kleine op de wereld gezet - in het zwart - en dat was een succes. Hij bleirde de hele operatiekamer bijeen. We hebben het de vorige jaren ooit anders geweten.

En Nele, Elke en Christine verdienden hun sporen op de dienst heelkunde, en ze mogen morgen alleszins nog terugkomen.

Aankomen in een andere wereld

Na ons vertrek uit Sint Niklaas, notabene in de sneeuw, zijn we door de goede zorgen van autocars De Sinjoor en SN Brussels Airlines vlot in Uganda geraakt. Dat was nochtans niet zo evident, we hadden zo maar eventjes 35 stuks hoofdbagage mee, voor het overgrote deel diverse hulpgoederen. We zetten 450 kg op de weegschaal, en kregen op de luchthaven zelfs speciale assistentie om die lading vlot in te checken.

In Entebbe stonden we er wel alleen voor. Niet zonder moeite hebben we alles met twee wagens in Kampala gekregen. Onze John had voor versterking gezorgd. In konvooi ging het in de namiddag richting Fort-Portal, waar we dinsdagavond omstreeks 22 uur arriveerden.

Ugandareizigers

Ik heb net bericht gekregen van de Ugandareizigers. Ze zijn goed aangekomen in Entebbe en ze zijn onderweg naar Fort Portal.

Twee stageplaatsen

De stagelocatie van de studenten is Fort Portal in Uganda, een Oost-Afrikaans land aan het Victoria-meer. Uganda telt 25 miljoen inwoners. De voertaal is Engels, maar de locals zijn vaak ongeletterd en spreken één van de vele dialecten en het Luganda. De overheid doet zijn best in de strijd tegen AIDS en malaria. Ook onderwijs en vrouwenrechten staan hoog op het prioriteitenlijstje. Toch kampt Uganda nog steeds met een groot veiligheidsprobleem.

Nog één keer slapen

Nog even, en het is zover: morgenvroeg, 7 uur, vertrekken we. Een bus van Autocars De Sinjoor brengt ons naar Zaventem, met familie en vrienden. En met een PAK materiaal. Want laat ons wel wezen: we komen niet voor niks uit Sint-Niklaas. De goedheilige man zou fier op ons zijn.  Het ganse jaar hebben we hard gewerkt, en die inspanningen resulteren in een uitgebreid gamma medicatie, heelkundige instrumenten en andere medisch materiaal. Met onze dank aan iedereen die ons steunde en aanmoedigde.

Ik kreeg zonet nog een kers op de taart: een chirurg uit Lokeren schonk nog een schat aan instrumenten, bedankt Marc. Ik heb direct met onze chauffeur John gebeld, in Kampala, die een tweede voertuig zal organiseren om alles in Fort-Portal te krijgen. Dat gaat dus wel lukken.

Rond 23 uur hopen we in Uganda te zijn, en twee uur later onder zeil. Dinsdag wordt nog een drukke dag, met praktische voorbereidingen voor de Grote trip Kampala -  Fort Portal, 320 km, waar we 's avonds laat zullen arriveren, God bless. Dan zijn we meteen ook in een andere wereld.

Het zal minstens woensdagavond zijn, voordat jullie iets van ons zullen horen. Onze eerste kennismaking met de stageplaats zit er dan al op. Tot dan, het ga jullie goed!

'Mijn mama is ongerust'

Uganda: het klinkt ver en dat is het ook. Niet alle ouders zijn er even gerust in om dochter- of zoonlief naar Afrika te zien afreizen. Maar ze zijn niet meer tegen te houden. Rwenzori ligt in het westen van Uganda in het grensgebied met Oost- Congo.

”Toen mijn mama hoorde dat er in Congo weer gevochten werd, werd ze ongerust. Maar ze kan zich toch met deze reis verzoenen. Anders deed ik dit toch na mijn studies. En dan was ik niet drie weken, maar wellicht voor zes maanden weg”, vertelt Nele Schoofs. ”Mijn ouders hebben vertrouwen in Jan Standaert. Het belangrijkste vinden ze dat ik terugkeer”, lacht Elke Verhelst.