Dat is een klus die al een tijdje aan de gang is en ook nog wel even zal duren. Antwerpen liep, net zoals veel andere steden, decennia geleden voorop als het ging om betaalbaar en comfortabel wonen. Het spreekt voor zich dat al die projecten uit de jaren vijftig en vroeger allang niet meer van deze tijd zijn. En soms zelfs, zoals op de Luchtbal het geval is, eigenlijk ongeschikt om te bewonen.
De uitdaging voor Antwerpen is groot. De vraag naar een sociale woning is in deze stad nog altijd vele malen groter dan het aanbod. Daardoor moet er zowel gebouwd als gerenoveerd worden. En dat kost een pak geld. Geld dat voor een flink deel afkomstig is van de Vlaamse overheid. En zoals dat gaat met geld, is er altijd te weinig. Net zoals met het capaciteitstekort in het basisonderwijs is er voor sociale woningen niet genoeg geld om alle noden te lenigen. Dat is in de eerste plaats een vaststelling, en minder een vorm van kritiek.
Toch zullen er, ook met een beperkt budget, blijvend oplossingen moeten gezocht worden voor de vernieuwing en het bouwen van sociale woningen. Zeker op een moment dat de huur- of koopprijs van een woning in Antwerpen blijft stijgen en voor steeds meer mensen iedere maand opnieuw een zware hap uit het budget betekent.
Dat een maatschappij zoals Woonhaven er ondertussen in slaagt om het patrimonium niet alleen op te knappen, maar ook aan te passen aan de wensen van de bewoners, is geen geringe prestatie. De Silvertopblokken op het Kiel, waarvan de derde toren binnenkort wordt gerenoveerd, is daarvan een mooi voorbeeld. Die toren zal bijna exclusief gereserveerd worden voor senioren. Omdat ook een huisvestingsmaatschappij ondertussen wel begrijpt dat een mix van leeftijden, culturen en afkomst niet altijd zaligmakend is. Soms is het beter om een bepaalde groep mensen hun eigen plekje geven. Het gaat dus niet altijd om geld. Met gezond verstand is ook veel mogelijk.
door Patrick Van de Perre



Reacties