Zijn wij klaar om het cocoonen achter ons te laten en weer mee te draaien in de mallemolen van het leven? Gisteravond gold als testcase. De conclusie was negatief, we hebben minstens nog een week oefentijd nodig.
Grees had afgesproken om zich met vriendin Joelle aan een Brasschaatse toog vast te klikken, de eerste keer in maanden. Papalief zou zich over de twee jongens ontfermen. De volgende situaties deden zich voor: 1, Terwijl Celle zaagt om tot na ‘Thuis’ op te mogen blijven, zet Daan zijn keeltje open. 2, Terwijl Daan enigszins de rust hervindt aan papa's borst (we zijn intussen met z’n drieën in Celles kamer beland), dringt Celle wanhopig aan om toch zeker àlle slaapkamerritueeltjes af te werken (zoals daar zijn: monsterknuffels op hun plaats leggen, wekker zetten, kus én knuffel geven...) 3, Terwijl papa zich - nog steeds met baby op de arm - naar beneden haast om de afgekolfde portie uit de koelkast te halen – de honger slaat intussen genadeloos toe - gilt de oudste vanuit bed “je moet mijn deur nog op een kiertje zetten!!” Vaderstress.
Na de fles – mama was nu zowat twee uur van huis – kon ik even alleen in de zetel neerzijgen. Ik hoopte de Fixkes te zien spelen op de slotshow van Kom op Tegen Kanker, mijn blaffetuurkes beslisten daar anders over: ze vielen genadeloos naar beneden. Tot 1u, toen mama weer op de stoep stond.
Was het bij haar dan zo geweldig geweest? Qua gezelligheid zeker wel, maar het herstellende lichaam kan zo’n avondje in de (stinkende) cafédrukte nog niet aan... Moe, moe, moe dus, ook zij. Daan lag intussen alweer vrolijk om een portie borst te piepen, dus daar werd nog een laatste inspanning verwacht. De eerste keer sinds de geboorte is ook mama bij het voeden voor een paar uur in slaap gevallen, de zuigende zoon in haar armen...
Ps: Doe mij dan maar de sfeer van vandaag: iedereen thuis, wat frotten aan de computer, Celle speelt met neefje Lander die op bezoek is, en mama heeft tijd voor de zoveelste fotosessie... Al een hele knaap hé?
Reacties