In Antwerpen is de afgelopen zes jaar
ruim honderd kilometer aan fietspaden
aangelegd. Als we Nederlanders
waren, zou dat zelfs geen artikeltje
waard zijn. Maar dat zijn we niet en in
eigen land is zoveel kilometer voor de
zwakke weggebruiker niet meer of minder
dan een mooie prestatie. Dat komt
vooral omdat we de fietser jarenlang stiefmoederlijk
behandeld hebben.
Gelukkig zijn we ondertussen zover dat fietsen niet alleen beschouwd wordt als een leuke vrijetijdsbesteding ergens ver van de bewoonde wereld. Steeds vaker, zeker in steden, is de fiets een vervoermiddel voor dagelijks gebruik.
Ter illustratie: in Antwerpen kiest 46 procent van de scholieren en werknemers de fiets voor afstanden onder de tien kilometer. En de jongste vier jaar is het aantal fietsers in Antwerpen met maar liefst 23 procent toegenomen. Dat zijn behoorlijk indrukwekkende cijfers.
Het aantal fietsers zal in de toekomst alleen nog maar toenemen. Want onze steden slibben dicht en alternatieven voor de auto zijn geen luxe, maar bittere noodzaak. Meer en meer mensen kiezen op het juiste moment voor het juiste vervoermiddel. Dat is en blijft in veel gevallen de auto. Maar lang niet altijd meer.
De stad Antwerpen mag nu even trots zijn op de honderd kilometer aan nieuwe fietspaden die is aangelegd. Maar niet te lang. Want er zijn nog altijd (te) veel plekken waar fietsen onmogelijk of toch minstens af te raden is.
De kunst is nu om, ongeacht welke coalitie na oktober in Antwerpen de lakens uitdeelt, dit verhaal voort te zetten. Met opnieuw honderd kilometer aan nieuwe en goede fietspaden. Het mag zelfs nog ietsje meer zijn. We hopen dat iedereen begrijpt dat investeren in de fiets niet noodzakelijk het afwijzen van de auto betekent.
Beide zijn niet weg te denken uit Antwerpen. De vraag is vooral hoe we met die verschillende manieren van vervoer omgaan en ervoor zorgen dat Antwerpen niet alleen bereikbaar, maar ook leefbaar blijft. En laten we in dat verhaal ook vooral het openbaar vervoer niet vergeten.
Pas als we bereid zijn om al deze manieren om van A naar B te gaan evenveel belang geven en om de juiste keuzes op de juiste plaatsen te maken, zijn we op de goede weg. Dat is minstens even belangrijk als de discussie over welke nieuwe Scheldeoeververbinding nu de beste is. We hopen dat dit verhaal een vervolg krijgt, want we zijn pas halfweg.
door Patrick Van de Perre
Gelukkig zijn we ondertussen zover dat fietsen niet alleen beschouwd wordt als een leuke vrijetijdsbesteding ergens ver van de bewoonde wereld. Steeds vaker, zeker in steden, is de fiets een vervoermiddel voor dagelijks gebruik.
Ter illustratie: in Antwerpen kiest 46 procent van de scholieren en werknemers de fiets voor afstanden onder de tien kilometer. En de jongste vier jaar is het aantal fietsers in Antwerpen met maar liefst 23 procent toegenomen. Dat zijn behoorlijk indrukwekkende cijfers.
Het aantal fietsers zal in de toekomst alleen nog maar toenemen. Want onze steden slibben dicht en alternatieven voor de auto zijn geen luxe, maar bittere noodzaak. Meer en meer mensen kiezen op het juiste moment voor het juiste vervoermiddel. Dat is en blijft in veel gevallen de auto. Maar lang niet altijd meer.
De stad Antwerpen mag nu even trots zijn op de honderd kilometer aan nieuwe fietspaden die is aangelegd. Maar niet te lang. Want er zijn nog altijd (te) veel plekken waar fietsen onmogelijk of toch minstens af te raden is.
De kunst is nu om, ongeacht welke coalitie na oktober in Antwerpen de lakens uitdeelt, dit verhaal voort te zetten. Met opnieuw honderd kilometer aan nieuwe en goede fietspaden. Het mag zelfs nog ietsje meer zijn. We hopen dat iedereen begrijpt dat investeren in de fiets niet noodzakelijk het afwijzen van de auto betekent.
Beide zijn niet weg te denken uit Antwerpen. De vraag is vooral hoe we met die verschillende manieren van vervoer omgaan en ervoor zorgen dat Antwerpen niet alleen bereikbaar, maar ook leefbaar blijft. En laten we in dat verhaal ook vooral het openbaar vervoer niet vergeten.
Pas als we bereid zijn om al deze manieren om van A naar B te gaan evenveel belang geven en om de juiste keuzes op de juiste plaatsen te maken, zijn we op de goede weg. Dat is minstens even belangrijk als de discussie over welke nieuwe Scheldeoeververbinding nu de beste is. We hopen dat dit verhaal een vervolg krijgt, want we zijn pas halfweg.
door Patrick Van de Perre
Reacties