Is het onderwijs zijn greep op de maatschappij aan het verliezen, en vice versa? Die conclusie dringt zich op na het lezen van De school is van iedereen, het boek waarmee de Antwerpse schepen voor Onderwijs Robert Voorhamme (sp.a) zijn visie op de scholen van de toekomst uiteen zet.
De analyse van Robert Voorhamme - naast onderwijsschepen ook schepen voor Economie - vertrekt van het ruwe cijfermateriaal. Vier op de tien jongeren met een allochtone achtergrond verlaten het onderwijs zonder diploma. Dubbel zoveel als hun allochtone klasgenoten. De jeugdwerkloosheid boomt, terwijl de arbeidsmarkt schreeuwt om gekwalificeerde arbeidskrachten. Het aantal leerlingen dat spijbelt, stijgt. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.
Het is een bijna perverse vaststelling: terwijl de OESO het onderwijs in Vlaanderen nog steeds roemt als een van de beste ter wereld, vooral dan op het vlak van wiskunde, taal en wetenschappen, moet een steeds groter wordende groep jongeren de rol lossen. De school als middel tot opwaartse sociale mobiliteit is een sputterende motor geworden.
Tegelijkertijd kijken de centrumsteden, Antwerpen op kop, aan tegen een exponentiële groei van het aantal leerlingen. In allerijl moeten er nu scholen worden gebouwd om aan die vergroening het hoofd te bieden. Net die inhaalbeweging grijpt Voorhamme aan als een opportuniteit om ook het vastgelopen onderwijssysteem weer op de sporen te krijgen. Als we dan toch scholen moeten bouwen, laat het dan scholen van de toekomst zijn.
En hij stelt niet alleen vast, hij reikt ook alternatieven aan. De meeste daarvan had hij vroeger al geopperd. Opgetast in dit boek blijkt hoe naadloos ze in elkaar haken. Weg met zittenblijven. Modulair onderwijs als opstapje naar de arbeidsmarkt. Voluit kiezen voor digitaal onderwijs. Kwalificatieplicht in plaats van schoolplicht...
Robert Voorhamme wil van Antwerpen de proeftuin maken van dat nieuwe onderwijssysteem. De stad staat in de frontlijn. Als het daar lukt, moet het overal lukken, zo redeneert de onderwijsschepen.
Het heldere manifest zet aan tot denken. Nadenken en herdenken. Hopelijk is het ook begin van een breed debat. Een debat dat van onderuit ideeën doet opborrelen waarmee problemen worden aangepakt waartegen drie onderwijsministers op rij geen verweer hadden.
Wim Daeninck Journalist gvabrieven@concentra.be
De analyse van Robert Voorhamme - naast onderwijsschepen ook schepen voor Economie - vertrekt van het ruwe cijfermateriaal. Vier op de tien jongeren met een allochtone achtergrond verlaten het onderwijs zonder diploma. Dubbel zoveel als hun allochtone klasgenoten. De jeugdwerkloosheid boomt, terwijl de arbeidsmarkt schreeuwt om gekwalificeerde arbeidskrachten. Het aantal leerlingen dat spijbelt, stijgt. En zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.
Het is een bijna perverse vaststelling: terwijl de OESO het onderwijs in Vlaanderen nog steeds roemt als een van de beste ter wereld, vooral dan op het vlak van wiskunde, taal en wetenschappen, moet een steeds groter wordende groep jongeren de rol lossen. De school als middel tot opwaartse sociale mobiliteit is een sputterende motor geworden.
Tegelijkertijd kijken de centrumsteden, Antwerpen op kop, aan tegen een exponentiële groei van het aantal leerlingen. In allerijl moeten er nu scholen worden gebouwd om aan die vergroening het hoofd te bieden. Net die inhaalbeweging grijpt Voorhamme aan als een opportuniteit om ook het vastgelopen onderwijssysteem weer op de sporen te krijgen. Als we dan toch scholen moeten bouwen, laat het dan scholen van de toekomst zijn.
En hij stelt niet alleen vast, hij reikt ook alternatieven aan. De meeste daarvan had hij vroeger al geopperd. Opgetast in dit boek blijkt hoe naadloos ze in elkaar haken. Weg met zittenblijven. Modulair onderwijs als opstapje naar de arbeidsmarkt. Voluit kiezen voor digitaal onderwijs. Kwalificatieplicht in plaats van schoolplicht...
Robert Voorhamme wil van Antwerpen de proeftuin maken van dat nieuwe onderwijssysteem. De stad staat in de frontlijn. Als het daar lukt, moet het overal lukken, zo redeneert de onderwijsschepen.
Het heldere manifest zet aan tot denken. Nadenken en herdenken. Hopelijk is het ook begin van een breed debat. Een debat dat van onderuit ideeën doet opborrelen waarmee problemen worden aangepakt waartegen drie onderwijsministers op rij geen verweer hadden.
Wim Daeninck Journalist gvabrieven@concentra.be
Mijnheer Voorhamme zou beter moeten weten dat onderwijsvernieuwing weinig meer oplevert als de samenleving niets doet tegen kansarmoede. Er bestaat een samenhang en correlatie tussen schoolse resultaten en de SES, maar een correlatie betekent nog niet dat er sprake is van een causale samenhang. Het gaat om tweerichtingsverkeer. Enkel mikken op onderwijs om kansarmoede aan te pakken is gewoon een naieve en povere van voorstelling van het probleem, dat trouwens ook haaks staan op andere evidentie. Mijnheer Voorhamme geeft graag die statistieken weer die zijn mening bevestigen, maar verzwijgt helaas andere evidentie. Een school is de spiegel van de samenleving. Sputtert de samenleving dan sputtert het ook op school. Door de spiegel op te poetsen ga je de kansarmoede in de samenleving niet veranderen. Er zal op beide fronten moeten gewerkt worden. De kansarme peuters die nu door de stad worden opgevangen zullen pas later in de toekomst beter presteren als ook hun thuissituatie en inkomen verbetert. Ondertussen blijft de kansarmoede toenemen en wordt hierdoor geen dam opgeworpen om de waterval en ongekwalificeerde uitval in de toekomst aan te pakken. Recht op onderwijs wordt niet gegarandeert door de leerplicht nog strakker te voeren. Het zal ook weinig meer opleveren dan enkele pleisters op houten benen als je geen consistent beleid voert om de toenemende kinderarmoedekloof aan te pakken. En dat doe je alvast niet door juist die kansarme ouders en kinderen meer te viseren en te culpabiliseren.
Geplaatst door: Noppen Stefan | 15-6-12 om 23:29