Bij mijn 75ste pamperwissel (nee hoor, ik tel ze niet, maar ruw geschat zit ik daar toch al) waaide me, samen met de intussen bekende zacht-organische geur, een hard besef tegemoet: amper drie dagen scheiden me van het einde van de wittebroodsweken. Zo noemen we ze inderdaad, de zeeën van tijd die ons laten wennen aan dat nieuwe leventje in huis.
Volgende week (zullen ze me nog kennen, daar op de Gazet?), breekt een nieuwe, spannende fase aan. Waarin we hopelijk groeien naar een nieuw soort harmonie in de veranderde gezinsstructuur. Die overgang zal – gelukkig – op zich ook weer in schuifjes verlopen: Eerst blijft Grees nog een maand of twee thuis (moederschapsrust!), dan starten we met de kribbe maar is het voor Celle alweer grote vakantie. In september komt dan de échte testperiode: Celle naar het eerste leerjaar, Daan bij de kleintjes, en papa en mama op het werk. Hoera…?
Ik probeer het me allemaal voor te stellen. Maar bedenk dan meteen dat dat geen zin heeft. De tijd, samen met die twee waanzinnig snel veranderende kereltjes, haalt je keer op keer in. En buiten de grote lijnen – school, kribbe, werk, vakantie - kan je het gezinsleven toch niet op voorhand inkleuren. Net het improviseren houdt het boeltje boeiend. Eentje ziek? Ingrijpen en oplossing zoeken! Dagje geen school? Opvang regelen! Baas vraagt (nog meer) overuren? Overleggen!
In al die flexibiliteit (klotewoord, maar het schept tenminste duidelijkheid: de enige vorm die ons leven zéker zal aannemen is de flexibele) probeer ik twee geboden hoog te houden. Eén. Je moet alles kunnen relativeren, ook elkaar. Twee. Je moet geregeld de film die voor je ogen wordt afgedraaid, stilzetten om eens wat rustiger rond te kijken. Achter en naast het scherm, bijvoorbeeld. Met wat ik nu op zak heb, vijf weken samenzijn in lastige én geweldige momenten, denk ik die geboden al wat beter te kunnen opvolgen. Laat het doek maar opgaan: het volgende bedrijf mag beginnen!
ps1. (bij de foto) Drie mannen in huis... mama wordt soms gek hoor!
ps 2. Willem-Alexander, geef toch toe dat je ook graag een zoon had gehad...
Reacties