Standpunt Antwerpen

En nu op zoek naar goede oplossing voor Sinksenfoor

Er is eindelijk duidelijkheid over de locatie voor de Sinksenfoor. Die komt - o ironie - op de Gedempte Zuiderdokken te staan. Precies de plaats waar volgens een aantal buurtbewoners geen ruimte meer is voor een drukke, wekenlang durende kermis.

De afspraak tussen het stadsbestuur en de buurtbewoners is dat de Sinksenfoor er nog tot en met volgend jaar mag staan. Vanaf dan is het onherroepelijk afgelopen met de kermis op het Zuid. Tegen 2015 moet de stad een nieuwe locatie hebben voor de jaarlijkse kermis.

Want dat is de voorwaarde van de buurtbewoners om de Sinksenfoor toch nog even te gedogen op de Gedempte Zuiderdokken. En bij wijze van geste hebben de buurtbewoners ook beloofd om elke juridische procedure in deze zaak stop te zetten.

Op korte termijn kun je zeggen dat het stadsbestuur het pleit gewonnen heeft. De Sinksenfoor blijft voorlopig op de oude vertrouwde plaats staan. Maar eigenlijk zijn het de buurtbewoners die goede zaken gedaan hebben. Enkel en alleen met het vonnis van de rechtbank in de hand kan de Sinksenfoor slechts tijdelijk geweerd worden.

De stad heeft immers nog een aantal mogelijkheden om de bestemming van de Gedempte Zuiderdokken te wijzigen. Niet meer voor de eerstvolgende editie van de kermis. Maar misschien wel voor die van de daaropvolgende jaren. Een ruimtelijk of ander uitvoeringsplan is niet voor het leven.

Door het akkoord met het stadsbestuur hebben de buurtbewoners nu de garantie dat het over twee jaar afgelopen is met de Sinksenfoor op de Gedempte Zuiderdokken. Daarover is een duidelijke afspraak gemaakt. En het is hoogst onwaarschijnlijk dat het stadsbestuur zich daar niet aan zal houden. Als N-VA terugkomt op dit akkoord, staat de partij politiek met de broek op de enkels, en dat weten ze zelf maar al te goed. Slim van de buurtbewoners.

Nu er duidelijkheid is over de toekomst van de Sinksenfoor op de Gedempte Zuiderdokken, wordt het tijd dat iedereen zich neerlegt bij de genomen beslissing. Blijven sakkeren heeft geen zin. Het stadsbestuur heeft nu ruim een jaar de tijd om voor een degelijk alternatief te zorgen voor de kermis. Eenvoudig zal dat niet zijn, maar het is echt niet onmogelijk om een plek te vinden waar zowel foorkramers, kermisbezoekers als eventuele omwonenden zich in kunnen vinden.

door Patrick Van de Perre

Fietsvriendelijkheid zit ook tussen de oren

De onveilige situatie van de fietsers in de Nationalestraat in Antwerpen doet anders vermoeden, maar onderzoek heeft uitgewezen dat onze stad een hart heeft voor fietsers. Antwerpen heeft in de Copenhagenize Index, een tweejaarlijkse lijst waarbij 150 wereldsteden worden beoordeeld op fietsvriendelijkheid, de vijfde plaats behaald.

Dat is een verbazend straf resultaat voor wie zich al eens met de fiets door de stad verplaatst. Het voelt niet bepaald alsof we in een fietsparadijs leven, zoals verschillende Nederlandse steden dat wel zijn. Niet dat ik afbreuk wil doen aan die plaats in de top vijf. Het vorige stadsbestuur heeft een grote sprong voorwaarts gemaakt. Dat zal niemand ontkennen. We mogen best trots zijn op die bijna podiumplaats.

Meer dan 100 kilometer nieuwe fietspaden, de uitbouw van het VELOproject waar ze van heinde en ver naar komen kijken… Het is een prestatie om u tegen te zeggen. Maar we moeten ook realistisch blijven. Die vijfde plaats zegt misschien meer over het zwakke fietsbeleid in die andere steden, dan over de uitstekende kwaliteit van het Antwerpse fietsbeleid.

Een van de verdiensten die we toegeschreven krijgen, is dat ondertussen meer dan zestien procent van alle verplaatsingen in de stad per fiets gebeuren. Je kan dat op twee manieren bekijken. Wie het positief wil zien, zal zeggen dat Antwerpen echt fietsvriendelijker is geworden de jongste jaren. Iets negatiever en waarschijnlijk een stuk correcter: met de wagen kom je geen meter meer vooruit in de stad en bijgevolg riskeren steeds meer mensen lijf en leden door de fiets te nemen. Mij is het alvast nog niet gelukt om met de kroost door de binnenstad te fietsen zonder heel blij te zijn als we heelhuids aankomen.

Als er een fietsstress-index zou zijn, halen we ongetwijfeld ook de top tien. Het schort ons niet aan goede initiatieven om de stad fietsvriendelijker te maken. De Nationalestraat is nu eenmaal te smal om structureel fietsveilig te maken. Waar het aan schort om dat probleem te verhelpen, is de juiste mentaliteit. Zolang auto’s en openbaar vervoer de fiets als een vervelende bijkomstigheid beschouwen, zal het risico te hoog blijven. Fietsvriendelijkheid zit niet alleen in infrastructuur.

Het zit vooral tussen de oren. Zolang al die verbeterde infrastructuur niet ondersteund wordt door het besef dat fietsen het ideale voertuig zijn in de stad, gaan we nooit het niveau van Amsterdam of Kopenhagen halen.

Door Michael Lescroart

Misschien hoort de Sinksenfoor thuis in het museum

De soap rond de Sinksenfoor sleept zich voort en het schouwspel wordt er niet vrolijker op. Vandaag beslissen de bewoners van de Scheldekaaien of ze het megacircus dat de stad nauwelijks twee weken geleden in hun maag splitste, juridisch gaan aanvechten. Alles hangt af van de belofte van de stad om de foor eenmalig op die plaats te organiseren.

Een harde eis van de bewoners waar ze niet van willen afwijken. Met andere woorden: is het een noodoplossing, zoals het stadsbestuur beweerde toen het de alternatieve locatie voorstelde? Of heeft de stad de overlastproblemen van op de Gedempte Zuiderdokken gewoon structureel een paar honderd meter verder verplaatst? Een simpele vraag waarop ze op het stadhuis nu al een paar dagen het hoofd aan het breken zijn. Er wordt in ieder geval tijd gerokken. Wat geen goed signaal is voor de buurtbewoners.

Schepen van Foren Ludo Van Campenhout vindt het “zeer moeilijk” om die belofte uit te spreken. Hij vreest dat om het even waar je een foor van die omvang - die bovendien zeven weken duurt - neerpoot, de omwonenden geen rode loper zullen uitrollen. Een zeer terechte vrees.

Overal zal geprotesteerd worden. Niemand heeft zin om jaarlijks, tijdens deze hopelijk zonnige maanden, zijn woonkwaliteit te laten beperken voor andermans portefeuille. Dat is te veel gevraagd. De foor heeft ongetwijfeld een bijdrage geleverd voor de opwaardering van het Zuid. Ondertussen is de buurt zijn weldoener echter ontgroeid en is de dankbaarheid opgebruikt. Dat is een evolutie die niet meer te ontkennen valt.

Uiteraard is de Sinksenfoor een traditie geworden van onze stad. En zoals dat gaat met tradities, bloeden ze vroeg of laat dood en belanden ze als nostalgische prenten aan museummuren. Of dat lot stilaan ook voor de Sinksenfoor is weggelegd, moet inzet worden van een debat.

De enige logische conclusie voor wie vaststelt dat niemand de traditie voor zijn deur wil en het draagvlak steeds smaller wordt. Misschien valt de Sinksenfoor te redden als ze zich aanpast aan de stad in plaats van haar plaats op te eisen op basis van het verleden.

Een kleinere foor die minder lang beslag legt op de publieke ruimte, bijvoorbeeld. Als we de voorbije weken iets geleerd hebben, is het dat de Antwerpenaar niet meer omver geslagen kan worden met nietszeggende dooddoeners als “het algemeen belang”. Dat is het immers niet.

Door Michael Lescroart

Een generaal pardon voor vermeende sluikstorters

De mens is een gewoontebeest. Wie wordt gevraagd om zijn vuilniszakken buiten te zetten op woensdag, raakt in een bepaalde routine. Woensdag wordt vuilnisbakken-buitenzetten-dag. Het is een van de redenen waarom de overheid een regelmaat in de ophaling van huisvuil steekt. Prettig geregeld.

En zo geschiedde dat op woensdag 1 mei nogal wat mensen hun vuilnisbakken hebben buitengezet in de wetenschap dat het woensdag was en dus tijd om afval te lozen. Dat die bepaalde woensdag ook nog eens 1 mei was en er dus geen afval werd opgehaald, was hen compleet ontschoten. Kan de beste overkomen.

De stad denkt daar anders over. “Iedereen kan op de afvalkalender zien wanneer het afval wordt opgehaald. Bij een feestdag worden de afvalzakken gewoon een dag later door onze mensen verwijderd”, stelt schepen Philip Heylen. “Voordien was er enige verwarring met verschillende ophaaldata mogelijk, maar dat probleem werd met deze regeling verholpen. Afval dat te vroeg op straat wordt gezet, trekt nu eenmaal sluikstorten aan.”

En dus worden de onverlaten die het waagden om hun vuilnis een dag te vroeg aan de straatstenen toe te vertrouwen, bedacht met een boete die kan oplopen tot 250 euro. Een dikke 500 euro voor wie al eens eerder zijn feest- en werkdagen door elkaar haalde. Op die manier werden 308 Antwerpenaars gisteren bedacht met een GAS-boete.

Dat is niet alleen te gek voor woorden, het staat ook haaks op wat het stadsbestuur met dit soort boetes beweerde te willen bereiken. Wekenlang heeft dit college benadrukt dat GAS-boetes een instrument zijn om problemen aan te kaarten, en niet de bedoeling hebben om mensen te pesten of extra inkomsten te vergaren.

Hoe kan je die boodschap nog geloofwaardig brengen als je mensen die een eerlijke fout maken, behandelt als ordinaire sluikstorters? Het overgrote deel van de mensen die deze fout begaan hebben, hebben geen nood aan lessen in goed burgerschap. Ze hebben zich vergist. De stad ondermijnt hierdoor haar eigen beleid.

GAS-boetes zijn door deze actie geen beleidsinstrument meer. Ze zijn een doel op zich geworden. De vergissing van de stad is oneindig veel groter dan die van de vermeende sluikstorters. Laat ons hopen dat iemand op het Schoon Verdiep het verstand heeft om een generaal pardon uit te spreken en zich diep te schamen.

door Michael Lescroart

Moderne steden kiezen steeds meer voor de fiets

Antwerpen staat wereldwijd op de vijfde plek in de ranglijst van fietsvriendelijke steden. Dit is de conclusie van ruim vierhonderd mensen die 150 steden voor het licht hielden, op initiatief van de website Copenhagenize.eu. Eerder dit jaar werd Antwerpen ook al uitgeroepen tot Vlaamse fietsstad.

De afgelopen jaren werd in de stad heel wat geïnvesteerd in fietsinfrastructuur. Er werd honderd kilometer extra fietspad aangelegd. Het comfort is ook verbeterd. De publieke Velo-fietsen waren vanaf dag één een schot in de roos.

Het effect is zichtbaar in Antwerpen. Tijdens het spitsuur moet er op de fietspaden bijna worden blokgereden. Van alle verplaatsingen in de stad gebeurt zestien procent met de fiets. In de binnenstad ligt dit cijfer nog hoger. Het is niet naïef te denken dat dit aandeel de volgende jaren nog zal stijgen.

De grote vraag is natuurlijk wat het fietsbeleid van het huidige bestuur zal zijn, nu N-VA achter het stuur zit. N-VA wordt vooral gepercipieerd als de partij voor de automobilist. De eerste beleidsdaden bevestigen dit. De aanleg van een fietspad in de Generaal Lemanstraat werd geschrapt. Bij elk project wordt er krampachtig op toegezien dat er geen enkele parkeerplaats verdwijnt. De uitbreiding van de Velo’s krijgt de volle steun van dit bestuur, maar was eigenlijk al tijdens de vorige legislatuur beslist.

Heel het fietsbeleid terugdraaien zou een foute beslissing zijn. Steeds meer steden zetten in op de fiets. Barcelona, Londen en Parijs beschikken ook over publieke fietsen. De Parijse binnenstad wordt zone dertig. De Londense burgemeester Johnson investeert 1 miljard pond in extra fietsinfrastructuur. De fiets is dé oplossing voor mobiliteits- en milieuproblemen.

De Duitse stad Hamburg heeft ook een economische reden om in te zetten op de fiets. Deze industriestad wil de creatieve economie stimuleren, en richt zich daarom op bedrijven die in hun zoektocht naar een vestiging de voorkeur geven aan duurzame steden. Ondertussen is Hamburg de hoofdstad van de ontwikkeling van computerspelen en van de bouw van windmolens.

Als het stadsbestuur Antwerpen door de 21ste eeuw wil loodsen, dan moet het slimme en duurzame beslissingen nemen. Kiezen voor de fiets is daar een van. Het groeiend aantal fietsers zal dit bestuur daar ook steeds op wijzen. Ze zijn met genoeg om politiek te wegen.

door Sacha Van Wiele

De N-VA heeft haar troepen niet goed onder controle

Rob Van de Velde heeft het niet makkelijk. De Antwerpse N-VAschepen van Stadsontwikkeling kreeg eerder al de wind van voren over de heraanleg van het Moorkensplein in Borgerhout, en nu is er ook grote deining ontstaan over het ruimtelijk uitvoeringsplan (RUP) van het Harmoniepark en over een kapvergunning voor een bos in Wilrijk.

In alle drie de gevallen legt het college negatieve adviezen van de districtsbesturen naast zich neer. In het geval van Borgerhout is dat niet zo abnormaal, want in dat district bestuurt een linkse meerderheid. Maar Wilrijk vormt een afspiegeling van de meerderheid op ‘t Schoon Verdiep. En in het district Antwerpen besturen N-VA en Open Vld samen met Groen.

Het minste wat je ervan kan zeggen, is dat er voorlopig nog niet veel terechtkomt van de verkiezingsbelofte van de N-VA om de districten meer autonomie te geven. Met die vaststelling zal de oppositie de grootste partij van ‘t Stad ongetwijfeld nog vaak om de oren slaan.

Dat wil niet zeggen dat de districtsbesturen altijd gelijk hebben. In het dossier van het Harmoniepark bijvoorbeeld gaat het om een perceel dat is voorbestemd om woonzone te worden. Het district wil het liever behouden als groene ruimte. Het ziet gemakshalve over het hoofd dat het Albertpark ook vlakbij is, en dat de buurt er ook nog eens 7000 vierkante meter groen bovenop krijgt wanneer de parking van het nieuwe Provinciehuis ondergronds gaat.

In dat dossier geven we Van de Velde dus gelijk. Hij kreeg bovendien vorige week ook steun van stadsbouwmeester Kristiaan Borret. Die wijst terecht op de verwachte bevolkingsgroei met 100.000 nieuwe Antwerpenaars tegen 2030. Al die mensen zullen ergens moeten wonen.

In sommige districten is nog veel plaats, maar ook in de stad is verdichting onvermijdelijk en zal elke beschikbare ruimte optimaal moeten worden gebruikt.

En dus keurt de gemeenteraad het RUP voor het Harmoniepark goed, ondanks het negatieve advies van het district.

Voorzitter Zuhal Demir (N-VA) en districtsschepen Willem-Frederik Schiltz (Open Vld) worden door hun eigen fracties op ‘t Schoon Verdiep wandelen gestuurd. Na de incidenten binnen de meerderheid over het onderwijs en de havenboetes rommelt het nu weer op een ander niveau. De N-VA lijkt de situatie nog niet altijd goed onder controle te hebben.

Door Lex Moolenaar

Ceremonie voor inburgeraars is hartverwarmend evenement

Zaterdagmiddag vond op ’t Schoon Verdiep voor de vierde keer een inburgeringsceremonie plaats. Een stuk of honderd nieuwkomers die een inburgeringstraject hebben afgelegd, werden door burgemeester Bart De Wever en schepen van Diversiteit Liesbeth Homans officieel gehuldigd en verwelkomd als nieuwe Antwerpenaren.

Het multiculturele koor Dinska Bronska zong enkele optimistische liedjes, en achteraf was er een receptie waarop de nieuw-komers zich konden laten fotograferen met de burgemeester.

Wie erbij was, vond het een hartverwarmend en ontroerend evenement. Antwerpen heeft daarvoor de mosterd gehaald in New York. Daar gaat het er wat patriot-tistischer aan toe, want elke nieuwkomer krijgt er een Amerikaanse vlag en wordt verondersteld om het volkslied mee te kunnen zingen. Zover hoeft het wat ons betreft nu ook weer niet te gaan. Maar voor de inburgeraars uit alle uithoeken van de wereld is de boodschap van de burgemeester dat ze welkom zijn in de stad, overduidelijk een prettig moment.

De inburgeringstrajecten waren aanvankelijk het voorwerp van kritiek van vooral de linkse partijen, die vonden dat nieuwkomers daartoe niet mochten worden verplicht. Dat verzet was niet terecht.

Wie echt deel wil uitmaken van onze samenleving, kan er geen bezwaar tegen hebben om een cursus maatschappelijke oriëntatie te volgen, minimum 120 uur Nederlandse les te volgen en contact te leggen met de VDAB. Vlaams minister van Inburgering Geert Bourgeois (N-VA) gaat nog meer investeren in de trajecten, en dat is een goede zaak.

Bart De Wever maakte zaterdag in zijn toespraak ook nog eens duidelijk waarom zijn partij fundamenteel verschilt van het Vlaams Belang. Hij zei dat Antwerpen de open stad moet blijven die ze altijd is geweest, waar alle nieuwkomers welkom zijn op voorwaarde dat ze bereid zijn om bij te dragen aan onze samenleving. “Samen zijn wij Antwerpen”, sprak hij de inburgeraars toe. En hij werd bedankt met een daverend applaus.

Eén minpunt: omdat de ceremonie maar twee keer per jaar wordt georganiseerd, kunnen slechts tweehonderd van de vierduizend jaarlijkse inburgeraars erheen. Dat vind ik jammer, want zo’n tegelijk plechtig en vrolijk moment is een element van gemeenschapsvorming dat eigenlijk geen enkele nieuwkomer zou mogen missen.

Lex Moolenaar

Antwerpen blijft de barometer voor politieke vernieuwing

Ik kom nog één keer terug op een wat ondergesneeuwd onderdeel van onze reeks ‘Tussen Meir en Mekka’. Daarin hebben we namelijk ook gepeild naar de stemintenties van de moslimjongeren in Antwerpen, Mechelen, Turnhout en Sint-Niklaas. En dat levert toch wel opmerkelijke resultaten op.

Eerste vaststelling: ook als het om politiek gaat, zijn de jonge moslims ontevreden. Meer dan de helft kijkt uit naar de oprichting van een moslimpartij, omdat ze vinden dat de bestaande partijen hun belangen niet goed genoeg behartigen. Dat brengt mij ertoe om te voorspellen dat die moslimpartij er vroeg of laat ook zal komen. En dat ze succesvol zal zijn.

Tweede punt: van de bestaande partijen scoort de PVDA+ bij de moslimjongeren met 26 procent het hoogst. De doorbraak van die partij heeft lang geduurd, maar nu heeft ze drie zetels in de Antwerpse gemeenteraad, en in Borgerhout maakt ze zelfs deel uit van het districtsbestuur. De socioloog Jan Hertogen distilleerde uit ons onderzoek de prognose dat de partij bij de verkiezingen van volgend jaar ook in Mechelen hoog gaat scoren. De PVDA+ wordt wellicht - na de groene beweging en het VB - een nieuwe illustratie van de stelling dat politieke vernieuwing altijd kiemt in Antwerpen.

Nog een opmerkelijk feit: Bart De Wever mag zijn partij dan in Antwerpen weergaloos op de kaart hebben gezet, bij de overwegend Marokkaanse Antwerpenaars uit ons onderzoek slaat hij geenszins aan.

Slechts 5 procent van de moslimjongeren spreekt zijn voorkeur voor de N-VA uit. Gezien de demografische evolutie in de stad kan dat op termijn alle (centrum)rechtse partijen parten spelen. Liefst 73 procent van de moslimjongeren stemt links: PVDA+, sp.a of Groen. Krijgt heel Antwerpen in 2018 of 2024 een links bestuur zoals dat van Borgerhout?

Politicoloog Dave Sinardet wijst nog op een opmerkelijke paradox: hoewel de grote meerderheid van de moslimjongeren links stemt, zijn hun overtuigingen op ethisch vlak naar autochtone maatstaven uiterst conservatief, zeg maar rechts. Ze zouden bij wijze van spreken eigenlijk op het VB moeten stemmen, maar blijkbaar zijn die ethische thema’s toch niet doorslaggevend voor hun stemgedrag.

De conclusie kan alleen maar zijn dat het politieke landschap in Vlaanderen de komende decennia ingrijpend zal blijven veranderen. En dat Antwerpen daarbij de allerbeste barometer blijft.

Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

Geslaagd slotakkoord voor moslimdossier

Vandaag ronden we ons veelbesproken dossier ‘Tussen Meir en Mekka’ af. In het slotdebat in een aula van de Universiteit Antwerpen ging burgemeester Bart De Wever donderdagavond ruim anderhalf uur lang in dialoog met tientallen moslimjongeren, die hem confronteerden met dezelfde ongenoegens die ook al bleken uit ons onderzoek.

Het siert De Wever dat hij geen enkele vraag omzeilde en vooral ook dat hij niet één keer zijn paraplu opstak en doorverwees naar hogere overheden, als het ging over problemen waaraan hij als burgemeester niets kan doen. Dat zijn we van de meeste politici niet gewend. Verder hield hij zijn bekende discours van rechten en plichten, en van gedeeld burgerschap.

Even dachten we dat we zijn voorganger hoorden, toen De Wever begon te vergelijken met een voetbalelftal. Daarin staan elf spelers die op allerlei vlakken heel erg van elkaar kunnen en mogen verschillen, zolang ze zich maar individueel en collectief aan de spelregels houden. Een geslaagde metafoor voor het abstracte begrip diversiteit.

Natuurlijk heeft De Wever in die anderhalf uur weinig of geen moslimjongeren overtuigd. Zoals hij zelf zei: er bestaan geen toveroplossingen om het gevoel van niet-aanvaarding uit onze enquête te doen smelten. Uit de reacties achteraf bleek dat de jongeren graag meer concrete maatregelen en initiatieven hadden willen horen. Een jonge man kreeg applaus toen hij hun gevoel heel goed verwoordde: “Mag ik u als burgemeester van mijn stad vragen om méér uw best te doen?”

Toch waren de jongeren tevreden, omdat de burgemeester respect had getoond en naar hen had willen luisteren. Ze vonden het debat een positieve eerste stap in een proces waarin onderwijs, vorming en een betere geleiding naar de arbeidsmarkt de sleutels zijn.

Hebben we met ‘Tussen Meir en Mekka’ nu de wereld verbeterd? Ja, misschien toch wel een klein beetje. Uit de vele positieve reacties van moslimjongeren én anderen leiden we af dat we in elk geval een dossier hebben samengesteld dat heel relevant is voor onze samenleving. Waar moeten we heen? Bart De Wever gaf zelf het antwoord, op de vraag welke voor hem de voorwaarden zijn om van integratie te kunnen spreken. Hij zei: de integratie is pas geslaagd wanneer je die vraag niet meer hoeft te stellen.

Door Lex Moolenaar

Irritant potje politieke pingpong over scholentekort

Uit de meest recente update over het Antwerpse scholenprobleem blijkt dat de situatie nog steeds hoogst onduidelijk is. Dat hoeft meteen niet te leiden tot paniek, want vorig jaar rond deze tijd was de toestand nog veel zorgwekkender. En toen kwam uiteindelijk ook alles nog min of meer goed.

In elk geval is er op dit moment nog een plaatstekort voor 240 kleuters. Voor 20 procent van de ouders is er geen plaats voor hun kind in een van de scholen van hun keuze. En in werkelijkheid liggen die cijfers nog veel hoger, want bijna 1500 kinderen zijn nog niet aangemeld.

Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet (sp.a) maakt zich sterk dat het probleem over twee jaar zal zijn opgelost. Ik geloof niet dat dat haalbaar is. Het lijkt me vooral een typische politieke uitspraak om het probleem te parachuteren achter de verkiezingen van 2014, waarna Smet wellicht geen minister van Onderwijs meer zal zijn.

Smet probeert het probleem ook van zich af te duwen met de mededeling dat hij als minister geen scholen bouwt. Daarmee kaatst hij de bal terug naar onder meer schepen van Onderwijs Claude Marinower (Open Vld). Diens partij maakt geen deel uit van de Vlaamse regering en dus wijst Marinower naar ministerpresident Kris Peeters (CD&V), die heeft gezegd dat zijn regering het probleem zou oplossen. En zo wordt de scholenkwestie een jaar voor de verkiezingen een irritant spelletje politieke pingpong op de kap van duizenden ongeruste ouders.

Al deze verloren energie zou veel beter worden gebruikt om te sleutelen aan oplossingen en antwoorden te vinden op de vele vragen. Zoals deze: waar in Antwerpen kunnen nog nieuwe scholen worden gebouwd? Nu al liggen veel te veel scholen in de omgeving van de Ring en de Singel, waar het verkeer zorgt voor gezondheidsrisico’s die in feite onaanvaardbaar zijn.

De schuldvraag is in dit dossier niet zo interessant. De snelle bevolkingsgroei was onverwacht, en je bouwt nu eenmaal geen scholen in enkele maanden of zelfs jaren. Daarom is de huidige noodsituatie niet zo abnormaal en mag ze dan ook geen aanleiding geven tot politiek misbruik.

Wat we wél weten, is dat alle kinderen voor wie sinds enkele jaren acuut plaatsen worden gezocht, straks de overstap maken naar het secundair onderwijs. Het plan om daar voor voldoende capaciteit te zorgen, moet dus nu al gestalte krijgen.

door Lex Moolenaar