Standpunt Antwerpen

Op zoek naar de blauwdruk van de zwellende stad

Wat staat Antwerpen de komende jaren te wachten? De politieke partijen beginnen stilaan voorstellen uit hun verkiezingsprogramma’s te lossen. Tot nu toe gingen die vooral over thema’s als veiligheid, mobiliteit en onderwijs. Over de grootste uitdaging van de toekomst - de verstedelijking - hebben we helaas nog niet veel vernomen.

We leven in de eeuw van de steden. Vorig jaar leefde voor het eerst meer dan de helft van de wereldbevolking in een stad, en dat aandeel neemt elk jaar toe. Antwerpen heeft onlangs officieel de kaap van een half miljoen inwoners overschreden. Het is de verwachting dat daar tegen 2050 (volgens een ander scenario zelfs 2030) nog eens 100.000 inwoners bijkomen.

Volgens geleerden is de verstedelijking op zich helemaal geen slecht nieuws. Steden bevorderen de sociale mobiliteit en kunnen zo een remedie tegen armoede zijn. Ze zijn ook poelen van creativiteit en innovatie. Paradoxaal genoeg zijn ze ook goed voor het milieu, omdat mensen die dicht bij elkaar wonen, minder energie verbruiken. En ze remmen de bevolkingsgroei af, omdat stedelingen kiezen voor minder grote gezinnen.

Tot zover de voorzijde van de medaille. Volgens het Federaal Planbureau zullen er tegen 2060 ongeveer 2,5 miljoen inwoners van België bijkomen. Die willen allemaal hun plek onder de zon. Het wordt dus een enorme uitdaging om al die mensen te huisvesten en om te zorgen voor alle nodige voorzieningen.

Het Antwerpse stadsbestuur is daar al een aantal jaren mee bezig. Grote projecten van stadsontwikkeling zoals het Militair Hospitaal, Regatta, de Cadixwijk en Nieuw Zuid zijn daarvan goede voorbeelden. Maar er zal nog veel meer nodig zijn, en de stad groeit stilaan dicht. In de volgende legislatuur moet de stadsvernieuwing ook een vlucht nemen in de districten. We vernemen graag van de verschillende politieke partijen hoe zij dat zien.

Een cruciale vraag is hoe Antwerpen in de toekomst wil omgaan met hoogbouw. Dat is namelijk de meest voor de hand liggende oplossing voor het probleem van de steeds schaarser wordende beschikbare ruimte. Hoogbouw vergroot het woningaanbod en kan zo de vastgoedprijzen drukken. De nieuwe buurt die aan het verrijzen is tussen de Leien en Park Spoor Noord, lijkt een voorbeeld te worden van hoe kwalitatieve hoogbouw kan samengaan met leefbaarheid.

door Lex Moolenaar

Koning Auto verdeelt en heerst van nu tot 14 oktober

Koning Auto mag niet te veel in de verdrukking komen. Dat was van oudsher een standpunt van de liberalen tegenover de ambitie van socialisten en groenen om zoveel mogelijk automobilisten te verkassen naar het openbaar vervoer. En aangezien het een liberaal motto was, is het nu dus ook een motto van de N-VA.

Het Antwerpse stadsbestuur adviseert minister van Mobiliteit Hilde Crevits (CD&V) om na de verlenging van de tramlijn naar Ekeren op de Noorderlaan, een belangrijke gewestweg voor de stad en de haven, de maximumsnelheid te beperken van 70 tot 50 kilometer per uur. Dat besluit is genomen in januari, toen de bevoegde schepen Ludo Van Campenhout aan het ontwennen was op Curaçao. Maar nu vernemen we dat Van Campenhout helemaal niet blij is met die snelheidsbeperking. Die past blijkbaar niet in het plaatje van zijn nieuwe partij N-VA.

Ook in het district Ekeren leidt service aan de automobilist tot politiek gerommel. Moet de heraanleg van het centrale Kristus-Koningplein wachten tot er zekerheid is over het aantal parkeerplaatsen dat daarna overblijft? Dat is de vraag die de meerderheid verscheurt. Vooral N-VA en Open Vld staan lijnrecht tegenover elkaar. De ene liberaal is de andere niet.

Beide verhalen vertellen hetzelfde: wat de lokale politici ook mogen zeggen over nog acht maanden constructief blijven besturen, de schermutselingen in de aanloop naar de electorale veldslag van 14 oktober zijn begonnen. Ekeren is daar een mooi voorbeeld van. Onlangs stapten een CD&V-districtsschepen en een schepen van de lokale lijst Ekeren 2070 over naar de N-VA, waardoor die partij nu in één klap de helft van het districtscollege in handen heeft.

Dat kan Open Vld niet zomaar laten gebeuren. Zondag maakte Annemie Turtelboom hoogstpersoonlijk haar opwachting bij het gansrijden, een folkloristisch evenement in de Antwerpse polder. Tegelijk circuleerde er een Open Vld-pamflet met een frontale aanval op de N-VA over het Kristus-Koningplein, waar het evenement plaatsvond. Sterke timing, toch?

De komende maanden moeten er in Antwerpen nog heel wat beslissingen worden genomen over uitermate belangrijke dossiers, zoals de heraanleg van de Leien en de Scheldekaaien. Laten we hopen dat die besluitvorming niet verzuipt in een moeras van electorale profilering en oppositie binnen de meerderheid.

Door Lex Moolenaar

Partijen krijgen allochtone kiezers niet meer cadeau

Uit cijfers die door burgemeester Patrick Janssens zijn vrijgegeven, blijkt dat van de stemgerechtigden bij de verkiezingen van 14 oktober een derde van allochtone origine is. Aangezien niet iedereen dat stemrecht gebruikt, valt te verwachten dat dit aandeel terugzakt naar bijna een kwart. Maar dat is nog steeds genoeg om van zeer groot belang te zijn.

Hoe stemmen die kiezers? In 2006 kozen ze massaal voor Janssens, in zijn tweestrijd tegen Filip Dewinter. Ditmaal wordt het anders. Dewinter speelt geen hoofdrol meer en van Bart De Wever gaat geen bedreiging uit voor de allochtone bevolking. Daardoor ligt het slagveld helemaal open.

Volgens onze peiling van oktober 2011 zou 37% van de allochtone kiezers sp.a stemmen, 22% Groen en slechts 10% N-VA. Een duidelijke voorkeur voor links, met een logische verklaring: veel allochtonen maken deel uit van de zwakkere sociale lagen van de bevolking, waar links traditioneel een grote aanhang vindt.

Voor de matige score van de N-VA zie ik drie verklarende factoren. Eén: allochtonen houden niet van een Vlaams-nationalistisch discours, waarin ze een verwantschap zien met de xenofobe standpunten van het VB. Twee: het liberale verhaal van de N-VA slaat aan bij slechts een beperkt deel van de allochtone kiezers. En drie: Bart De Wever is bij de allochtonen minder bekend dan burgemeester Janssens en Meyrem Almaci, de Turks-Antwerpse lijsttrekker van Groen.

Toch mogen we zeker geen conclusies trekken op basis van veralgemeningen. Door onze vele contacten met Antwerpenaars van allochtone origine weten we dat de allochtone gemeenschap - zeker de Marokkaanse en de Turkse - in vergelijking met zes jaar geleden veel politiek bewuster en diverser is geworden.

Het is niet meer voldoende voor een kandidaat om zijn gezicht te laten zien in een moskee om zeker te zijn van een pak stemmen. Na de heisa rond het hoofddoekenverbod en het uitblijven van een allochtone schepen willen de kiezers weten wat de partijen hun te bieden hebben op het vlak van veiligheid, lokale economie, sociaal beleid en en diversiteit.

Bijna alle partijen zullen ook sterke kandidaten van allochtone origine op hun lijst nodig hebben. Want allochtone kiezers stemmen bij voorkeur op kandidaten van hun eigen origine. Dat de gemeenteraad vanaf 2012 weer wat diverser zal worden, lijkt dan ook waarschijnlijk.

Door Lex Moolenaar

Universiteit moet voorzichtig zijn met centen van bedrijven

De Universiteit Antwerpen (UA) heeft goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat de UA uit de rode cijfers is en steeds meer nieuwe studenten lokt. Antwerpen is na Leuven en Gent de grootste universiteitsstad van het land en het lijkt erop dat het die status voor lange tijd zal behouden.

Het minder goede nieuws is dat dit ook allemaal geld kost. De UA heeft de jongste jaren flink gesaneerd. Onder meer door de drie Antwerpse universiteiten Ufsia, Ruca en UIA te fuseren, zijn er veel kosten bespaard. Zuinig omgaan met de centen is al jaren de boodschap in de Antwerpse academische wereld. En daar begint het slechte nieuws. Een universiteit die naam waardig draaiende houden kost geld. Veel geld. Verder besparen zit er na jaren van saneren niet meer in. En de betoelaging vanuit de overheid kent ook haar grenzen.

Rector Alain Verschoren, die vorige week zichzelf opvolgde, denkt eraan om te gaan aankloppen bij bedrijven voor financiële steun. Daar is op zich niets mis mee. Maar het brengt wel een aantal gevaren met zich mee. Grote bedrijven delen nooit vrijblijvend centen uit. Het gevaar dat daarvoor vroeg of laat iets terug wordt verwacht, is niet denkbeeldig. Volgens Alain Verschoren hoeven we daar geen schrik voor te hebben. Als de UA in zee gaat met bedrijven, zullen de regels en afspraken duidelijk zijn, zegt hij.

We hebben er alle vertrouwen in dat de rector dit meent en er alles aan zal doen om elke negatieve invloed vanuit het bedrijfsleven buiten de deuren van de universiteit te houden. Maar het blijft een risicovolle onderneming. Het is een bedenking die de overheid zich ook moet maken. Ons land kiest terecht voor goed onderwijs en doet er alles aan om onze nationale universiteiten op de kaart te zetten. Maar het lijkt er steeds meer op dat dit met de overheidssubsidies van dit moment niet of nauwelijks lukt. Niet alleen in Antwerpen, maar ook in de andere universiteitssteden.

De oplossing ligt niet voor de hand. Zeker niet in een tijd dat er overal fors moet bespaard worden. Als de overheid niet bij machte is om de universiteiten meer finaciële steun te geven, moet ze er minstens voor zorgen dat er een goed en waterdicht systeem voor subsidies door derden komt. Want anders dreigen onze universiteiten denktanks van de bedrijfswereld te worden. En dat is niet altijd een goede zaak.

door Patrick Van de Perre

Beter openbaar vervoer: het kan ook in tijden van crisis

De Lijn gaat een aantal wijzigingen aanbrengen aan haar aanbod in Antwerpen. Globaal bekeken neemt de vervoersmaatschappij een aantal maatregelen om de bestaande infrastructuur beter te benutten. Tegelijk moet er worden bespaard, want De Lijn opereert in belangrijke mate met geld uit de Vlaamse begroting. En daar zitten alle ministers nu aan tafel met een kaasschaaf in de hand.

De gratis-cultuur voor het openbaar vervoer, die Steve Stevaert als minister van Mobiliteit introduceerde, gaat zich nu wreken. De logica was destijds helder: als je weggebruikers van het autoverkeer wil overhevelen naar tram, bus en trein, dan moet je het openbaar vervoer aantrekkelijker maken. En een van de meest spectaculaire hefbomen is natuurlijk goedkoop of gratis vervoer.

Maar dat feest is voorbij. Er is zelfs geen geld meer om in Antwerpen vijftig jaar oude trams te vervangen, ook al hebben die officieel maar een levensduur van dertig jaar. Van investeringen in grotere toestellen, die nodig zijn om de extra capaciteit door de vertramming van het stedelijk verkeer op te vangen, is al helemaal geen sprake. Hoe valt zoiets nu te rijmen met de overigens nobele intentie om autoverkeer te ontmoedigen in de binnenstad?

Om De Lijn meer financiële zuurstof te geven zonder dat het pijn doet, zien we twee mogelijkheden. Allereerst extra inkomsten door een kleine bijdrage van senioren en kinderen die nu gratis reizen.

Een bijdrage van pakweg 50 euro per jaar betekent omgerekend nog geen 14 eurocent per dag. Je zou ook 50 cent per rit kunnen vragen. En daarbij kan je een uitzondering maken voor de laagste inkomens. Zo’n maatregel zou al een bom geld opleveren. En hij zal geen drama’s veroorzaken, want uit onderzoek is gebleken dat de consument voor goed openbaar vervoer een hoge frequentie veel belangrijker vindt dan de prijs.

Daarnaast moet de overheid nu eens eindelijk werk maken van een efficiënte doorstroming, waarbij trams voorrang krijgen en niet meer voor rode lichten moeten staan. Sneller tramverkeer betekent niet alleen een betere service voor de reizigers, maar ook een besparing op trams, personeel, energiekosten en onderhoud, want trams die minder vaak moeten remmen, verslijten minder snel.

Het lijkt allemaal zo logisch en in Nederland, Duitsland en Frankrijk lukt het wel. Waarom zou het bij ons dan niet kunnen?

Door Lex Moolenaar

Antwerpen mag zijn haven niet uit handen geven

Er is de jongste weken een opmerkelijk politiek spel aan de gang rond de Vlaamse havens, waarbij vooral druk wordt uitgeoefend op de Antwerpse havenbaas Eddy Bruyninckx. Na twintig jaar worden er voor het eerst pogingen ondernomen om zijn vlekkeloze blazoen te besmeuren. De onrust van de voorbije weken in de haven komt daarbij goed van pas om de voorlopig nog milde kritiek op Bruyninckx te voeden.

Uiteraard zit hier een politieke agenda achter. Federaal minister van Economie en Oostendenaar Johan Vande Lanotte (sp.a) doet daar zelfs niet geheimzinnig over. Hij vindt dat Antwerpen, Zeebrugge, Oostende en Gent zich als één haven moeten profileren en misschien zelfs wel moeten fuseren. In West- en Oost-Vlaanderen wordt er door de havenbazen goedkeurend geknikt. Maar Antwerpen is niet bijster enthousiast.

Het ligt namelijk voor de hand dat de kleinere Vlaamse havens zichzelf door zo’n fusie nadrukkelijker op de internationale kaart kunnen zetten, en daar is niets op tegen. Maar wordt Antwerpen er ook beter van? Is het wel de moeite waard om de komende jaren veel tijd en energie te steken in een integratieproces waarbij ongetwijfeld allerlei lokale politieke belangen gaan meespelen? Of kan het Havenbedrijf die energie beter investeren in zijn eigen prioriteiten, zoals het behoud van de trafiek en de optimalisering van de havenarbeid, de opleidingen en de ITC?

Bevoegd Vlaams minister Hilde Crevits (CD&V) houdt zich vooralsnog op de vlakte. Enerzijds moet ze de West-Vlaamse belangen verdedigen, anderzijds wil ze haar Antwerpse partijgenoten Marc Van Peel en Eddy Bruyninckx (al is die als hoofd van het Havenbedrijf officieel politiek neutraal) niet voor het hoofd stoten.

In maart start Crevits gesprekken over meer samenwerking met de vier havenbazen. Dat wordt een moeilijke oefening. Tegen meer samenwerking op zich is geen bezwaar. Zoals Antwerpen trouwens ook moet streven naar een steeds betere verstandhouding met de haven van Rotterdam.

Maar ik vind wel dat de stad Antwerpen - via het autonoom Gemeentelijk Havenbedrijf - zelf de regie moet blijven voeren over haar haven. Een nieuwe, kunstmatig gecreëerde Vlaamse koepelstructuur kan een tussenstap zijn naar een machtsgreep door de hogere overheden. En daarmee zijn de Antwerpse belangen niet gediend.

door Lex Moolenaar

Onderwijs voor elk kind moet een evidentie blijven

Het mag dan krokusvakantie zijn, in Antwerpen heeft het onderwijs geen tijd om een adempauze te nemen. De jongste jaren wordt er in een razend tempo een inhaalbeweging gemaakt om het capaciteitsprobleem te verhelpen. Daarvoor is soms kunst- en vliegwerk nodig: containerklassen zorgen voor Eerste Hulp bij Ondercapaciteit, kleuterscholen krijgen een verlengstuk in het basisonderwijs... In tijden van nood moet je creatief zijn. Maar tot nu toe slaagt Antwerpen erin om de groei van de bevolking op te vangen.

Op termijn zal hetzelfde probleem zich ook voordoen in het secundair onderwijs. Dat heeft sp.a-schepen van Onderwijs Robert Voorhamme jaren geleden al voorspeld, maar het is de Vlaamse overheid die als bevoegde instantie voor structurele oplossingen moet zorgen. En dat is niet evident in tijden van besparingen.

Crisissen zijn uitdagingen. In haar pogingen om de capaciteit op te drijven, maakt de stad ook strategische keuzes. In Antwerpen-Noord verrijst met Hardenvoort een nieuwe campus die de kinderen van de wijk 2060 goed lager en secundair onderwijs wil geven in hun eigen buurt en in een evenwichtige sociale mix. Die mix was ook het uitgangspunt van het project School in Zicht, dat zijn nut bewezen heeft in Borgerhout en dat nu wordt uitgebreid naar andere gekleurde stadsdelen zoals het Kiel en Hoboken.

Het Antwerpse onderwijslandschap vordert op basis van voortschrijdend inzicht en van de acute noden die de demografische evolutie vereist. Het pleit enorm voor ons systeem dat desnoods de onderste steen boven wordt gehaald als het gaat om de toekomst van onze kinderen. Het is alleen jammer dat de hogere overheden pas bereid zijn om actie te ondernemen wanneer het vijf voor twaalf is.

Het Antwerpse stadsbestuur heeft daarmee leren leven. Schepen Voorhamme gelooft in netoverschrijdende oplossingen, met de stad als regisseur. Zijn CD&V-collega Marc Van Peel heeft er al bij herhaling op gewezen dat die strategie niet alleen de enige juiste is om de capaciteitsproblemen het hoofd te bieden, maar dat ze in feite ook de redding betekent van het vrij onderwijs in Antwerpen.

Voor de koepelorgaisaties in Brussel is het nog altijd even wennen. Maar anno 2012 is de vrije keuze van onderwijs niet meer prioriteit nummer één. Het gaat er nu vooral om alle kinderen kwalitatief onderwijs te kunnen aanbieden.

door Lex Moolenaar

Vernieuwde Open Vld kookt met Japanse recepten

Toen Annemie Turtelboom aankondigde dat ze naar Antwerpen zou verhuizen met het oog op de verkiezingen, zei ze dat Open Vld de stad nieuwe ideeën zou schenken door out-of-the-box te denken. De eerste ballonnetjes zijn inmiddels opgelaten: samen met strafpleiter Kris Luyckx doet Turtelboom enkele voorstellen voor de werking van de politie en het gerecht.

Het meest opmerkelijke idee komt uit Japan en heet Koban. Wijkteams van zes tot twaalf man patrouilleren dag en nacht door straten met veel overlast. Omdat het telkens dezelfde agenten zijn, ontstaat er een vertrouwensband met de buurtbewoners. Er wordt vaak en snel informatie uitgewisseld, waardoor de criminaliteit na verloop van tijd geleidelijk uitsterft.

Het klinkt mooi, maar ook zeer arbeidsintensief. Een agent werkt 1600 uur per jaar. Om drie straten permanent te bemannen met een team van twee agenten, zijn twaalf manschappen nodig. Plus een aantal mensen op het bureau, want de Koban- wijkagenten houden zich niet bezig met papierwerk. Koban lijkt dus slechts haalbaar voor een beperkt aantal straten.

Het idee van Open Vld bevestigt in elk geval dat veiligheid een belangrijk verkiezingsthema wordt, zoals het in het verleden trouwens altijd is geweest. Aangezien veiligheid de bevoegdheid van de burgemeester is, geeft dat alle andere lijsttrekkers een uitstekende gelegenheid om zich tegenover hem te profileren.

Voor het Vlaams Belang is veiligheid thema nummer één. Filip Dewinter eist onder meer dat de politie etnische daderprofielen opstelt en pleit voor een ongelijke behandeling van Belgen en vreemdelingen. “Je moet vreemdelingen durven viseren”, zegt hij letterlijk. Ik vind dat een discriminerende uitspraak. Want waren we het er niet van oudsher over eens dat iedereen gelijk is voor de wet, ook al geldt dat volgens artikel 10 van de Grondwet alleen voor alle Belgen?

De andere partijen houden het rustiger, maar allemaal hebben ze hun mening over hoe het veiligheidsbeleid beter kan. In dat debat heeft Open Vld een streepje voor, omdat de partij nu in de federale regering met Annemie Turtelboom op Justitie en Maggie De Block op Migratie zelf twee sleutelposities bezet. Maar daarin schuilt ook een gevaar. Turtelboom moet als lijsttrekker voorzichtig zijn met wat ze de Antwerpse kiezer belooft op het gebied van de werking van het gerecht, want ze kan erop worden afgerekend als minister.

Door Lex Moolenaar

Rik Torfs verkijkt zich op de Antwerpse situatie

Professor en CD&V-senator Rik Torfs haalde dit weekend ongenadig uit naar zijn eigen partij, die hij een gebrek aan identiteit en moed verwijt. Een extreem voorbeeld vindt hij de keuze van de Antwerpse CD&V om met sp.a één lijst te vormen. Hij noemt dat ronduit prostitutie.

Ik spreek me niet uit over de algemene kritiek van Torfs op CD&V. Die is vooral voer voor een pittig intern debat. Ze getuigt in elk geval niet van een gebrek aan moed bij de professor. Maar als hij het over Antwerpen heeft, etaleert Torfs toch een tekort aan inzicht in de lokale situatie.

Als CD&V alleen zou opkomen, haalt de partij op 14 oktober nog een schamele vijf procent van de stemmen. De lokale boegbeelden Philip Heylen en Marc Van Peel zijn bekwame vakschepenen, maar geen stemmenkanonnen. Ter illustratie: Heylen haalde in 2006 als lijsttrekker 9.206 voorkeurstemmen, Van Peel als lijstduwer 2.872. In vergelijking met de 71.000 stemmen van Patrick Janssens en de 62.000 van Filip Dewinter is dat peanuts.

Wellicht vindt Rik Torfs deze redenering te pragmatisch, een verwijt dat hij ook zijn eigen partij en meer bepaald Kris Peeters maakt. Maar in de politiek is het toch vooral de bedoeling dat je je programma realiseert. In Antwerpen kan CD&V dat gedeeltelijk doen in een coalitie met de sp.a en andere partners, maar niet met pakweg twee of drie zetels op een totaal van 55 in de gemeenteraad.

Er speelt nog iets anders. Het politieke landschap is aan het veranderen. De traditionele breuklijnen van de twintigste eeuw vervagen en het is logisch dat zich dat ook vertaalt in een afkalving van de scores van de traditionele partijen. Dat resulteert in politieke vernieuwing, een evolutie die altijd begint in de steden.

In Gent hebben sp.a en Groen een verbond gesloten. In Mechelen gaan Open Vld en Groen samen naar de verkiezingen. In Tongeren vormen Open Vld en CD&V één lijst. Een goed stedelijk project steunt nauwelijks op ideologische pijlers, maar veeleer op een pragmatische visie op de specifieke uitdagingen van de stad.

In die context vind ik het Antwerpse verbond van sp.a en CD&V zeker geen misbaksel, zoals Torfs aangeeft. De persoonlijke ambitie van de schepenen Van Peel en Heylen heeft zonder enige twijfel ook een rol gespeeld. Maar het zou naïef zijn om van politici te verwachten dat ze zichzelf volledig wegcijferen tot meerdere eer en glorie van het algemeen belang.

Door Lex Moolenaar

Zwarte donderdag voor het imago van de stad

Modeontwerper Walter Van Beirendonck die zijn winkel sluit, de problemen in de haven, de Nederlandse regering die halsstarrig blijft weigeren om haar verplichtingen voor de Scheldeverdieping na te komen: het is lang geleden dat Antwerpen zulke rampzalige dagen heeft beleefd. En nu valt ook nog het EK zwemmen in mei weg.

De verantwoordelijkheid voor deze spijtige evolutie ligt bij de organisator, die met een financiële put van naar eigen zeggen meer dan 400.000 euro zat nadat een sponsor had afgehaakt. Het stadsbestuur, dat al een budget van een half miljoen euro had vrijgemaakt voor het evenement, heeft ervoor gekozen om die put niet te dempen. Dat lijkt me een juiste beslissing, vooral om principiële redenen.

Het zou een fout signaal aan andere organisaties zijn als het idee ontstond dat Antwerpen altijd wel bereid is om nog wat dieper in de buidel te tasten.

Maar het schrappen van het EK veroorzaakt natuurlijk wel imagoschade, die ook in hoge mate afstraalt op de stad. Bovendien gaat voor Antwerpen een ideale gelegenheid verloren om uitgebreid in beeld te komen in delen van de wereld waar de zwemsport razend populair is, zoals de VS, Australië, China en Oost-Europa. Ook de Antwerpse economie krijgt een tikje, want het EK brengt een entourage met zich mee van 1500 mensen die allemaal moeten slapen, eten en drinken. Om nog te zwijgen van de duizenden bezoekers die nu uit Antwerpen wegblijven.

Maar zoals de heren van Monty Python vele jaren geleden al zongen: je moet het leven altijd van de zonnige kant bekijken.

De stadskas hoeft de investering van 500.000 euro nu niet te betalen en kan die dus investeren in andere sportieve projecten.

Misschien kan ze iets doen voor de lokale zwemclubs die alvast allerlei grote en kleine activiteiten hadden gepland in de marge van het EK.

Overigens, tussen de stroom van slechte berichten noteerden we gisteren ook het nieuws dat Antwerpen al voor de tweede keer door een internationale jury onder auspiciën van de Financial Times is uitgeroepen tot beste middelgrote Europese stad voor buitenlandse investeringen. De criteria zijn onder meer het economisch potentieel, de infrastructuur en het ondernemingsvriendelijk klimaat. Dat is uiteraard buitengewoon prettig om te vernemen, al is de timing van de bekendmaking niet van enige ironie gespeend.

door Lex Moolenaar