Thuis met de baby

Slot (2)

En er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dan zal ik daar onmiddellijk in geloven
Tegen beter weten in

Dit verheffend refrein van Rob De Nijs (tegen beter weten in, 1973) was steevast mijn - luid voorgezongen - antwoord als hier de voorbije weken het onderwerp 'einde' werd aangesneden. Deze avond is het einde. En een nieuw begin. Morgen ga ik weer aan het werk. Een paar conclusies.

* Ik heb mijn oudste zoon nog nooit zo goed gekend als nu. Ik trok bijna elke avond met Celle naar boven om hem in bed te steken. Ik heb met hem lange discussies gevoerd, ik weet nu hoe ik 'm verbaal kan vloeren (en da's niet makkelijk!). Bijvoorbeeld als het gaat om ''s werelds slimste dieren' of 'benodigdheden van politieagenten'. Daarstraks zaten we nog met z'n tweeën in de Lotto Arena ('De Drie Biggetjes'): dikke pret.
* Wij hebben een schat van een baby. Met de dag mooier, slaapt als een marmotje, groeit als kool. Enige punt van zorg: de borstvoeding. Grees is het beu dat Daan tijdens de voedingen in slaap valt (het is daar ook lekker zacht...). Dat hij zo te weinig binnen krijgt, een uur later weer wakker wordt en wéér wil drinken. De omschakeling naar flesjes, die mama wat onafhankelijkheid geeft en de porties meetbaar maakt, is nabij (vrees ik).
* Ik heb me geen seconde verveeld deze weken. Uiteraard, ik heb me onwennig gevoeld in de nieuwe situaties. Grees heeft me het huis uit gewenst, ik heb daar af en toe gevolg aan gegeven. De evolutie die andere vaders in het eerste levensjaar van hun (tweede) kind doormaken, onderging ik in een paar weken. Voordeel: wij zijn nu op elkaar ingespeeld, ik ken onze jongste (bijna) even goed als mijn liefste.
* Ons gezin is compleet. Het is heerlijk om op een onverwacht moment, bijvoorbeeld op de fiets of het toilet, overmand te worden door het besef dat je droom is vervuld (voor we kinderen hadden, zetten we het ideaal op twee stuks, als ik dan nog verder mocht kiezen: twee jongens)
* Ik voel me vetgemest. Liters bubbels, zakken vol chips, paaseieren en zelfgebakken brood vond ik te lekker om me te ontzeggen, in deze huiselijke periode. Ik heb nog gesport, maar minder dan voordien (daar is alvast een goed voornemen). De afspraak met de diëtist is gemaakt (en nog een!).
* De blog was leuk om bij te houden. Hopelijk ook om te lezen. Ik heb altijd graag geschreven, maar weet niet of ik deze frequentie vol zou houden voor of na een dagtaak. Daarom is het in deze vorm

Ge-DAAN!!

Slot (1)

Bij mijn 75^ste pamperwissel (nee hoor, ik tel ze niet, maar ruw geschat zit ik daar toch al) waaide me, samen met de intussen bekende zacht-organische geur, een hard besef tegemoet: amper drie dagen scheiden me van het einde van de wittebroodsweken. Zo noemen we ze inderdaad, de zeeën van tijd die ons laten wennen aan dat nieuwe leventje in huis.

Volgende week (zullen ze me nog kennen, daar op de Gazet?), breekt een nieuwe, spannende fase aan. Waarin we hopelijk groeien naar een nieuw soort harmonie in de veranderde gezinsstructuur. Die overgang zal – gelukkig – op zich ook weer in schuifjes verlopen: Eerst blijft Grees nog een maand of twee thuis (moederschapsrust!), dan starten we met de kribbe maar is het voor Celle alweer grote vakantie. In september komt dan de échte testperiode: Celle naar het eerste leerjaar, Daan bij de kleintjes, en papa en mama op het werk. Hoera…?

Ik probeer het me allemaal voor te stellen. Maar bedenk dan meteen dat dat geen zin heeft. De tijd, samen met die twee waanzinnig snel veranderende kereltjes, haalt je keer op keer in. En buiten de grote lijnen – school, kribbe, werk, vakantie - kan je het gezinsleven toch niet op voorhand inkleuren. Net het improviseren houdt het boeltje boeiend. Eentje ziek? Ingrijpen en oplossing zoeken! Dagje geen school? Opvang regelen! Baas vraagt (nog meer) overuren? Overleggen!

In al die flexibiliteit (klotewoord, maar het schept tenminste duidelijkheid: de enige vorm die ons leven zéker zal aannemen is de flexibele) probeer ik twee geboden hoog te houden. Eén. Je moet alles kunnen relativeren, ook elkaar. Twee. Je moet geregeld de film die voor je ogen wordt afgedraaid, stilzetten om eens wat rustiger rond te kijken. Achter en naast het scherm, bijvoorbeeld. Met wat ik nu op zak heb, vijf weken samenzijn in lastige én geweldige momenten, denk ik die geboden al wat beter te kunnen opvolgen. Laat het doek maar opgaan: het volgende bedrijf mag beginnen!

ps1. (bij de foto) Drie mannen in huis... mama wordt soms gek hoor!

ps 2. Willem-Alexander, geef toch toe dat je ook graag een zoon had gehad...

Contact!

Onze baby is veranderd. Zus Martine zei het al. Een beetje tot mijn verbazing, want de evolutie ging blijkbaar sluipend en zo hadden we het niet gemerkt. Maar nu is er geen ontkennen meer aan: de handjes beginnen te grijpen – nog in het ijle, maar toch gerichter – en vooral: de oogjes beginnen te zoeken.

Wat een boeleke na een paar maanden voor de hele wereld zo vertederend maakt, is zijn blik: grote karbonkelkijkers, op zoek naar een reactie van eender wat of wie. Die speurende blik begint zich bij Daan af te tekenen.

Ons drinkend, slapend, knorrend superlarfje - dat af en toe eens knipperde, de oogjes hoogstens op een spleetje - begint een kindje te worden dat zich richt op wat buiten hem omgaat. Nog even en lichtjes, bewegingen en kleuren zullen hem boeien. Nu al beweegt het mondje mee met die zoekende blik, als was het vol verbazing. En als een zon breekt af en toe dat lachje door: alle boeken zeggen dat dit niets met een échte glimlach heeft te maken, dat het een soort reflex is. Maar voor papa en mama is zo’n grimas als een diamant: er is contact!

Calvarie

Na vier weken begint Daan ook écht te bestaan: mijn calvarie van kinderbijslag, ziekenfonds, ziekenhuisbalie, gemeentehuis, groeps- en hospitalisatieverzekering heeft het eindpunt bereikt. Ongelooflijk hoe wild zo'n molen begint te draaien eens baby begint te kraaien. En eens mama hoopt een paar maanden op kosten van de maatschappij thuis te mogen blijven. Het kost mij wekelijks een paar uur paperasserij en een gedwongen zelfstudie ambtenarees, de taal met haar eigen wetten van onlogica. Deze ochtend nog: de groepsverzekering van het bedrijf voorziet voor mama een aanvullende premie eens de mutualiteit het ‘dossier van arbeidsonderbreking’ (in deze levensmomenten worden mensen plots dossiers) heeft goedgekeurd. Van die goedkeuring, zo meldt ons een vreselijk ingewikkeld schrijven, moet de privé-verzekeraar eerst even een bewijs hebben. Anders geen centen. De mutualiteit geeft dat bewijs pas vrij als er de eerste keer een bedrag is gestort, zo beantwoordt ze mijn telefoontje. Terwijl de verzekering graag alle formulieren snel heeft om hààr ‘dossier’ rond te maken. Tegenspraak dus. Even bellen naar de verzekering, dan maar. ‘Aha meneer, hoe lang is uw vrouw al ziek? Wat, het gaat om een bevalling? Stuur ons gewoon een kopie van de geboorteakte, dan hebben wij voldoende.’ Blijkbaar was het te veel gevraagd om dat simpel achterpoortje even op de brief te vermelden. Grrrr!

Onvoorbeeldig

Pasen voor de kleintjes, paasmaandag voor de groten. Terwijl Daantje voorbeeldig sliep, en Celle voorbeeldig speelde, gingen wij onvoorbeeldig aan de rol met hamburgers, wijn, bier en chips. De vriendenkliek die we vorige week moesten afbellen omdat we halsoverkop naar zee zijn vertrokken, werkte de voorraad mee weg. In een zucht, een lach, een slok en een beet was de namiddag voorbij. In goed gezelschap doorzakken aan tafel: het kwam er tijdens de zwangerschap te weinig van. Het levert je een buikje op en mogelijk een kater. Maar ook: nieuwe energie, wat vrolijkheid, en verse roddels!

Eitjes!

Bim bam beieren, de klokken brachten eieren!
Niet voor mij helaas. Wel voor broer Celle (met strepentrui) en mijn vijf neefjes en nichtjes, die ik vanop mama's arm heel de tuin bij bompa zag uitkammen. Alle grote mensen genoten mee van die vreugde... Hopelijk kan ik de volgende Pasen al een beetje in de weg lopen. Hier en daar een eitje meegrissen. Of per ongeluk kapot trappen!
Vrolijk Pasen iedereen, van Daan!

Blijven cocoonen

Zijn wij klaar om het cocoonen achter ons te laten en weer mee te draaien in de mallemolen van het leven? Gisteravond gold als testcase. De conclusie was negatief, we hebben minstens nog een week oefentijd nodig.
Grees had afgesproken om zich met vriendin Joelle aan een Brasschaatse toog vast te klikken, de eerste keer in maanden. Papalief zou zich over de twee jongens ontfermen. De volgende situaties deden zich voor: 1, Terwijl Celle zaagt om tot na ‘Thuis’ op te mogen blijven, zet Daan zijn keeltje open. 2, Terwijl Daan enigszins de rust hervindt aan papa's borst (we zijn intussen met z’n drieën in Celles kamer beland), dringt Celle wanhopig aan om toch zeker àlle slaapkamerritueeltjes af te werken (zoals daar zijn: monsterknuffels op hun plaats leggen, wekker zetten, kus én knuffel geven...) 3, Terwijl papa zich - nog steeds met baby op de arm - naar beneden haast om de afgekolfde portie uit de koelkast te halen – de honger slaat intussen genadeloos toe - gilt de oudste vanuit bed “je moet mijn deur nog op een kiertje zetten!!” Vaderstress.
Na de fles – mama was nu zowat twee uur van huis – kon ik even alleen in de zetel neerzijgen. Ik hoopte de Fixkes te zien spelen op de slotshow van Kom op Tegen Kanker, mijn blaffetuurkes beslisten daar anders over: ze vielen genadeloos naar beneden. Tot 1u, toen mama weer op de stoep stond.
Was het bij haar dan zo geweldig geweest? Qua gezelligheid zeker wel, maar het herstellende lichaam kan zo’n avondje in de (stinkende) cafédrukte nog niet aan... Moe, moe, moe dus, ook zij. Daan lag intussen alweer vrolijk om een portie borst te piepen, dus daar werd nog een laatste inspanning verwacht. De eerste keer sinds de geboorte is ook mama bij het voeden voor een paar uur in slaap gevallen, de zuigende zoon in haar armen...

Ps: Doe mij dan maar de sfeer van vandaag: iedereen thuis, wat frotten aan de computer, Celle speelt met neefje Lander die op bezoek is, en mama heeft tijd voor de zoveelste fotosessie... Al een hele knaap hé?

Met de helm!

Er is iets dat ik hier tot nu onvermeld heb gelaten, en dat van onze Daan best een speciaal mannetje maakt. Daan is in de vliezen of – in de volksmond – ‘met de helm’ geboren. Vaag had ik ooit gehoord dat daar een soort bijgeloof aan verbonden is, maar pas vandaag heb ik opgezocht waar het precies om gaat. Eerst de naakte uitleg: het beschermende vlies rond het kindje (dat ook het vruchtwater vasthoudt) gaat normaal in de baarmoeder al kapot. Of wordt net voor het bevallen doorprikt, zodat het als deel van de nageboorte naar buiten komt. Maar in één geval op de 11.000 (zegt de ene bron, volgens de andere bestààn geen statistieken van) komt het kind in de ongeschonden vliezen ter wereld: het hoofdje lijkt, met dat vlies, wel een soort ‘helm’ op te hebben. Als beduusde papa zie je nauwelijks het verschil met je eerstgeborene. Maar de vroedvrouw, met haar lange staat van dienst, had het voor Daan nog maar één keer mogen meemaken.
Het volksgeloof nu. Wie op een uitzonderlijke manier wordt geboren, moet wel over uitzonderlijke gaven beschikken, dacht men vroeger. Die krachten zitten vooral in het morbide sfeertje: wie met de helm geboren is, voelt aan wanneer er iemand gaat sterven (een ‘voorgezicht’) of wanneer er iets ergs gaat gebeuren. De geesten komen net deze unieke stervelingen opzoeken wanneer ze zich in het ondermaanse begeven. Om hiermee geen onheil over zich af te roepen, werd vroeger aan ouders aangeraden om de vliezen (de ‘helm’!) ritueel te verbranden. Alhoewel... de helm kon anderen ook beschermen, ongenaakbaar maken. Er werd zelfs geld voor geboden. Grappig: op sites rond new age en indigo-achtige thema’s wordt volop gespeculeerd over ‘de helm’. Er wordt ook wat chakra en spiritualiteit bij gesleurd. Ik geloof er allemaal de ballen van, maar weet nu wie ik binnenkort uit zijn kamer moet roepen als er een geest aan de voordeur staat.

De juiste cocktail

Toen we Daan verwachtten, groeide het besef dat in onze vrijetijdsbesteding een en ander moest veranderen. Wanneer je zowel je kind van 5,5 als je zuigeling (straks peuter!) een topdag wil geven, en daar graag zelf een goed gevoel aan over houdt, is schipperen een noodzaak. Toen we deze ochtend ogen en gordijnen openden, en een paar zonnige uren ons toelachten, kon het overleg meteen starten. De cocktail die we samenstelden, was een voltreffer. Weet ik nu, afgaand op mijn geluksmeter. We tramden naar De Haan: een belevenis voor Celle, die op bestemming zelf op het belletje mocht drukken. En maakten een wandelingetje (mag voor Celle nog niet té lang zijn) naar parkdomein de Potinière, een van mijn favoriete plekjes in de wijde omgeving: Daan zat alweer gezellig in de Björn, Celle fantaseerde al uren volop over zijn ‘karretje’: een uit een lange rij uitgekozen trapauto die hem een vol uur sensatie zou bezorgen. Van achter onze kruidenthee op het parkterras zagen we onze grootste al snel onbesuisd over de wandelpaden racen. Nadat de meeste energie was weggetrapt, wachtte nog een traktatie: pannenkoeken op een verwarmd terras op de zeedijk. Op zich een betere locatie om Daan de borst te geven (in het park zou dat al snel tot dubbele longontsteking bij mama leiden!). De namiddag beloofde nog meer zon, dus terwijl mama en Daan héél even gingen rusten (en alweer voeden!) op het appartement, trokken Celle en paps naar het strandhuisje. Spelend en lezend achter het windscherm trokken zon en zee en zich stilaan terug …

Een heel verschil met gisteren (dinsdag), toen we door slecht weer (het leek hier verdorie plots december) en lusteloosheid op alle fronten de dag hebben verprutst. Maar ook om eens goed te luieren moet je van huis weg zijn, zeg ik altijd!

Ps1 Ik wil hier niet weg! (volgens planning: morgen in de loop van de dag…)

Ps2 Op de foto: de eerste keer Celle in omhelzing met zijn broer. Onze oudste had, net als papa in het begin, een beetje schroom om losjes met dat nieuw leven in huis om te gaan. Ook daar boeken we nu beterschap.

Björn!

Bijzonder handig op zo’n dag op en rond het strand: de BabyBjörn (foto). De stoffen, rugzak-achtige draagconstructie, die – oh toeval! - tot een paar maanden geleden nog een andere Daan langs bergen en dalen loodste, laat mama in volle vrijheid rondstappen. Terwijl baby’tje alles beleeft vanop zijn favoriete plek: dicht bij mama’s buik.

Wij hebben onze Björn dus in bruikleen, net als een paar andere draag-, lig- en zittuigen. Als je al die dingen nieuw zou kopen (of op de babylijst zou zetten), ben je immers een fortuin kwijt. Het is toch telkens afwachten in hoeverre je pruts het hulpstuk in kwestie tof vindt. Zo hebben we ook nog de klassieke draagdoek in huis: principe is hetzelfde als bij de Björn, maar je ingewikkelde baby ligt er meer als een larfje in: hij neemt dus nog meer de baarmoederpositie aan. Dan is er de Maxi-Cosi, onmisbaar voor autoritten en een veilig basisstuk in elk kroostrijk gezin. En tenslotte moet ook de draagwieg steevast mee de koffer in. Die maakt deel uit van de buggy (en doet hier, op verplaatsing, als bedje dienst). In huis-, tuin- en keukensfeer kan je qua zit- en ligcomfort nog verder gaan: de relax (of het wipperke), de wieg (beneden!) en het babybedje (boven!) zijn volgens de winkelspecialisten niet voldoende. Als je je kind écht iets wil gunnen, zet je er ook nog een hangmat (al dan niet met driepikkelconstructie) en een schommelstoel naast. En voor binnenkort staan nog de triptrap, speelmat en box klaar. Stoelen aan de kant, dus. Mama en papa, jullie vinden nog wel een plaatsje, niet?