Thuis met de baby

Hamster, piepkuiken, held

Als je iemand geweldig graag ziet, komen daar spontaan opwellen: knuffels, vlinders, kusjes. En koosnaampjes natuurlijk. Hoog tijd om de naampjes die we in drie weken al voor Daan hebben verzonnen, op te lijsten. Laat ik ze maar meteen in categorieën steken.

• naamgebonden: Danius, Danio, Daantje

• relatiegebonden: mateke, kameradski, vriend, vriendschap

• familiegebonden: broer, zoneke

• fantasie: humptie (of humptiedumptie), ventievent, zoeteke, suske, pakketje, sprudel

• dieren: piepkuiken, marmotje, hamster, ratteke

• bewondering: held, superkerel, schoonheid

Grappig: een aantal naampjes gebruikten we ook ooit voor Celle (intussen heet hij vooral Celderius of Grote Vent), andere zijn kakelvers of gebonden aan de tijd van het jaar (piepkuiken!). Sommige overleven een dag, andere – als humptie – zijn echte blijvers. Het kost ons absoluut geen moeite om nieuwe namen toe te voegen. Ze dienen zich gewoon aan, op straat of in bed.

ps: een geweldig vooruitzicht voor morgen. Als alles meezit gaan we... je zal wel zien.

Toen en nu

Van een rustig uurtje - dient zich pas aan als ik het huis verlaat - maakte Grees gebruik om een huiskamer-fotosessie te houden. Een van de beeldjes die ze nadien toonde, deed me spontaan naar een fotodoos grijpen. Die over de eerste weekjes van Celle. Vergelijk mee: Celle had geen pijl haar, Daan pronkt met een donker donsje. Daan heeft blauwe, Celle donkerbruine ogen. Punten van overeenkomst: we kiezen steevast voor bloemige verzorgingskussens in knalkleuren, en vooral: die baby's van ons kunnen verdraaid rare bekken trekken.
Wat vinden jullie, lijken deze twee kerels op elkaar?

Boven: Celle, in 2001

Onder: Daan, in 2007

Karretje vullen

Met een stapel pannenkoeken vierden we deze middag dat mijn vadervakantie precies halfweg is. Al zoveel gebeurd in twee en een halve week, toch voelt het of ik pas gisteren die laatste krant mee in elkaar stak. Tijdsgebruik en –besef veranderen eens er een kind in je leven rondloopt. Zo'n tweede spruit geeft wéér een nieuwe dimensie aan je horloge. Zo plande ik deze ochtend een ritje naar Delhaize, met Daan op de achterbank. Tot drie weken geleden moest ik er enkel op letten dat ik een dubbele euro bij me had voor het karretje. En het lijstje natuurlijk, dat bij aankomst hopelijk niet uit mijn broekzak was gedwarreld. Ging Celle mee, dan hupte die wel in en uit de auto.

Nu begint zo’n winkeluitje met het warm aankleden van Daan – mutsje en sokjes zoeken! – waarna het ‘pakketje’ (zo noemen wij hem eens hij is gewassen en mooi uitgedost) de Maxi-Cosi in kan. Maar al die verzorging geeft onze jongen zo'n gelukzalig gevoel dat hij er een flinke prot op laat, zodat papa even moet verluieren. Het inladen, en juist vastsnoeren van het draagbakje kosten ook weer een paar minuutjes, die op de parking een tweede keer aantikken.

Met aangepaste snelheid begeven we ons tussen de rayons en ja, zelfs het aanvullen van de boodschappen verloopt trager en beheerster. Snel van je kar weghollen omdat je de halfvolle melk niet hebt ingeladen, is er bijvoorbeeld niet meer bij: je laat je dierbaarste bezit toch niet onbewaakt in zo'n drukke winkel achter...? Gelukkig kan ik me die extra tijd makkelijk permitteren. En de nieuwsgierige blikken van het vrouwelijke Delhaize-publiek geven ons wat extra energie. Die hebben we nodig, want bij het instappen is het twaalf uur. Nog zeven minuten en Celle staat aan zijn schoolpoort!

Ps Vandaag ons eerste kraambezoek ontvangen in de tuin. Heerlijk, zo'n lentebaby!

Cava zegt plop!

Vandaag (tot een uurtje geleden) mijn collega's, morgen die van Grees: er is weer een tijd van ploppende Cava-kurken aangebroken. De eerste week na de kraamperiode leek het even of de wereld ons vergeten was. Maar vanaf nu loopt de agenda weer stilaan vol. Daan zweefde vanavond van schoot naar schoot, bleef er rustig onder (de GvA-delegatie mocht dus helaas niét getuige zijn van een huiluurtje), en trok met mama de trap op toen de honger écht begon te knagen. Zo konden wij beneden ons glaasje nog ledigen. Schol, en... danku voor de lieve attenties, collega's. Dit doet het thuisfront deugd!

Danku, Damien

De dag bracht ons wat lentezon, alvast genoeg om de tuin in te duiken (zie foto).
De avond bracht ons het lang besproken uitje naar Brussel: Damien Rice in het Koninklijk Circus in Brussel. Een afstand van 62 km tussen moeder en kind: niet evident, zo twaalf dagen na de geboorte. Maar het ging super. Babysit Veerle sms’te halverwege de set dat het flesje bij Daan lekker binnen was gelopen, en dat er weer een slaapsessie was begonnen. Zo konden wij gerust genieten van de supergetalenteerde Ier (die mij, sorry, een beetje aan Boudewijn De Groot doet denken) en zijn muzikanten. Na de laatste bis belandden we met een biertje in de foyer, samen met vriendinnen Nathalie en Joelle (en wat zagen die er weer geweldig uit!), lekker doorleuterend over van alles. Niet alleen over Daan, dus, héérlijk... Als allerlaatsten hebben we daar het pand verlaten. Zijn we nu harteloze ouders?

Ps: Sven, wat een greep gisteren in Zandvliet. Onze Daan heeft weliswaar niet gezien hoe je de balk deed kraken, maar hij heeft het wel gevoeld, tot in de kinderwagen. Zijn eerste keizerschap kon maar op één manier beter verlopen... En Hoevenen is toch ook een beetje Stabroek hé? Proficiat aan jou en de hele vereniging (gansrijders Hoevenen).

Zware nachten...

"Wij wensen jullie veel moed tijdens de slapeloze nachten en de rusteloze dagen". Dat soort schouderklopjes belandt ook in je (elektronische) brievenbus, wanneer je een nieuw kleintje aan de wereld voorstelt. Het cliché waar elk koppel met kinderwens bang mee wordt gemaakt, ligt bij deze op tafel: je nachtrust kan je écht wel vergeten, de eerste weken/maanden/jaren.
Wel, de voorbije drie nachten heb ik een lang en ononderbroken eind weggeslapen. Terwijl Grees Daan één keer zachtjes - en in het donker! - de wieg uit en het bed in neemt om de borst te geven, pit ik rustig verder. Niet dat ik het erg zou vinden om eruit te stommelen voor een nieuwe pamper of een rustgevende wandeling op de arm en door huis of tuin. Nee, het hoeft simpelweg niet. Zoals dat bij de kleine Celle vijf jaar geleden ook nauwelijks hoefde (die woelwater slaapt nog steeds als een blok beton trouwens... als hij 's nachts wakker wordt, is er écht iets ergs gebeurd).
Onze jongste zoon ontpopt zich dus stilaan als een ventje met regelmaat en die maat tikt als volgt: rond 23u eten, rond 3u eten, en rond 7u eten. Dat betekent dus één voeding in het holst van de nacht. Om die te bekomen hoeft hij niet te brullen of anderszins moeilijk te doen, een paar kreuntjes en piepjes volstaan. Let wel: 1. bij de zonet beschreven regelmaat hoort ook het avondlijke huiluurtje waar ik het eergisteren over had. 2. bij kinderen mag je nooit denken dat je broodje gebakken is. Het voorbeeldgedrag waar je zo blij mee bent, kan plots omslaan. Daarom bij deze voor iedereen wat hout om vast te houden. En zo te duimen voor een verdere positieve evolutie van dit slaappatroon.

ps En nu naar de keizer. Stabroek rules!

Glory hallelujah!!

Kreten van vreugde, trots en opluchting in de keuken. Aan de tafel waar we gisteren nog sip en zonder resultaat bij de elektronische afkolver zaten, heeft zich vandaag daadwerkelijk een flesje-vulsessie voltrokken. De emotionele barrière is weg (we hebben de boel nog eens rustig doorgebabbeld) en technisch klopte het ook wat beter: gewoon de twee borsten tegelijk in zo'n kelkje steken voor een betere vacuümwerking, verder treed ik niet in detail. Enfin, zo zat ik deze namiddag voor het eerst met een flesje van 100cc in handen, om de generale repetitie te houden voor maandagavond: Damien, here we come en babysit Veerle, hou je klaar! Het voelde ook ontzettend innig en fijn om voor het eerst in vijf jaar mijn zoon nog eens de fles te geven. Weer een klein stapje naar de volwassenheid!

Ps En nu gaan feesten: peter Peter feest voor zijn 40ste verjaardag – proficiat bij deze! – en dat is ook voor ons nog eens een leuk uitje. Petekind Daan gaat mee in de draagdoek en de draagwieg houden we achter de hand. Voor ons al een revolutionair zaterdagavondgevoel... Whouaa!

Avent Isis iQ duo

In de keuken hebben we deze namiddag een kwartier lang naar onze Avent Isis iQ duo zitten kijken. Het toestel is het beste in zijn soort. Opgehemeld door de vakpers maar verguisd door miljoenen moeders. Het is de veruitwendiging van baby’s beginnend eigen leventje, dus ongetwijfeld goud waard voor vrouwen die snel na de geboorte weer aan de slag willen. Voor mama’s die nog even op hun roze wolk willen blijven, is zo’n slangenstelsel met bloemvormig opzetstuk psychische terreur.

Tijdens het monsteren van de Avent isis Q1 duo was in onze keuken dan ook gezucht, gehuil en gevloek te horen. Van puur zelfmedelijden ook wat gelach. Succesvol gekolfd is er niet. Grace heeft een paar keer melkloos geprobeerd, om na het gestuntel Isis in het hoekje te parkeren waar ze vandaan kwam. Met handige draagtas en al. Ik had Isis speciaal bij de apotheker gehaald. 50 euro, en de elektrische pomp zélf moet ik nadien terugbrengen.

Toch dringt de tijd: maandag zitten we met z’n tweeën in Brussel, waar we een concert van Damien Rice willen meemaken. Aangezien we niet van plan zijn met onze pruts van dertien dagen bij Damien op de eerste rij plaats te nemen, wordt afkolven een conditio sine qua non. En ook de babysit is al besteld.

Zo ziet dat ding er uit

Huiluurtje

Beentjes beginnen hevig te trappelen, armpjes te molenwieken. Handjes knijpen zich tot vuistjes. Een rood aanlopend gezichtje (daarnet nog zo’n plaatje van rustgevende zaligheid) trekt in onlogische richtingen schots en scheef, onder een grote frons. Dan die mond wijd open, anderhalve seconde stilte, en... het huiluurtje is aangebroken. Alles doe ik om van dat uurtje een minuut of minder te maken, niets helpt. Ik leg Daan dwars over mijn arm, hangend op mijn schouder, op zijn buikje op mijn borst. Ik doe een deken lekker strak rond zijn lijfje. Telkens gaat de sirene na een klein momentje van stille verbazing – valse hoop, papa! – toch weer op ‘aan’. De tut wordt met een handbeweging, ongecontroleerd en toch doeltreffend, weggeslagen of gewoon uitgespuwd.
Het huiluurtje komt meestal ’s avonds voor, vanaf een uur of acht, en vandaag wend ik een extreem middeltje aan: ik neurie ‘you’re beautiful’ van Christina Aguilera in Daans oor. Jongens en meisjes, dat helpt! Daan ligt na mijn performance meer dan een halfuur tuttend en muisstil op mijn borst, de ogen op kleine spleetjes. Daarna pakt hij de draad weer op en werkt nog maar één ding. Het ultieme in het baby-universum, het walhalla: mama’s borst. Intussen is het toch zo ongeveer etenstijd.
Meer over huilende baby's

Daan en Grees, twee uur voor het huiluurtje!

Allemaal jongens

Het lijkt wel of baby's met deze eerste lentedagen aan takken groeien. Trouwens, op de dag dat Daan is geboren zijn er hem in het bevallingskwartier liefst twaalf gevolgd. Nog iets dat opvalt: de mannen kunnen anno 2007 blijkbaar geen meisjes meer maken. Deze namiddag bezochten we in het Middelheimziekenhuis Nand, eerste kindje van nicht Martine en haar Kristof (foto). Een bekende van vroeger die op onze gang verbleef in Klina, mocht daar zijn boreling Binck in de armen sluiten. Al wie in onze omgeving zwanger is - én uit de biecht klapt over het geslacht van de aankomende - verwacht een jongen: dat zijn er samen nog een stuk of vier. Dat grapje van die voetbalploeg in de vriendenkring wordt dus stilaan ernst. Welke papa wordt coach?

ps: Het was verder een dag met zwart en wit. Al even zeurder er iets ondefinieerbaars in mijn hoofd, en Grees merkte dat. Ze vond dat de euforie er wat uit was, dat ik kort in de kar stond, en zette zich helemaal open voor mijn verhaal. Alleen, ik kreeg het niet verteld. Dan maar naar het zwembad getrokken om daar een kilometertje af te malen, in mijn eentje. Voldoende om herboren weer op het droge te komen. Ik was blijkbaar mezelf even vergeten... Opletten daarvoor, weet ik nu!