Adriaan De Kleine, het kindje dat bij
de vondelingenschuif van Moeders
voor Moeders is gedeponeerd, trok
gisteren massale belangstelling van
de media. Met de baby gaat alles goed. Hij
wordt met de beste zorgen omringd en binnenkort
overgedragen aan een pleeggezin.
Als de moeder zich niet binnen de zes maanden
meldt, wordt dat gastgezin een adoptiegezin.
Baby Adriaan is veel beter af dan andere pasgeborenen die om het leven worden gebracht en bij het huisvuil gezet. Kunnen we het daarover allemaal eens zijn? Dan is de conclusie dat de schuif van Moeders voor Moeders bestaansrecht heeft. Zeker zolang in dit land nog niet de mogelijkheid bestaat voor zwangere vrouwen om anoniem of discreet te bevallen.
Frankrijk heeft gekozen voor het anoniem bevallen. Bij de bevalling worden geen gegevens over de moeder geregistreerd, zodat de band tussen moeder en kind definitief wordt verbroken. In ons land wordt al jaren gedebatteerd over een wetsvoorstel uit 2010 van CD&V-Kamerlid Nahima Lanjri, dat discreet bevallen mogelijk maakt. Daarbij komt de naam van de moeder niet op de geboorteakte, maar haar gegevens worden wel bewaard, zodat het kind later op zoek kan gaan naar zijn natuurlijke moeder.
Dit politieke debat is delicaat, maar zinvol. Het is een schoolvoorbeeld van de dunne lijn waar de rechten van de ene mens ophouden en die van de andere beginnen. Want heeft een kind niet het recht om zijn ouders te kennen? Maar heeft anderzijds een moeder niet het recht om niet meer geconfronteerd te willen worden met een kind dat ze ooit - wellicht in zeer moeilijke omstandigheden en gepaard met de grootst mogelijke schuldgevoelens - heeft afgestaan?
Zoals heel vaak ligt de juiste weg volgens mij in het midden. Het radicaal verbreken van de band tussen moeder en kind lijkt mij een stap te ver, maar een moeder mag ook niet verplicht worden tot een confrontatie wanneer ze die zelf niet wil. Zo’n ontmoeting kan alleen maar aflopen met een enorme teleurstelling van zowel moeder als kind.
Daarom geloven wij in de gulden middenweg: de gegevens van de moeder komen niet op de geboorteakte, maar ze blijven wel bewaard. Zodra het kind de jaren des verstands heeft bereikt en de wens uitdrukt om zijn moeder te zien, komt er bemiddeling. De keuze van de moeder is daarbij doorslaggevend.
door Lex Moolenaar
Baby Adriaan is veel beter af dan andere pasgeborenen die om het leven worden gebracht en bij het huisvuil gezet. Kunnen we het daarover allemaal eens zijn? Dan is de conclusie dat de schuif van Moeders voor Moeders bestaansrecht heeft. Zeker zolang in dit land nog niet de mogelijkheid bestaat voor zwangere vrouwen om anoniem of discreet te bevallen.
Frankrijk heeft gekozen voor het anoniem bevallen. Bij de bevalling worden geen gegevens over de moeder geregistreerd, zodat de band tussen moeder en kind definitief wordt verbroken. In ons land wordt al jaren gedebatteerd over een wetsvoorstel uit 2010 van CD&V-Kamerlid Nahima Lanjri, dat discreet bevallen mogelijk maakt. Daarbij komt de naam van de moeder niet op de geboorteakte, maar haar gegevens worden wel bewaard, zodat het kind later op zoek kan gaan naar zijn natuurlijke moeder.
Dit politieke debat is delicaat, maar zinvol. Het is een schoolvoorbeeld van de dunne lijn waar de rechten van de ene mens ophouden en die van de andere beginnen. Want heeft een kind niet het recht om zijn ouders te kennen? Maar heeft anderzijds een moeder niet het recht om niet meer geconfronteerd te willen worden met een kind dat ze ooit - wellicht in zeer moeilijke omstandigheden en gepaard met de grootst mogelijke schuldgevoelens - heeft afgestaan?
Zoals heel vaak ligt de juiste weg volgens mij in het midden. Het radicaal verbreken van de band tussen moeder en kind lijkt mij een stap te ver, maar een moeder mag ook niet verplicht worden tot een confrontatie wanneer ze die zelf niet wil. Zo’n ontmoeting kan alleen maar aflopen met een enorme teleurstelling van zowel moeder als kind.
Daarom geloven wij in de gulden middenweg: de gegevens van de moeder komen niet op de geboorteakte, maar ze blijven wel bewaard. Zodra het kind de jaren des verstands heeft bereikt en de wens uitdrukt om zijn moeder te zien, komt er bemiddeling. De keuze van de moeder is daarbij doorslaggevend.
door Lex Moolenaar
eindelijk een artikel met iets zinnigs over het bestaansrecht van het babyluik.
Geplaatst door: Ingrid | 26-7-12 om 10:03
het babyluik is veel humaner. Hier mee wil ik zeggen dat dit meer kansen geeft aan zowel de moeder als het kind. Ik ben alleen van mening dat de moeder niet gestraft moet worden. Daar moet de wetgeving nog wel voor aangepast worden. Anoniem bevallen zou ook een optie zijn, maar er is eerst nog werk aan de winkel voor deze manier...
Geplaatst door: Anita Huybrechts2 | 26-7-12 om 13:08