De voorbije jaren is er veel te doen geweest over de verloederde toestand van het De Coninckplein. Het pleintje in Antwerpen- Noord, dat in de jaren zestig tot de meest swingende uitgaansbuurten van de stad behoorde, was gaandeweg gedegradeerd tot een trefpunt voor het wrakhout van de samenleving. Dealers en hun klanten deden er hun ding, mensen met niets beters te doen hingen er hele dagen rond om blikjes goedkope pils te drinken. Kortom, het De Coninckplein was een plek waar je liever niet wilde zijn.
Vorig jaar greep de overheid in. Er werd een sluitingsuur ingevoerd voor horecazaken die voor hinder zorgden en er kwam ook een alcoholverbod. Stilaan veranderde de sfeer. De voorbije weken heb ik herhaaldelijk vastgesteld dat het plein opnieuw leefbaar is geworden. Spelende kinderen hoeven er niet langer bang te zijn, en hun moeders evenmin. Zo hoort het te zijn op elk plein in de stad.
Maar voor de heropleving van een plein moet er ook leven zijn. De vestiging van de Permeke-bibliotheek op het De Coninckplein betekende al een ferme impuls voor de buurt. Nu gaat het stadsbestuur ook weer terrasvergunningen uitreiken aan horecazaken. Op de terrassen mag alcohol worden geschonken door de café-uitbaters, maar het blijft verboden om elders gekochte alcoholische dranken te consumeren op het plein zelf.
De stad neemt op deze manier een berekend risico. Als het plein weer afglijdt, dan zal de overheid opnieuw moeten ingrijpen. Maar het is de gok waard.
Het De Coninckplein zit duidelijk in stijgende lijn. Veel nieuwe bewoners zijn jonge gezinnen met kinderen, die er best iets voor over hebben om zo centraal in de stad te kunnen wonen. En een pand op een plein geeft een groter gevoel van ruimte en vrijheid dan een rijhuis in een doorsnee straat.
De operatie rond het De Coninckplein is dus onder enig voorbehoud geslaagd te noemen. Al heeft zo’n medaille ook altijd een keerzijde. De leeglopers die het plein vroeger bevolkten, zijn uiteraard niet van de aardbodem verdwenen. Ze blijven dezelfde levensstijl hanteren, alleen doen ze dat nu elders in de stad. Zo zouden sommigen van hen hun activiteiten onder meer hebben verplaatst naar de Groenplaats en naar het prachtige Conscienceplein.
Overal nultolerantie dan maar? Je kan geen hele stad droogleggen. Laten we het maar hierop houden: een stad is nooit af.
door Lex Moolenaar
Vorig jaar greep de overheid in. Er werd een sluitingsuur ingevoerd voor horecazaken die voor hinder zorgden en er kwam ook een alcoholverbod. Stilaan veranderde de sfeer. De voorbije weken heb ik herhaaldelijk vastgesteld dat het plein opnieuw leefbaar is geworden. Spelende kinderen hoeven er niet langer bang te zijn, en hun moeders evenmin. Zo hoort het te zijn op elk plein in de stad.
Maar voor de heropleving van een plein moet er ook leven zijn. De vestiging van de Permeke-bibliotheek op het De Coninckplein betekende al een ferme impuls voor de buurt. Nu gaat het stadsbestuur ook weer terrasvergunningen uitreiken aan horecazaken. Op de terrassen mag alcohol worden geschonken door de café-uitbaters, maar het blijft verboden om elders gekochte alcoholische dranken te consumeren op het plein zelf.
De stad neemt op deze manier een berekend risico. Als het plein weer afglijdt, dan zal de overheid opnieuw moeten ingrijpen. Maar het is de gok waard.
Het De Coninckplein zit duidelijk in stijgende lijn. Veel nieuwe bewoners zijn jonge gezinnen met kinderen, die er best iets voor over hebben om zo centraal in de stad te kunnen wonen. En een pand op een plein geeft een groter gevoel van ruimte en vrijheid dan een rijhuis in een doorsnee straat.
De operatie rond het De Coninckplein is dus onder enig voorbehoud geslaagd te noemen. Al heeft zo’n medaille ook altijd een keerzijde. De leeglopers die het plein vroeger bevolkten, zijn uiteraard niet van de aardbodem verdwenen. Ze blijven dezelfde levensstijl hanteren, alleen doen ze dat nu elders in de stad. Zo zouden sommigen van hen hun activiteiten onder meer hebben verplaatst naar de Groenplaats en naar het prachtige Conscienceplein.
Overal nultolerantie dan maar? Je kan geen hele stad droogleggen. Laten we het maar hierop houden: een stad is nooit af.
door Lex Moolenaar
Reacties