Standpunt Antwerpen

Een jungle van taksen is geen stimulans voor de horeca

Het is niet eenvoudig om te overleven in de Antwerpse horeca. De voorbije zes jaar zijn in de stad Antwerpen liefst 980 zaken failliet gegaan. Daarmee staat de horeca bovenaan de lijst van de zwaarst getroffen sectoren, zo blijkt uit cijfers van de federale overheid.

Volgens Jong Vld Groot-Antwerpen kan het stadsbestuur meer doen om het ondernemers makkelijker te maken. De werking van het bedrijvenloket zou voor verbetering vatbaar zijn, net als de communicatie over openbare werken. De liberale jongeren pleiten ook voor een vereenvoudiging van het lokale belastingsysteem.

Nico Volckeryck, de flamboyante voorzitter van Unizo Antwerpen, treedt de Jong Vld’ers bij. Hij wijst erop dat de Antwerpse winkeliers onderhevig zijn aan liefst 32 verschillende taksen. Dat creeert de perceptie van een administratieve jungle, die inderdaad om een herziening vraagt. Zeker in economisch troebele tijden, waarin ondernemingszin moet worden aangemoedigd in plaats van ontmoedigd.

Voor de horeca komen daar nog eens het rookverbod, de terrastaksen en de geluidsnormen bij. De protesten tegen het rookverbod zijn achterhoedegevechten, omdat het gaat om een Europese richtlijn die toch niet tegen te houden viel. En geluidsnormen moeten er zijn om de stad leefbaar te houden voor iedereen. Een terrasreglement is ook geen overbodige luxe in een stad vol levensgenieters. Maar we horen wel geregeld klagen over ambtenaren die te veel naar de letter in plaats van naar de geest van de wet opereren.

Succes boeken in de horeca is niet eenvoudig. Zonder enige twijfel is een aanzienlijk deel van die 980 faillissementen te verklaren door wanbeheer, fout gekozen concepten en locaties, onvoldoende bekwaam personeel en administratief geknoei. Heel veel bloeiende horecazaken bewijzen dat goede uitbatingsmodellen wél klanten lokken die blijven komen. Die zaken moeten een voorbeeld zijn voor de avonturiers die er soms nogal onbezonnen aan beginnen.

Maar de overheid moet natuurlijk wel een beetje meewerken. Over tweeënhalve maand, na de verkiezingen van 14 oktober, beginnen de onderhandelingen over een nieuw bestuursakkoord voor de periode 2013-2018. Laten we hopen dat alle partijen aan de onderhandelingstafel met nieuwe en creatieve ideeën komen om de lokale economie te stimuleren.

Door Lex Moolenaar

Geen bijster hoopvolle start op het Kiel en de Bosuil

Het nieuwe voetbalseizoen is in Antwerpen niet onder een goed gesternte begonnen. Zaterdagavond raakte bekend dat Antwerp niet in zee gaat met de veelbesproken geldschieters uit Qatar. De beloofde financiële injectie bleek bij nader inzien niet op woestijnzand, maar op drijfzand te berusten. Een versnelling van de aangekondigde sportieve ambitie om binnen de twee seizoenen terug naar eerste klasse te promoveren, komt er dus niet. Jammer.

Ook op en rond het Kiel was het zaterdag geen hoogdag. Beerschot verloor haar eerste thuismatch van Lokeren, en nadien braken er rond het stadion rellen uit tussen supporters en allochtone jongeren uit de buurt. Later werd er ook nog met glazen naar de politie gegooid. Pas tegen vier uur ‘s ochtends was alles weer rustig.

Beerschot draagt uiteraard geen verantwoordelijkheid voor het gedrag van zijn supporters buiten het stadion. Dergelijke incidenten moeten in Antwerpen blijkbaar elk jaar enkele keren gebeuren. Een flinke dosis frustratie vanwege een nederlaag, groepjes allochtone jongeren die bij mooi zomeravondweer de straten bevolken: het blijft een cocktail die op elk moment en vaak zonder een echte reden tot ontploffing kan komen.

De incidenten van zaterdag zijn overigens een illustratie van de stelling dat een voetbalstadion niet ideaal gelegen is midden in een woonwijk met nogal wat samenlevingsproblemen. Dat was een van de redenen waarom het stadsbestuur een nieuw stadion wilde bouwen op Petroleum Zuid: die locatie maakt een efficiënte ordehandhaving mogelijk.

Maar dat plan lijkt steeds meer in rook op te gaan. Beerschot-voorzitter Patrick Vanoppen heeft aangekondigd dat hij de open hoeken van het Kiel wil dichtmaken om zo extra capaciteit te creëren. Het is een illusie gebleken hem te kunnen overhalen om in het stadionproject van de stad te participeren. En ook op de Bosuil gelooft men daar allang niet meer in.

Het stadion zal na de verkiezingen nog wel even op de agenda voor de onderhandelingen over een nieuw bestuursakkoord worden gezet. Maar dat zal dan zijn om te bepalen op welke manier de middelen die in de financiële meerjarenplanning voor het project waren gereserveerd, in de komende legislatuur zullen worden besteed.

Ondertussen wensen we de twee Antwerpse clubs een succesvol seizoen. Dat komt wel eens vaker voor, nadat de generale repetitie is mislukt.

Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

In Schoten zijn verkiezingen telkens weer spannend

Elke verkiezingscampagne heeft haar smeuïge verhalen in de marge. In Mortsel kondigde kandidate Natasza Wisniewska begin deze week haar hoogst originele overstap van de N-VA naar het VB aan. En in Antwerpen kreeg schepen en OCMW-voorzitter Leen Verbist onverwacht heel wat gratis belangstelling van de media als voogd van vondeling Adriaan.

Maar mijn Oscar van de week gaat toch naar Schoten. Daar wordt CD&V-burgemeester Harrie Hendrickx namelijk uitgedaagd door zijn eigen schoonzoon. Net als in de rest van Vlaanderen lijkt er in Schoten een N-VA-tsunami op til. En dus heeft het lokale N-VA-boegbeeld Maarten De Veuster besloten om het kartel met CD&V op te blazen en met zijn schoonvader te duelleren om de sjerp.

Zes jaar geleden was Schoten ook al het toneel van een spannend verkiezingsverhaal. Nadat Hendrickx had aangekondigd dat hij een coalitie met het Vlaams Belang van Marie-Rose Morel niet uitsloot, leek Schoten de eerste gemeente van Vlaanderen te worden waar het cordon sanitaire zou sneuvelen. De nationale en internationale pers streek neer in de anders zo vredige gemeente, en toenmalig CD&Vvoorzitter Jo Vandeurzen kwam ter plaatse poolshoogte nemen. Schoten stond onder hoogspanning.

Maar op de avond van de verkiezingen sloeg Hendrickx toe. Nog voordat de rook van de stembusslag was opgetrokken, had hij een coalitie gevormd met CD&V/N-VA, Open Vld en sp.a. Marie-Rose Morel kon fluiten naar haar primeur en haar grote moment van glorie. Ze had zich helemaal verkeken op de uitspraken van Hendrickx, een sluwe vos die nota bene al sinds 1970 (!) in de lokale politiek actief is.

In oktober wordt het een heel ander verhaal in Schoten. Marie-Rose Morel is er niet meer, het VB lijkt bij de verkiezingen grotendeels te gaan verdampen. Maar de N-VA wordt ongetwijfeld wel een grootmacht in de gemeente, die altijd een Vlaams-nationalistisch bastion is geweest en waarvan de wijk Koningshof na de Tweede Wereldoorlog zelfs gekscherend Klein Berlijn werd genoemd.

Zet Harrie Hendrickx straks toch weer al zijn uitdagers een neus? We zijn benieuwd. Net zoals zes jaar geleden blijft de burgemeester ook nu weer stoïcijns kalm. Hij is per slot van rekening 65 jaar, nog zes jaar erbij is voor hem geen must. En zoals de zaken er nu voorstaan, blijft de sjerp toch in de familie.

door Lex Moolenaar

In Schoten zijn verkiezingen telkens weer spannend

Elke verkiezingscampagne heeft haar smeuïge verhalen in de marge. In Mortsel kondigde kandidate Natasza Wisniewska begin deze week haar hoogst originele overstap van de N-VA naar het VB aan. En in Antwerpen kreeg schepen en OCMW-voorzitter Leen Verbist onverwacht heel wat gratis belangstelling van de media als voogd van vondeling Adriaan.

Maar mijn Oscar van de week gaat toch naar Schoten. Daar wordt CD&V-burgemeester Harrie Hendrickx namelijk uitgedaagd door zijn eigen schoonzoon. Net als in de rest van Vlaanderen lijkt er in Schoten een N-VA-tsunami op til. En dus heeft het lokale N-VA-boegbeeld Maarten De Veuster besloten om het kartel met CD&V op te blazen en met zijn schoonvader te duelleren om de sjerp.

Zes jaar geleden was Schoten ook al het toneel van een spannend verkiezingsverhaal. Nadat Hendrickx had aangekondigd dat hij een coalitie met het Vlaams Belang van Marie-Rose Morel niet uitsloot, leek Schoten de eerste gemeente van Vlaanderen te worden waar het cordon sanitaire zou sneuvelen. De nationale en internationale pers streek neer in de anders zo vredige gemeente, en toenmalig CD&Vvoorzitter Jo Vandeurzen kwam ter plaatse poolshoogte nemen. Schoten stond onder hoogspanning.

Maar op de avond van de verkiezingen sloeg Hendrickx toe. Nog voordat de rook van de stembusslag was opgetrokken, had hij een coalitie gevormd met CD&V/N-VA, Open Vld en sp.a. Marie-Rose Morel kon fluiten naar haar primeur en haar grote moment van glorie. Ze had zich helemaal verkeken op de uitspraken van Hendrickx, een sluwe vos die nota bene al sinds 1970 (!) in de lokale politiek actief is.

In oktober wordt het een heel ander verhaal in Schoten. Marie-Rose Morel is er niet meer, het VB lijkt bij de verkiezingen grotendeels te gaan verdampen. Maar de N-VA wordt ongetwijfeld wel een grootmacht in de gemeente, die altijd een Vlaams-nationalistisch bastion is geweest en waarvan de wijk Koningshof na de Tweede Wereldoorlog zelfs gekscherend Klein Berlijn werd genoemd.

Zet Harrie Hendrickx straks toch weer al zijn uitdagers een neus? We zijn benieuwd. Net zoals zes jaar geleden blijft de burgemeester ook nu weer stoïcijns kalm. Hij is per slot van rekening 65 jaar, nog zes jaar erbij is voor hem geen must. En zoals de zaken er nu voorstaan, blijft de sjerp toch in de familie.

door Lex Moolenaar

Groei van de haven is in het belang van ons allemaal

Over ruim een week verstrijkt de termijn van het openbaar onderzoek naar de plannen van de Vlaamse regering voor de toekomst van de haven. In deze decretaal verplichte fase mogen de burgers vragen stellen, klachten formuleren en alternatieven indienen.

Het proces voor deze nieuwe afbakening van de haven is gestart in 1999. Anno 2012 beoogt het een duurzame ontwikkeling van de haven op de beide oevers van de Schelde in de komende decennia. Die langetermijnvisie is belangrijk, want potentiële investeerders willen uiteraard weten of ze hun geld op de juiste plaats spenderen. En ook de inwoners van de gemeenten met een stuk haven op hun grondgebied hebben het recht te weten waar de overheid naartoe wil.

Het plan dat nu voorligt, bevat een aantal grote investeringen die de haven in staat stellen om verder te groeien, met alle positieve gevolgen van dien voor de economie en de werkgelegenheid. Blikvangers zijn onder meer een tweede Tijsmanstunnel onder het Kanaaldok, de Liefkenshoekspoorverbinding, de tweede spoorontsluiting in Ekeren en de Deurganckdoksluis ter waarde van 340 miljoen euro, die de grootste ter wereld wordt.

In het plan is ook de mogelijkheid opgenomen om het Saeftinghedok aan te leggen. Of dat dok er ook komt, is vooral afhankelijk van de economische ontwikkelingen. Momenteel draait het Deurganckdok nog lang niet op volle capaciteit. Maar als de barometer over enkele jaren hopelijk weer hoogconjunctuur aanwijst, kan dat snel keren. Daarom is het verstandig van de regering om nu al die mogelijkheid tot uitbreiding te creëren, want zelfs al zou nog dit jaar worden beslist dat het Saeftinghedok er komt, dan duurt het nog tot 2021 voordat de eerste strook van het dok kan worden gebruikt.

Uiteraard heeft de medaille ook een keerzijde. Voor de investeringen in de toekomst van de haven moeten het dorp Doel en de gehuchten Oud Doel en Rapenburg op termijn verdwijnen. Dat is sneu en pijnlijk voor de in totaal 106 mensen die daar nu nog wonen. We kunnen heel goed begrijpen dat zij protesteren en dat ze alle beschikbare wettige middelen aangrijpen om hun stukje Vlaanderen te behouden. Maar ik vind toch dat de haven, die 5,2 procent van het Bruto Binnenlands Product van België levert en werk verschaft aan 150.000 mensen, moet kunnen groeien. Dat is in het belang van ons allemaal.

Door Lex Moolenaar

Baby in schuif: liever discreet dan anoniem bevallen

Adriaan De Kleine, het kindje dat bij de vondelingenschuif van Moeders voor Moeders is gedeponeerd, trok gisteren massale belangstelling van de media. Met de baby gaat alles goed. Hij wordt met de beste zorgen omringd en binnenkort overgedragen aan een pleeggezin. Als de moeder zich niet binnen de zes maanden meldt, wordt dat gastgezin een adoptiegezin.

Baby Adriaan is veel beter af dan andere pasgeborenen die om het leven worden gebracht en bij het huisvuil gezet. Kunnen we het daarover allemaal eens zijn? Dan is de conclusie dat de schuif van Moeders voor Moeders bestaansrecht heeft. Zeker zolang in dit land nog niet de mogelijkheid bestaat voor zwangere vrouwen om anoniem of discreet te bevallen.

Frankrijk heeft gekozen voor het anoniem bevallen. Bij de bevalling worden geen gegevens over de moeder geregistreerd, zodat de band tussen moeder en kind definitief wordt verbroken. In ons land wordt al jaren gedebatteerd over een wetsvoorstel uit 2010 van CD&V-Kamerlid Nahima Lanjri, dat discreet bevallen mogelijk maakt. Daarbij komt de naam van de moeder niet op de geboorteakte, maar haar gegevens worden wel bewaard, zodat het kind later op zoek kan gaan naar zijn natuurlijke moeder.

Dit politieke debat is delicaat, maar zinvol. Het is een schoolvoorbeeld van de dunne lijn waar de rechten van de ene mens ophouden en die van de andere beginnen. Want heeft een kind niet het recht om zijn ouders te kennen? Maar heeft anderzijds een moeder niet het recht om niet meer geconfronteerd te willen worden met een kind dat ze ooit - wellicht in zeer moeilijke omstandigheden en gepaard met de grootst mogelijke schuldgevoelens - heeft afgestaan?

Zoals heel vaak ligt de juiste weg volgens mij in het midden. Het radicaal verbreken van de band tussen moeder en kind lijkt mij een stap te ver, maar een moeder mag ook niet verplicht worden tot een confrontatie wanneer ze die zelf niet wil. Zo’n ontmoeting kan alleen maar aflopen met een enorme teleurstelling van zowel moeder als kind.

Daarom geloven wij in de gulden middenweg: de gegevens van de moeder komen niet op de geboorteakte, maar ze blijven wel bewaard. Zodra het kind de jaren des verstands heeft bereikt en de wens uitdrukt om zijn moeder te zien, komt er bemiddeling. De keuze van de moeder is daarbij doorslaggevend.

door Lex Moolenaar

Dewinter tackelt N-VA met foute argumenten

De migratiebarometer die de N-VA maandag voorstelde en die gehakt maakt van het migratiebeleid, heeft niet tot een storm van politieke reacties geleid. Niet alleen omdat veel politici in het buitenland verblijven, maar ook omdat het nu eenmaal verstandiger is om je eigen verkiezingscampagne te voeren dan om te reageren op die van anderen. Vandaar dat er bijvoorbeeld geen reactie kwam van Patrick Janssens en Annemie Turtelboom.

Nahima Lanjri reageerde wél. Het CD&V-Kamerlid neemt het niet dat haar jarenlange inspanningen om de wetgeving te verbeteren onder de mat worden geveegd. Ze herinnert aan de strengere regels voor de gezinshereniging en de asielprocedure, waardoor asielzoekers niet meer telkens opnieuw dezelfde aanvraag kunnen indienen. En vorige week is de snel-Belgwet een stuk strenger gemaakt.

Dat is allemaal juist, maar zoals we gisteren al schreven: we zijn er nog niet. Zo is er van een efficiënt uitwijzingsbeleid nog lang geen sprake. De N-VA heeft het recht - nee, de plicht - om dat aan de kaak te stellen. Nahima Lanjri vindt dat de partij het thema in de aanloop naar de verkiezingen misbruikt, maar waar dienen campagnes anders voor?

Filip Dewinter deed gisteren ook een duit in het zakje. Hij kon het niet over zich laten gaan dat zijn grootste kwelduivel, Bart De Wever, hem van zijn eigen stokpaardje probeerde te duwen. Dewinter vraagt zich af waarom de N-VA als coalitiepartner in Antwerpen niet meer heeft geijverd voor actieve opsporing van illegalen. Het antwoord is simpel: omdat ook die partij in de stad geen heksenjacht wil organiseren die doet denken aan tijden waaraan we liever niet worden herinnerd.

Dewinter haalt ook nog een ander oud paard van stal. Hij vindt het onbegrijpelijk dat de N-VA zich uitspreekt als voorstander van actieve arbeidsimmigratie en gebruikt als argument dat de “eigen werklozen” het slachtoffer zullen worden van deze nieuwe “gastarbeid”.

Dat argument is vals. Als het gaat over actieve immigratie, dan praten we over hoogopgeleide nieuwkomers die in aanmerking komen voor vacatures die wij niet ingevuld krijgen. In Zuid-Europa lopen momenteel talloze gekwalificeerde jongeren rond die geen werk vinden in hun sputterende economieën. Als wij onze eigen tekorten kunnen aanvullen door die mensen hierheen te halen, dan is dat een win-winsituatie. Wat is daar mis mee?

Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

Migratiebeleid moet worden afgestemd op buurlanden

Maandag stelde de N-VA een nieuw initiatief voor: de migratiebarometer, een grondige doorlichting van de migratie tegen de contouren van onder meer de criminaliteit, de arbeidsmarkt, de OCMW-uitkeringen, het onderwijs en de sociale huisvesting.

Van de resultaten word je bepaald niet vrolijk. Nergens anders in de ons omringende landen is het aandeel van de actieve migratie (mensen die komen omdat ze hier willen werken of studeren) zo laag en de passieve migratie (gezinshereniging en regularisaties) zo hoog. Bovendien zijn we het enige land waar de werkzaamheidsgraad niet stijgt na een verblijf van jaren in ons land.

Antwerpen is het grootste slachtoffer van dit falende federale migratiebeleid. De stad zuigt ruim 8 procent aan van alle vreemdelingen die legaal in België verblijven. Van alle regularisaties van illegalen in ons land vindt liefst 60 procent in Antwerpen plaats, maar dat geldt slechts voor 3 procent van de repatriëringen.

Het is duidelijk: dit zijn dramatische gegevens, en het is nog slechts een kleine greep uit de trommel van de N-VA. De partij wil terecht naar een ander beleid, dat passieve migratie moeilijker maakt en actieve migratie bevordert. Hoogopgeleide nieuwkomers zijn bijvoorbeeld meer dan welkom voor de duizenden arbeidsplaatsen die de haven de komende jaren niet of nauwelijks ingevuld krijgt.

De veel betere cijfers over de ons omringende landen bewijzen dat het kan. Zolang er geen Europese regelgeving is over een uniform migratiebeleid voor alle EUlanden, moet België dus via benchmarking onderzoeken hoe we onze wetgeving moeten aanpassen om ons migratielandschap tot normale proporties te hertekenen.

De N-VA verwijst naar Canada met zijn rigide immigratiewetten, maar zo streng kunnen we binnen de context van de EU niet worden. Laten we ons voorlopig maar spiegelen aan de situatie in onze buurlanden, daarvoor zullen we al een weg moeten afleggen die lang en lastig is.

Sinds enkele jaren zijn er signalen dat ook onder de taalgrens de politici het licht beginnen te zien. De goedkeuring vorige week van de nieuwe, strengere naturalisatiewet is daarvan het bewijs. Ook op stedelijk niveau zijn er de voorbije jaren vorderingen gemaakt, onder meer met het activeringsbeleid van het Antwerpse OCMW. Maar de migratiebarometer geeft toch nog steeds zwaar weer aan.

Door Lex Moolenaar

Uitstel van wegenvignet is hopelijk geen afstel

De mededeling van Vlaams minister-president Kris Peeters kwam aan de vooravond van de nationale feestdag en heeft daardoor weinig ophef veroorzaakt, maar ze is niet zonder belang: de invoering van een kilometerheffing voor vrachtwagens en een wegenvignet voor personenwagens wordt uitgesteld tot in 2016.

Elk jaar leggen vrachtrijders 8,2 miljard kilometer af op de Belgische wegen. Het aandeel van buitenlandse camions bedraagt 3,5 miljard. In heel wat andere Europese landen betalen die een bijdrage die kan worden gebruikt voor investeringen in nieuwe wegeninfrastructuur en het onderhoud ervan. Het is vanzelfsprekend dat dat zo snel mogelijk ook in ons land gebeurt. Een kilometerheffing is daarvoor een billijk en rechtvaardig instrument.

Hetzelfde geldt voor het wegenvignet. Voor Belgen zou de kost bestaan uit een vast bedrag, aangevuld met een variabele kost die afhankelijk is van de milieukenmerken van het voertuig, te betalen samen met de verkeersbelasting. Het wegenvignet en de kilometerheffing moeten niet alleen extra geld opbrengen voor de overheid, het zijn ook hefbomen om een deel van de mobiliteitsproblemen op te lossen en om meer milieuvriendelijke voertuigen op onze wegen te krijgen. Want zoals bekend moet de luchtkwaliteit dringend worden verbeterd.

Het akkoord tussen de gewesten over de invoering van deze maatregelen dateert van januari 2011. Aanvankelijk zouden ze ingaan in 2013. Daarna werd dat 2014, en nu is er sprake van 2016. Uiteraard is er tijd nodig om zo’n grote operatie juridisch en technisch goed voor te bereiden en om alle praktische zaken uit te rollen. Maar moet het echt vijf jaar duren om een beslissing om te zetten in realiteit?

Vlaamse transporteconomen, die vrijwel zonder uitzondering grote voorstanders zijn van trajectheffing, hebben al vaak gezegd dat er slechts één reden is waarom ons land het systeem nog niet heeft ingevoerd: er is politieke moed voor nodig. Geld vragen voor het gebruik van onze wegen is geen populaire maatregel, zeker niet in een land waar de belastingdruk al zo hoog is.

Kris Peeters en minister van Mobiliteit Hilde Crevits lijken de hete aardappel nu door te schuiven naar de volgende legislatuur. Zo komt de zwartepiet mogelijk vooral terecht bij de N-VA, als die dan nog even groot is als nu in de peilingen. Hopelijk betekent dit uitstel geen afstel.

Door Lex Moolenaar

Het is nog zoeken naar de derde weg van Turtelboom

Minister van Justitie Annemie Turtelboom is tevreden over de begrotingscontrole. Dat zegt ze vandaag in een interview in uw krant (op blz. 6 en 7). Volgens sommige waarnemers heeft ze van haar collega’s niet gekregen wat ze graag had gewild, en ze heeft van CD&V de kritiek gekregen dat ze haar belofte om ook de celstraffen onder drie jaar uit te voeren niet houdt. Maar voor Turtelboom is dat een stappenplan.

Dit jaar koopt de minister elektronische enkelbanden met spraakherkenning aan en rekruteert ze extra personeel voor de justitiehuizen, volgend jaar moeten twaalf nieuwe snelrechtkamers voor een stroomversnelling zorgen. Het zijn hoe dan ook stappen vooruit.

Ondertussen is Turtelboom al een half jaar actief op twee fronten: overdag in Brussel, ‘s avonds en in de weekends in Antwerpen. Dat Antwerpse avontuur is tot nu toe geen wandeling in het park geweest. Volgens sommige bronnen binnen Open Vld zou ze door voorzitter Alexander De Croo stevig onder druk zijn gezet om te verhuizen, maar dat ontkent ze. Druk werkt niet bij haar, zegt ze. En daar kunnen we ons ook wel iets bij voorstellen.

Turtelboom noemt zichzelf “een koppig ding”. Ze is in elk geval een doorzetter, feministisch en ambitieus ingesteld. Volgens haar is Antwerpen de plaats waar de komende jaren de toppolitiek zal worden gemaakt, gezien de overvloed aan toppers zoals zijzelf, Monica De Coninck, Patrick Janssens, Bart De Wever, Meyrem Almaci en Wouter Van Besien. Dat ze in dat lijstje Filip Dewinter niet noemt, is wellicht geen vergetelheid maar een bewuste keuze.

Die toppolitiek, daar wil Annemie Turtelboom bij zijn. Daarom sleutelt ze nu - na de moeizame lijstvorming met de zaak-Bungeneers - met haar nieuwe ploeg aan haar programma. Dat moet - met dank aan de voormalige Britse premier Tony Blair - een “derde weg” worden naast de routes van de “twee zonnekoningen” Janssens en De Wever. Dat is inderdaad de grote uitdaging voor Open Vld bij de komende verkiezingen: de partij moet erin slagen zich bij de kiezer te profileren in de kanseliersstrijd.

Voorlopig is die derde weg ons niet helemaal duidelijk. Open Vld wil de mobiliteit oplossen met twee bretellen, een standpunt dat Dirk Van Mechelen vorig jaar al innam. De partij heeft ook een paar ideeen voor het onderwijs. Maar daar blijft het voorlopig bij. Er is dus nog werk aan de winkel.

door Lex Moolenaar