Standpunt Antwerpen

Waarom de PVDA niet mag worden onderschat

Antwerpenaar Peter Mertens hoopt bij de verkiezingen van 14 oktober zijn Partij van de Arbeid (PVDA) op de kaart te zetten met een stuk of twee zetels in de gemeenteraad. Enkele jaren geleden heeft de PVDA haar traditionele marxistisch-leninistische dogma’s afgezworen en zich bekeerd tot een radicaal socialisme. Het succes van Mertens’ boek Hoe durven ze? over de financiële crisis - er zijn in drie maanden al 14.000 exemplaren van verkocht - bewijst dat zijn aanhang groeit.

Dat er in dit economische klimaat veel potentieel is voor partijen die zich positioneren links van de traditionele sociaaldemocratie, blijkt onder meer in Nederland. Daar is de Socialistische Partij (SP) van Emile Roemer volgens de peilingen nog nét niet even groot als de liberale VVD van premier Mark Rutte.

Zowel de PVDA als de SP zet zich fors af tegen het politieke en economische establishment. Beide partijen willen een einde maken aan het neoliberale klimaat, dat destijds werd ingezet door de Amerikaanse president Ronald Reagan en de Britse premier Margaret Thatcher. Het bedrijfsleven en de financiële sector kregen vrij spel, de rol van de overheid werd in de VS en de EU tot een minimum beperkt. Dat ging lang goed, tot het systeem in 2008 crashte en de overheden de gevolgen wel moesten verhalen op de burgers.

In zulke tijden keren de mensen zich af van de traditionele politieke families en kiezen ze voor partijen die verandering beloven. Die partijen kunnen zich zowel ver links als rechts van het centrum bevinden. In Nederland scoren de linkse SP en de rechtse PVV van Geert Wilders in de jongste peiling samen maar liefst 47% van de stemmen. In Vlaanderen kanaliseert het verzet tegen de gevestigde orde zich voorlopig nog exclusief aan de rechterzijde: N-VA, Vlaams Belang en LDD oogsten volgens de peilingen samen 45%.

SP-boegbeeld Emile Roemer, op dit moment de populairste politicus van Nederland, voorspelt vandaag in uw krant dat “eerlijk links” ook in Vlaanderen gaat doorbreken. De kiemen van zo’n beweging zijn voorlopig vooral in Antwerpen zichtbaar. Ex-sp.a’er Erik De Bruyn lijkt met zijn partij Rood! nog geen potten te kunnen breken. Maar de PVDA van Peter Mertens heeft met de vestigingen van Geneeskunde voor het Volk in districten zoals Deurne en Hoboken sterke lokale antennes. Dat kan zich in oktober vertalen in het eerste electorale succes.

Door Lex Moolenaar

Hofmakerij van Dewinter is een schijnvertoning

Het Vlaams Belang organiseert een grootscheepse enquête onder de Antwerpse bevolking. Uit de antwoorden op 101 vragen wil de partij afleiden wat de burger vindt van de manier waarop de stad de voorbije jaren is bestuurd en wat de komende jaren moet veranderen.

De VB-enquête is een interessante oefening omdat ze een breed scala aan onderwerpen bestrijkt: van veiligheid en properheid via diversiteit, onderwijs en cultuur tot mobiliteit en sport. De resultaten worden helaas minder interessant dan de vragen, omdat de respondenten geen representatief staal van de Antwerpse bevolking zullen vormen. Niet iedereen wil meedoen aan een onderzoek dat door het VB wordt georganiseerd.

Maar voor het VB zal de enquête ongetwijfeld zeer bruikbaar campagnemateriaal opleveren. Filip Dewinter geeft nu al aan hoe de resultaten in zijn kraam zullen passen: “Gelet op de demografische evolutie wordt dit de laatste verkiezing waarin de Vlaamse Antwerpenaar nog zijn mening kan doordrukken. Vanaf 2018 zal hij immers in de minderheid zijn. Méér dan 50% van de Antwerpse bevolking zal dan allochtoon zijn.”

Die twee zinnen geven aan waarom de herhaalde oproepen van Dewinter aan Bart De Wever om na 14 oktober samen ’t Schoon Verdiep te bezetten, een schijnvertoning zijn. Het VB beroept zich op de overeenkomsten met de communautaire agenda van de N-VA om de indruk te wekken dat de beide partijen een grote mate van verwantschap zouden hebben. Maar die suggestie klopt van geen kanten.

In de maatschappelijke visie van het VB domineert nog steeds het wij/zij-denken. Vlaamse Antwerpenaars versus allochtonen. Daarvan is bij de N-VA volstrekt geen sprake. Die partij streeft naar een samenleving waarin elk individu zijn leven in eigen handen neemt en zijn bijdrage aan de gemeenschap levert op basis van democratisch afgesproken rechten en plichten. En ongeacht afkomst, geslacht, kleur of geaardheid.

Partijen die zo hemelsbreed verschillen in de fundamenten van hun visie op de samenleving kunnen elkaar nooit vinden in een akkoord om zes jaar de stad te besturen. De kans op een Antwerpse coalitie van N-VA en VB is nihil. Dat beseft Dewinter beter dan wie ook, maar toch zal hij de N-VA de komende maanden het hof blijven maken. Het is voor hem de beste tactiek om de electorale schade te beperken.

Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

We moeten meer naar de OCMW's luisteren

Het OCMW van Antwerpen begeleidt sinds eind februari minderjarige asielzoekers, die na hun erkenning de gesloten instellingen moeten verlaten en vervolgens vrijwel meteen hun geluk gaan zoeken in de stad. Kan je die minderjarigen aan hun lot overlaten? Nee, dat kan niet. En dus doet het OCMW wat het kan, ook al zijn de mogelijkheden qua huisvesting, onderwijs en inburgering beperkt.

Het OCMW heeft de voorbije jaren enorm veel inspanningen gedaan om mensen met een leefloon te activeren en hun een normale rol in de samenleving te bezorgen. N-VA-Kamerlid Zuhal Demir noemt dat een goednieuwsshow van voormalig OCMW-voorzitter en huidig minister van Werk Monica De Coninck (sp.a).

Demir gebruikt het argument dat het aantal werklozen van allochtone origine de voorbije jaren is gestegen. En dat klopt, maar het heeft niets te maken met het activeringsbeleid. Om de overvloedige instroom van nieuwkomers af te remmen, moeten de federale wetten - of nog beter: de Europese regels - worden aangepast. Op lokaal niveau kan je alleen maar proberen om de ongewenste effecten van die wankele wetten zo goed mogelijk om te zetten in positieve energie.

Terwijl de wetten worden gemaakt in de ivoren torens van de parlementen, worden de OCMW-raden geconfronteerd met de dagelijkse realiteit van de individuele dossiers. Ze krijgen mensen voor zich die echt steun nodig hebben, maar ook mensen die misbruik proberen te maken van allerlei mazen in de wet.

Vanuit die ervaring is in het Antwerpse OCMW de voor-wat-hoort-wat-doctrine ontstaan, die het solidariteitsprincipe weer redelijke proporties wil geven. En vanuit die dagelijkse praktijk is de Gentse OCMW-voorzitter Geert Versnick (Open Vld) wellicht ook gekomen tot zijn omstreden voorstel om een deel van het leefloon af te nemen van ouders die hun kinderen niet naar de kleuterschool sturen.

De OCMW’s hebben anno 2012 een dubbele verantwoordelijkheid. Enerzijds moeten ze steeds toenemende behoeften lenigen, anderzijds moeten ze de tering naar de nering zetten om te vermijden dat de inwoners van de steden en gemeenten de rekening krijgen gepresenteerd. Daarvoor hebben ze stokken achter de deur nodig als ultieme middelen om misbruiken te bestraffen, in afwachting van betere wetten.

door Lex Moolenaar

Janssens II: de mayonaise begint te schiften

In de Antwerpse gemeenteraad wordt de sfeer elke maand grimmiger. Maandagavond zette burgemeester Patrick Janssens zijn stekels op omdat hij vond dat Bart De Wever (N-VA) en Claude Marinower (Open Vld) tijdens hun tussenkomsten een toon aansloegen die zou suggereren dat Janssens niet voldoende had ondernomen om de joodse scholen te beschermen naar aanleiding van de dramatische gebeurtenissen in Toulouse. Waarop de beide raadsleden zich haastten om te zeggen dat dit zeker niet hun bedoeling was geweest.

Later op de avond werd de zitting zelfs voor tien minuten geschorst, omdat de partners van de meerderheid het niet eens bleken te zijn over het wijkcirculatieplan voor Borgerhout. In de wandelgangen ontstond een geanimeerde discussie tussen de fractieleiders van sp.a, CD&V, N-VA en Open Vld. Uiteindelijk werd voor de weg van de minste weerstand gekozen: het agendapunt werd verdaagd.

Ruim een half jaar voor de verkiezingen begint de mayonaise te schiften. Raadslid Toon Wassenberg (sp.a) ging maandag frontaal in het offensief tegen schepen Ludo Van Campenhout. Toen die nog namens Open Vld in het college zat, volgde hij zijn eigen koers in samenspraak met zijn collega’s van sp.a en CD&V. Maar die tijd is voorbij. Van Campenhout rapporteert nu aan Bart De Wever, en die wil dat zijn schepen in het college nadrukkelijk de N-VA-kaart trekt. Dat manifesteert zich vooral in dossiers die te maken hebben met mobiliteit.

En dus verzet Van Campenhout zich tegen de collegiale beslissing om de Vlaamse regering te adviseren om de maximumsnelheid op de Noorderlaan te verlagen van 70 naar 50 kilometer per uur. Hij probeerde ook de hete aardappel van de beschadigde pagodepoort in Chinatown door te schuiven naar sp.a-schepen van Openbare Werken Guy Lauwers. Dat is niet serieus, want Van Campenhout heeft de pagodepoort altijd geclaimd als zijn geesteskind, dus moet hij nu ook niet zijn verantwoordelijkheid ontlopen.

Voor wat hoort wat, ook in het college, vindt Toon Wassenberg. Hij vertolkt daarmee niet alleen zijn eigen mening, maar die van de hele sp.a-fractie. Als Van Campenhout van plan is om de komende maanden oppositie te gaan voeren binnen het college, dan krijgt hij in zijn eigen dossiers wellicht ook niet veel medewerking meer van zijn zeven collega’s van sp.a en CD&V.

door Lex Moolenaar

Grote Markt heeft behoefte aan nieuwe stimulansen

Dat de Antwerpse Grote Markt de moeite van het bekijken waard is, daarover bestaat niet de minste discussie. De komende maanden zullen weer vele duizenden toeristen uit alle windstreken met de camera in de aanslag over het plein flaneren en genieten van het zicht op de kathedraal.

Helaas is diezelfde Grote Markt op heel wat momenten in het jaar een doodse bedoening. Enkele sterke horecazaken draaien het hele jaar door een behoorlijke omzet, maar verder valt er qua middenstand niet bijster veel te beleven. Ondernemers die toch een poging doen, houden het vaak niet lang uit. De hoge huurprijzen hebben daar veel mee te maken en vormen in elk geval een barrière voor wie een nieuwe zaak wil opstarten.

Het immobedrijf Walls & Heart wil de impasse doorbreken met een recept dat zijn waarde al heeft bewezen voor de Lange Koepoortstraat en het Kipdorp. Walls & Heart wil de eigenaars van de panden op de Grote Markt zover krijgen dat ze hun huurprijzen verlagen bij wijze van stimulans voor creatieve ondernemers. Zodra die met hun zaak op kruissnelheid komen, kan de huur worden verhoogd.

Even afwachten of dit plan slaagt, maar het is de moeite waard om het te proberen. Aan leegstand heeft niemand iets. Om de buurt van de Grote Markt opnieuw te laten leven, lijkt het me vooral belangrijk om er - naast de souvenirwinkels en de chocolatiers voor de toeristen - ook een aantal zaken te huisvesten waar de Antwerpenaar op afkomt. Al maakt het beschermde statuut van heel wat panden het niet makkelijk om er handelszaken in te richten.

Midden in deze poging om de Grote Markt nieuw leven in te blazen, weerklinkt ook de roep om gedurende een bepaalde periode van het jaar - tussen oktober en april - weer auto’s toe te laten op het plein. Voorstanders argumenteren dat winkelstraten met verkeer beter draaien, zoals de Huidevettersstraat en de Schuttershofstraat. Ook de horeca zou er volgens deze theorie baat bij hebben als de Grote Markt beter bereikbaar zou zijn voor automobilisten.

Ik zie de meerwaarde niet van auto’s op het plein. Als binnenkort de Suikerrui en de Oude Koornmarkt worden omgevormd tot een autoluwe wandelboulevard, dan vraag ik me zelfs af hoe je de Grote Markt nog met een auto zou kunnen bereiken. Bovendien past zo’n maatregel niet in de filosofie van een autoluwe as tussen de Scheldekaaien het Centraal Station.

Door Lex Moolenaar

Debat over Antwerpse mobiliteit ligt in de koelkast

Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits (CD&V) heeft de opdracht van provinciegouverneur Cathy Berx als coördinator van de streefbeeldstudie voor de R11 verlengd. Berx zal vanaf nu viermaandelijks aan de minister rapporteren.

Het verhaal van de ondertunneling van de R11 begon twee jaar geleden als niet veel meer dan één zinnetje in een politiek akkoord dat eigenlijk vooral ging over de omvorming van de Oosterweelverbinding van een viaduct tot een tunnelcomplex. Regeringspartij N-VA wilde die toegeving aan de sp.a alleen doen op voorwaarde dat ze zelf ook een vette vis kon binnenhalen: een grondige facelift voor de R11, de beruchte gewestweg die in de volksmond beter bekend is als de Krijgsbaan.

Maar als een onvoorbereid politiek akkoord moet worden omgezet in concrete beslissingen, vormt zich al snel een berg van praktische bezwaren. Gouverneur Berx kreeg de opdracht om die in kaart te brengen. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat haar huiswerk - het creëren van een maatschappelijk draagvlak bij de lokale besturen en actiegroepen - klaar zou zijn in juni 2011. Inmiddels zijn we bijna een jaar verder. En van een draagvlak is nog in de verste verte geen sprake.

Het dossier van de R11 (de ondertunneling van de gewestweg tussen Wommelgem en Wilrijk) hangt inmiddels nauw samen met dat van de tweede spoorontsluiting van de haven (de ondertunneling van de A102 tussen Ekeren en Wommelgem). Om met deze combinatie een stuk Grote Ring te creëren, zijn ingrijpende operaties nodig op het grondgebied van Ekeren, Merksem, Schoten, Wijnegem, Wommelgem, Borsbeek, Mortsel en Wilrijk. Dat daarbij de lokale bezorgdheden en bezwaren zich opstapelen, behoeft geen betoog.

Het pleit voor Cathy Berx dat zij tot nu toe alleen maar lof heeft geoogst voor de manier waarop ze zich van haar opdracht heeft gekweten. Maar de vertraging in het dossier geeft wel aan dat een consensus er niet in zit. En dus dicteert de politieke logica dat het verhaal nu eerst over de lokale verkiezingen van 14 oktober wordt getild. Als de N-VA er die dag in slaagt om haar invloed in de lokale besturen van de Antwerpse rand gevoelig uit te breiden, dan kan het dossier van de R11 eventueel begin volgend jaar een doorstart maken. Gebeurt dat niet, dan zien we er in de loop van deze Vlaamse legislatuur (tot aan de verkiezingen van 2014) nog weinig van komen.

Door Lex Moolenaar

Cruisetoerisme: het lelijke eendje is een zwaan geworden

Er zijn meerdere redenen te verzinnen om uit te kijken naar de zomerperiode. Een daarvan is dat een stad als Antwerpen dan volop tot leven komt. Als de lente begint en het weer een beetje meezit, duiken ook de eerste terrassen op en zijn de evenementen niet meer te tellen.

Het vooruitzicht van de lente is ook de start van het nieuwe cruiseseizoen. Ergens midden april meert het eerste cruiseschip aan in Antwerpen. En er zullen er nog enkele honderden volgen. Zowel zeeals riviercruises.

Het was oud-havenschepen en baron Leo Delwaide die jaren geleden op de proppen kwam met het idee om van Antwerpen een cruisehaven te maken. Hij heeft daarvoor zelfs een cruiseterminal langs de Scheldekaaien laten aanleggen. Een gekkigheidje van de baron, klonk het toen bij de rest van politiek Antwerpen. En misschien was het dat ook wel.

Het cruiseavontuur was niet altijd een onverdeeld succes en toen de crisis het hardst toesloeg, leek het er even op dat de cruiseterminal vooral voor plaatselijke feesten en recepties zou gebruikt worden. Ondertussen is het tij gekeerd. Een naam als een klok heeft Antwerpen nog niet in de internationale cruisewereld. Maar de stad straal negeren kan allang niet meer. Er zijn zelfs buitenlandse toeristen die informeren of ook Antwerpen in de reeks van aanleghavens zit voor ze hun reis boeken.

De vooruitzichten voor het nieuwe seizoen zijn rooskleurig. Opnieuw zullen enkele tienduizenden toeristen per boot de stad bezoeken. En dat is ook financieel een mooi verhaal. Volgens voorzichtige schattingen zullen deze toeristen de komende maanden om en bij de twee miljoen euro achterlaten bij de plaatselijke middenstand. En dat is minstens even belangrijk als de naamsbekendheid die Antwerpen krijgt wanneer al die toeristen opnieuw naar huis gaan. Een flink deel van de plaatselijke middenstand valt of staat met de inkomsten van toeristen. Dus elke euro die binnenkomt, is mooi meegenomen.

Pas nu blijkt dat het een goede zaak is geweest dat vooral cultuurschepen Philip Heylen de erfenis van de liberale baron ter harte heeft genomen en de cruiseschepen niet definitief met de crisis en de scepsis heeft begraven. Antwerpen is een attractie rijker. En het is dan nog eentje dat geld in het laatje brengt. Mooi om zo het toeristisch seizen te beginnen.

Patrick Van de Perre

Joodse eis voor meer veiligheid is legitiem maar niet onbeperkt

De joodse scholen in Antwerpen willen meer en betere beveiliging voor hun leerlingen. Meer politie aan de schoolpoort en als dat niet kan eventueel door de gemeenschap zelf ingehuurde en gewapende beveiligingsagenten. De reden waarom de joodse gemeenschap deze eis opnieuw op tafel legt, is niet ver te zoeken.

De dodelijke aanslag in Toulouse, waarbij deze week drie kinderen en een rabbijn werden vermoord, ligt nog vers in ieders geheugen. En ook in Antwerpen zelf heeft de joodse gemeenschap in het verleden al meerdere keren te maken gehad met soms zelfs dodelijk geweld. Dat deze gemeenschap, ook in Antwerpen, meer dan gewone veiligheidsmaatregelen nodig heeft, staat niet ter discussie.

In een petitie, die door een delegatie van de 14 joodse scholen in Antwerpen vrijdag aan burgemeester Patrick Janssens werd overhandigd, wordt gevraagd om elk van de scholen bij de start en het einde van de lessen te laten bewaken door de politie. En eigenlijk ook tijdens de middagpauze.

Want dat zijn de momenten waarop de leerlingen in groep op straat komen en dan is de kans dat een gek of extremist slachtoffers maakt het grootst.

Die, bijna onafgebroken, bewaking door de politie, zal er niet komen. Om de simpele reden dat het Antwerps politiekorps niet de middelen en de mankracht heeft om van 9 uur ‘s ochtends tot 5 uur ‘s middags een patrouille voor de schoolpoort te zetten. De politie is er om iedereen te beschermen en op te treden waar nodig.

Nu al krijgt de joodse gemeenschap, terecht, meer aandacht van de politie. En misschien kan het allemaal nog net iets efficiënter. Maar dat weten we niet. Want zowel de joodse gemeenschap als de politie blijven op de vlakte als het over de beveiliging van joodse organisaties en instellingen gaat. Daarvoor hebben we alle begrip.

Wat we zeker weten, is dat zowel de politie als het stadsbestuur in Antwerpen alles doet wat mogelijk is om de veiligheid van welke gemeenschap dan ook te garanderen.

Zeker de joodse. Een eigen gewapende veiligheidsdienst dan maar? In Brussel bestaat die al. Daar heeft de joodse gemeenschap zich verenigd in een vzw die voldoet aan alle strenge eisen en voorwaarden om een wapen te dragen. We zien het in Antwerpen liever niet gebeuren. Wapendracht is iets dat we toch bij voorkeur aan de ordediensten overlaten.

Door Patrick Van de Perre

Politie moet vaker en sneller naar problemen luisteren

Het gaat niet zo goed met de Bredabaan in Merksem. Althans niet met het eerste stuk van de wel zeer lange straat. Daar waar de Bredabaan geen winkelstraat meer is, maar een strook met woningen, cafés en enkele andere neringdoenden, maakt een groepje drugsdealers de dienst uit. De mannen domineren het caféleven en zijn bij protest van de uitbaters niet te beroerd om ramen of andere delen van het interieur te vernielen.

Alvast voor een café-uitbater is de maat vol. Hij sluit vrijdag zijn zaak. Een collega van de man klaagt steen en been en nog een andere cafébaas houdt stand door zijn kroeg vol camera’s te hangen. Betaald uit eigen zak. Sommige buurtbewoners zullen misschien opmerken dat het hier om cafés gaat die tot in de late uurtjes open zijn. En dergelijke etablissementen lokken niet altijd even fraai volk.

Dat klopt voor een deel, maar dat betekent nog altijd niet dat drugsdealers vervolgens hun gang kunnen of mogen gaan. En waar zit de politie? Die komt ter plaatse als ze opgeroepen wordt, maakt een proces- verbaal op als het kan en sluit verdachten op als die er zijn.

Dat is mooi, maar niet voldoende. De café-uitbater, die er vrijdag de brui aan geeft, heeft een brief geschreven naar de korpschef. Een antwoord is er nog niet, want de politie gaat de problemen aan de Bredabaan eerst onderzoeken.

Het is niet aan ons om te oordelen of dat onderzoek eerder te vroeg of te laat komt. Maar als we de café-uitbaters mogen geloven, is er tot op heden nog geen enkel rechtstreeks contact met de politie of het districtsbestuur over de problemen in hun stukje straat geweest. Dat begrijpen we niet.

Als een buurt gedurende een langere periode met een reeks van incidenten wordt geconfronteerd, lijkt het ons logisch dat er overleg komt of eigenlijk al had moeten zijn tussen de politie en de benadeelden. Misschien zorgt dit niet per direct voor de gewenste maatregelen. Maar het geeft buurtbewoners en middenstanders in ieder geval het gevoel dat hun problemen ernstig worden genomen.

Dit gesprek hoeft niet door de korpschef zelf te gebeuren. Die heeft daarvoor voldoende mensen in dienst. Wijkagenten bijvoorbeeld. We kunnen er niet omheen dat de klantvriendelijkheid van de politie in dit soort van gevallen nog altijd niet is wat ze zou moeten zijn.

door Patrick Van de Perre

Meerderheid vrouwen aan Antwerpse top is grote stap

Zes op de tien bedrijfsdirecteuren van de stad Antwerpen zijn vrouwen. En in het managementteam van diezelfde stad zijn negen van de zeventien topmanagers eveneens vrouwen.

Het is misschien een beetje te kort door de bocht, maar op basis van die cijfers zou je kunnen zeggen dat de vrouwen de dienst uitmaken in Antwerpen. En als dat niet helemaal klopt, hebben ze in ieder geval een doorslaggevende stem over de manier waarop de stad iedere dag geleid wordt. Dat is zonder meer goed nieuws. Omdat vrouwen, dat valt niet te ontkennen, het nog altijd een stuk moeilijker hebben op de arbeidsmarkt dan mannen.

Zeker als het om hogere en beter betaalde functies gaat. En ook omdat het niet meer dan logisch is dat vrouwen mee de lijnen uitzetten van wat er in onze maatschappij, bedrijven en organisaties gebeurt. Want dat is wat managers meestal doen.

Het is geen toeval dat de stad Antwerpen het goed doet als werkgever voor vrouwelijke topmanagers. De jongste jaren zijn de structuur en de mentaliteit bij de stedelijke diensten flink door elkaar geschud. Wie in stadsdienst werkt, moet tegenwoordig flexibel zijn, maar weet ook dat er in de mate van het mogelijke rekening wordt gehouden met het familieleven van het personeel. En dat spreekt vrouwen aan. Want het zijn, ook dat is ontegensprekelijk, nog steeds de vrouwen die het leeuwendeel van de opvoeding en het huiselijke werk voor hun rekening nemen. Dat er gelukkig steeds meer mannen zijn die deze taak even ernstig nemen als hun vrouw, verandert daar weinig aan.

Maar wat zorgt er nog meer voor dat de stad Antwerpen door een vrouwelijke meerderheid van managers wordt geleid? Niet de altijd omstreden positieve discriminatie. Want, zo zegt de Antwerpse personeelsschepen Marc Van Peel, daar doen ze aan de Schelde niet aan mee. Gelukkig maar, want niets is zo denigrerend voor iemand als voorrang krijgen omdat hij of zij tot een aandachtsgroep behoort. Althans, zo denken wij daar toch over. Het glazen plafond is in ieder geval in Antwerpen gebarsten. Dat het stijgende aantal hoogopgeleide en ambitieuze vrouwen steeds groter wordt, zal ook wel een deel van de verklaring zijn. Het is alleszins fijn om te horen dat er naast de vele ontmoedigende voorbeelden die worden gegeven, ook positieve verhalen te vertellen zijn. Of we daarmee op de goede weg zijn, is een vraag die alleen vrouwen kunnen beantwoorden.

door Patrick Van de Perre