Standpunt Antwerpen

Het verschil tussen de straat en de ivoren toren

Maandagavond voerden bewoners en handelaars van de Seefhoek actie tegen de problemen met drugsdealers in hun buurt. Ze protesteerden daarmee in feite tegen het feit dat onze federale wetgeving nog geen adequate instrumenten kan of wil introduceren om buitenlandse dealers op te pakken, vast te zetten en uit te wijzen. Is het niet logisch dat lokale besturen in die sfeer van straffeloosheid op zoek gaan naar alternatieve middelen die een strengere aanpak mogelijk maken?

Een van die middelen is de verlaging van de minimumleeftijd voor het uitreiken van GAS-sancties (Gemeentelijke Administratieve Sancties) van 16 naar 14 jaar. Voor sommige burgemeesters mag dat zelfs 12 jaar worden. Jenneke Christiaens en Els Dumortier, twee criminologen van de VUB, uiten zware kritiek op deze verlaging. Zij vinden GAS-sancties niet het juiste antwoord op kleine criminaliteit en overlast. Er kan beter worden geïnvesteerd in meer buurtwerking en samenlevingsopbouw.

Naar mijn bescheiden mening zitten de twee criminologen in een ivoren toren. Om te beginnen is er de voorbije decennia in steden als Antwerpen al heel wat ingezet op preventie. Maar het is natuurlijk nooit genoeg. En als je vaststelt dat steeds jongere kinderen zich bezondigen aan steeds driester wangedrag en bovendien worden gebruikt door de georganiseerde misdaad omdat kinderen nu eenmaal minder snel worden gestraft, dan dringt een repressief luik zich op. Ook als het gerecht niet de middelen heeft om in te grijpen bij gebrek aan een jeugdsanctierecht.

GAS-boetes moeten in veel gevallen worden betaald door de ouders. Is het denkbaar dat zij zich zo meer bewust worden van het wangedrag van hun kinderen en zelf meer sociale controle gaan uitoefenen? Volgens de VUB-criminologen bestaat er geen onafhankelijk onderzoek naar de praktijk van de GAS-sancties. Wat houdt hen tegen om dat zelf uit te voeren? Zij zijn per slot van rekening de onderzoekers, toch?

Het VUB-duo betoogt: is het de verantwoordelijkheid van de overlast-kinderen dat er een tekort is aan scholen, sociale woningen en vrije ruimte, een groeiende kloof tussen arm en rijk, een intolerante samenleving? Nee, natuurlijk niet. Maar geeft dat die jongeren dan het recht om ongestraft andere mensen te terroriseren? Ik denk het niet.

Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

Janssens versus Vanoppen: tussenstand 0-1

Als er één Antwerps dossier is dat we voorlopig kunnen opbergen, dan is dat het hete hangijzer van het nieuwe voetbalstadion. Beerschot-voorzitter Patrick Vanoppen heeft dit weekend nog eens enkele uitspraken gedaan die er niet om liegen.

Zolang Vanoppen aan het roer staat bij Beerschot, zullen zijn club en Antwerp nooit in hetzelfde stadion spelen, zegt hij. Beerschot gaat voor een eigen stadion. Vanoppen wacht af of de nieuwe coalitie bereid is om daarvoor de nodige vergunningen uit te reiken. Als dat niet het geval is, dan stapt hij zelf in de politiek om bij de volgende verkiezingen (in 2018) burgemeester of schepen te worden.

Als we deze uitspraken even toetsen aan de politieke realiteit, dan komt er de eerstkomende jaren geen nieuw stadion. Niet voor twee clubs, en ook niet voor Beerschot alleen. De meeste van de partijen die momenteel Antwerpen besturen (sp.a, CD&V, N-VA en Open Vld), zullen dat in een of andere combinatie ook doen de komende zes jaar. Eventueel komt Groen erbij, maar ik denk niet dat Beerschot van die partij veel steun mag verwachten.

Volgens Vanoppen is Antwerpen een baronie waarin aannemers en politici geld willen verdienen aan een stadion. Dat is een zware beschuldiging aan het adres van burgemeester Patrick Janssens en schepen van Sport Ludo Van Campenhout. In dit dossier is nooit gebleken dat de stad en het Havenbedrijf hun investering van 50 miljoen euro zouden willen terugverdienen. En hetzelfde geldt voor individuele politici, want dat zou neerkomen op regelrechte corruptie. Heeft Patrick Vanoppen daar bewijzen van? Dan moet hij daar snel mee uitpakken.

In 2018 mogen we Patrick Vanoppen dus verwachten in de lokale politiek. Het is niet bekend naar welke lijst zijn voorkeur uitgaat, maar hij vertrouwt er wel op dat hij een uitvoerend mandaat kan bemachtigen. “Ik doe dan zoals Roland Duchâtelet en teken met de linkerpoot als schepen van Ruimtelijke Ordening en met de rechterpoot als voorzitter van de club”, zegt hij. Beschuldigt hij Duchâtelet nu van belangenvermenging? En zegt hij in één adem dat hij daarvoor zelf ook niet zijn hand zou omdraaien?

In elk geval is Beerschot-fan Patrick Janssens in een rare situatie beland: als hij zijn droom van een nieuw stadion nog wil waarmaken, dan kan hij alleen nog hopen dat de voorzitter van zijn favoriete club zo snel mogelijk van zijn troon valt.

Door Lex Moolenaar

Vertrek Lanjri betekent verlies voor stedelijke politiek

Wat betekent de stadslijst voor de Antwerpse CD&V? Allereerst houdt de alliantie met de sp.a van Patrick Janssens voor de schepenen Philip Heylen en Marc Van Peel hun kansen gaaf om ook in de komende zes jaar de stad mee te mogen blijven besturen. Maar voor de mindere goden wordt de kans op een betekenisvolle rol in de Antwerpse politiek klein, tenzij misschien in de districten.

Raadslid Ergün Top liet al meteen na de aankondiging van de stadslijst duidelijk merken wat hij ervan vond: hij solliciteerde openlijk naar een beter lot bij de N-VA.

Fractieleidster Suzette Verhoeven heeft er weinig problemen mee, zij was toch al van plan om uit de politiek te stappen. Het resterende CD&V-raadslid, Nahima Lanjri, is eigenlijk het grootste slachtoffer. Lanjri liet eerder deze week weten dat ze geen plaats op de stadslijst ambieert. Zo houdt ze de eer aan zichzelf.

Lanjri is niet de eerste de beste. De 43-jarige politica uit Borgerhout startte haar loopbaan in 1992 op het kabinet van toenmalig minister Wivina Demeester. Sinds 2003 zit ze in het parlement, afwisselend in de Kamer en de Senaat. Ze toonde zich een hardwerkend parlementslid, met een aanzienlijk aantal initiatieven op het vlak van asiel en migratie, gelijke kansen en andere domeinen. En ze was ondervoorzitter van haar partij in de periode waarin die transformeerde van CVP naar CD&V.

Ook in de stad heeft Nahima Lanjri een lange staat van dienst. Na 17 jaar in de gemeenteraad, waarin ze destijds een van de eerste verkozenen van allochtone (Marokkaanse) origine was, zal haar expertise worden gemist. Want hoewel ze tevreden is over de samenwerking met de sp.a in het stadsbestuur, wil ze toch liever de eigen CD&V-waarden uitdragen. En dus kiest ze voor een rol als lijsttrekker in het district Borgerhout. Lanjri kan ook nog een rol gaan spelen op het provinciale niveau, waar CD&V-boegbeeld Marc Wellens moet worden opgevolgd.

Maar dat aanbod houdt ze voorlopig nog even in beraad. In elk geval is haar vertrek uit de gemeenteraad een politiek feit dat niet zomaar mag passeren. Het staat symbool voor de klappen die haar partij worden toegebracht door de opmars van de N-VA. De partijen van de stadslijst sp.a/CD&V bezetten tot oktober samen nog 31 van de 55 zetels in de gemeenteraad. Dat aantal gaat wellicht fors omlaag.

door Lex Moolenaar

Middenvinger naar de actiegroepen is niet proper

Vandaag behandelt de commissie Mobiliteit van het Vlaams Parlement een resolutie die is ingediend door CD&V, N-VA en sp.a. De drie partijen van de meerderheid vragen de regering om zo snel mogelijk en integraal het Masterplan 2020 voor de Antwerpse mobiliteit uit te voeren.

Op het eerste gezicht lijkt daar niks mis mee. Maar de drie partijen bevestigen in één vloeiende beweging dat niet meer kan worden geraakt aan de beruchte randvoorwaarden: een vrachtwagenverbod en géén tolheffing in de Kennedytunnel. En daarmee vegen ze het Meccano-alternatief van de actiegroep stRaten-generaal, dat staat of valt met het negeren van die randvoorwaarden, definitief van de kaart.

De timing van deze resolutie vind ik vreemd. Want uitgerekend nu loopt de verplichte MER-procedure (MER staat voor milieueffectrapportage), waarin burgers en groeperingen opmerkingen mogen maken over het BAM-tracé en alternatieven kunnen indienen, die vervolgens serieus moeten worden onderzocht.

Door de Meccano bij voorbaat af te wijzen, schenden de regeringspartijen dus in feite de wettelijke procedures. Bovendien steken ze met hun resolutie ostentatief een middenvinger omhoog in de richting van de actiegroepen en van oppositiepartijen zoals Groen. Ik begrijp niet goed waarom dat nodig is. De eerstkomende maanden en zelfs jaren kan er toch nog geen spade in de grond, waarom kan er dan niet worden gewacht totdat aan de democratische spelregels is voldaan?

De resolutie vraagt ook dat er dringend werk wordt gemaakt van bijkomende verbindingen zoals de R11bis (de ondertunneling van de Krijgsbaan tussen Wommelgem en Wilrijk) en de A102 (Wommelgem- Ekeren). Maar voor de R11bis is de voorbereidende streefbeeldstudie van gouverneur Cathy Berx nog niet eens droog, terwijl de A102 zelfs nog niet in de embryonale fase verkeert.

Het ziet ernaar uit dat de drie regeringspartijen elkaar met het oog op de verkiezingen van oktober voor alle zekerheid nog eens willen vastklinken aan de gemaakte afspraken. Anders gezegd: de sp.a, die momenteel in Antwerpen van twee walletjes probeert te eten door op stedelijk niveau de BAM-klokken te luiden, maar in verscheidene districten samen met Groen aanschurkt tegen de Meccano, krijgt een gele kaart. Al zal dat zeker niet de interpretatie zijn die de drie partijen er zelf aan geven.

door Lex Moolenaar

Soms is het beter om niet in de politiek te stappen

Soms is het slimmer om niet op de verkiezingslijst van een politieke partij te gaan staan. Zelfs als je weet dat je naam en engagement zonder enige twijfel leiden tot een mooi aantal stemmen en een rol in de Antwerpse politieke tribune. Dat moet Manu Claeys ook gedacht hebben toen hij bedankte voor een plekje op de lijst van Groen bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012. De geestelijke vader van het actiecomité StRaten- Generaal en de nog steeds woelige strijd tegen het BAM-tracé beseft dat de keuze voor de politiek zijn geloofwaardigheid flink zou doen afnemen.

Natuurlijk is Manu Claeys in 2006 al opgekomen voor Groen, dat toen nog met uitroepteken door het leven ging. Maar hij raakte met 808 stemmen niet verkozen. Nu zou dat zonder enige twijfel wel het geval zijn. StRaten-Generaal ziet zich gesteund door een niet onaardige groep binnen de Antwerpse bevolking, die weinig op heeft met de huidige oplossingen voor de mobiliteitsproblemen in en rond de stad. De voornaamste eisen zijn ondertussen bekend. Geen BAM-tracé vlak bij de stad en zo snel mogelijk een overkapping van de Ring.

De voorstanders voor zo’n ‘change’ zijn lang niet alleen kiezers van Groen. Ze zitten ook bij sp.a, CD&V en meer rechts van het politieke midden. En dat wil Manu Claeys graag zo houden. Het draagvlak dat hij de jongste jaren met zijn StRaten- Generaal heeft opgebouwd, is meteen ook het sterkste wapen dat Manu Claeys in handen heeft. Met dank aan de vzw Ademloos van de flamboyante Wim Van Hees trouwens.

StRaten-Generaal blijft ook de komende maanden, en misschien wel jaren, een factor om rekening mee te houden. Stemmen voor Manu Claeys kan niet, sympathie en steun betuigen wel. Dat is vooral voor sp.a een moeilijke situatie. Terwijl Groen in Manu Claeys een uitgesproken medestander buiten de partij heeft, moet sp.a een pijnlijke spagaat maken. Diep in hun hart zijn de meeste Antwerpse socialisten het eens met het discours van Manu Claeys. Maar politieke besluiten en afspraken maken het voor burgemeester Patrick Janssens en co niet altijd eenvoudig om dat ook gewoon te zeggen. Manu Claeys weet dat en zal er alles aan doen om de Antwerpse politici, en niet in het minst die van sp.a, kleur te laten bekennen in dit dossier. Verkozen zal hij niet worden, maar de campagne zal des te harder zijn.

Patrick Van de Perre Redacteur gvabrieven@concentra.be

Bestseller van rode rakker is voorbode van meer

Met al het borstgeroffel van de grote Antwerpse politieke kopstukken zou je bijna vergeten dat er helemaal aan de linkerkant van het spectrum ook behoorlijk wat beweegt. Links van sp.a/CD&V heeft Groen zijn lijst opengesteld voor niet-partijleden. Tegen eind februari moeten de kandidaturen worden ingediend, daarna kan het gepuzzel aan de lijsten beginnen.

Nog verder naar links vinden we de PVDA+ (Partij van de Arbeid) en Rood! van ex-sp.a’er Erik De Bruyn. De PVDA+ kan bij de verkiezingen van oktober mikken op één tot drie zetels als nieuwe partij in de gemeenteraad. Met Peter Mertens heeft de partij een boegbeeld gevonden dat het stoffige, dogmatisch-marxistische dekentje heeft afgelegd en nu de strijd tegen het beurskapitalisme voert met hedendaagse opvattingen en technieken.

Het lijkt Mertens geen windeieren te zullen leggen. Half december publiceerde hij zijn boeiende boek Hoe durven ze?, waarin hij een messcherpe analyse maakt van de crisis en linkse oplossingen voorstelt. Daarvan zijn inmiddels vierduizend exemplaren verkocht en de teller blijft lopen. Het boek staat op drie in het klassement van de informatieve non-fictie.

Hoogst opmerkelijk voor een publicatie van een bloedrode rakker. Ook de Antwerpse milieuambtenaar Erik De Bruyn voert strijd tegen het centrumrechtse establishment en tegen de zogenoemde zoetwatersocialisten van de sp.a. Hij wil in oktober graag een ticket scoren voor de gemeenteraad. Maar zijn probleem is de beperkte schaal van zijn beweging, ondanks de 21.300 voorkeurstemmen die hij behaalde toen hij bij de federale verkiezingen voor de Senaat in 2010 nog op de sp.a-lijst stond.

De Bruyn moet zich dus aansluiten bij een groter geheel: PVDA+ of Groen. Gesprekken met Mertens & co zijn gestrand, omdat De Bruyn een verkiesbare plaats opeist en PVDA+ vindt dat hij daar geen aanspraak op kan maken. Zaterdag was De Bruyn een opvallende aanwezige op de nieuwjaarsreceptie van Groen. Toch zou het me verbazen als hij van die partij wél een electoraal cadeau krijgt.

In elk geval is de kans reëel dat de economische crisis en de groeiende ontevredenheid bij de kiezers klein-links in oktober de wind in de zeilen geeft. Het zou niet de eerste keer zijn dat een politieke formatie van één of twee zetels in Antwerpen uitgroeit tot een nationaal fenomeen.

door Lex Moolenaar

Voortaan elke verwarring vermijden

Ook de zesde staatshervorming is geen doelstelling op zich, maar een instrument om de deelstaten meer bevoegdheden over te dragen, zodat ze maximaal een beleid kunnen voeren dat is afgesteld op de maat van elke deelstaat zelf. De noden en gevoeligheden liggen telkens weer anders in het noorden, het zuiden en het midden van het land.

Uitgebreide bevoegdheden over zoveel mogelijk materies moeten elke deelstaat in staat stellen een specifieke politiek te ontwikkelen en daar uiteindelijk ook de vruchten van te plukken. Wat voorop moet staan, is de meerwaarde die elke verdere stap in de hervorming van de staat voor elke burger met zich meebrengt.

Die burger moet overtuigd raken dat de staatshervorming finaal een goede zaak en vooruitgang voor hem betekenen, en dat kan alleen maar als de omzetting van de akkoorden uit het regeerakkoord in alle transparantie verloopt. De eindeloze verwarring en de warrige communicatie, zoals vorige week over de hypothecaire aftrek, waren een voorbeeld van hoe het absoluut niet moet, integendeel.

Daar heeft die burger geen boodschap aan, en het versterkt zijn beeld over politici als amateurs die niet beseffen waar ze mee bezig zijn. Als dit met elk min of meer gevoelig punt - en dat zijn er nogal wat - weer zou gebeuren, is de chaos gegarandeerd niet te overzien. Een mens zou zijn hart vasthouden tegen het moment dat de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde aan de beurt komt.

Het is aan de premier, aan de twee staatssecretarissen voor institutionele hervormingen en het Uitvoeringscomité voor de staatshervorming om snel de violen te stemmen en te voorkomen dat opnieuw de grootste onduidelijkheid ontstaat over de impact van sommige maatregelen op de burger en op zijn portemonnee.

De minister-presidenten en de premier mogen dan al een gedachtewisseling hebben gehad over de staatshervorming, de vraag van Vlaams minister-president Kris Peeters aan de eerste minister is helder: doe het op geregelde basis, zodat er zo weinig mogelijk kans op misverstanden ontstaat. Aan de andere kant moeten de deelregeringen zich voorbereiden op de overheveling van bevoegdheden naar hun portefeuilles. Zo moeilijk is dat toch niet.

Dirk Castrel Politiek redacteur gvabrieven@concentra.be

Allochtone stem wordt duurder dan zes jaar geleden

De Antwerpse moslimgemeenschap begint zich steeds meer in het openbare leven te engageren. Dat merk je aan de assertiviteit waarmee de handelaars van de Seefhoek zich samen met hun buren en organisaties zoals ACW en Unizo afzetten tegen de drugsdealers in hun buurt. En je ziet het ook aan de initiatieven die ontstaan in de aanloop naar de verkiezingen.

Een moskee in Borgerhout heeft een nieuw manifest opgesteld met drie wensen: betere infrastructuur voor de moskeeën, het terugschroeven van het hoofddoekenverbod en andere afspraken over het slachten tijdens het Offerfeest. Kortom: een voorspelbaar drieluik, waarover op een volwassen manier moet kunnen worden gediscussieerd.

De allochtone Antwerpenaars voelen zich een beetje bekocht. In de maanden voor de verkiezingen van 2006 liepen de politici bij hen de deuren plat, maar ze vinden niet dat ze de voorbije jaren veel voor hun stemmen hebben teruggekregen, integendeel. De recente benoeming van Güler Turan als allereerste schepen van allochtone origine lag er veel te dik op om die frustraties te kunnen lenigen.

De allochtone stem wordt dus duur in oktober. Ze kan van groot belang zijn, want als je de Belgen van allochtone origine en de stemgerechtigde vreemdelingen in Antwerpen samentelt, dan kom je aan een vijfde van het totale aantal stemgerechtigden. Ruim voldoende om een doorslaggevend verschil te maken.

Uit de peiling die Dedicated Research in oktober uitvoerde in opdracht van uw krant, bleek dat de allochtone Antwerpenaar ondanks het hoofddoekenverbod en andere ongenoegens ook nu nog altijd van plan is om links te stemmen: 36% sp.a, 22% Groen. De N-VA (10%) is tot deze groep kiezers blijkbaar nog niet doorgedrongen, want zelfs het VB doet het met een opmerkelijke 12% beter. Bart De Wever heeft nog werk om de allochtone kiezers te overtuigen, want maar liefst 46% van hen ziet in Patrick Janssens de beste burgemeester. Het dichtst in de buurt komt Annemie Turtelboom, met 34%. De Wever staat derde met 17%.

Conclusie: de groeiende groep kiezers van allochtone origine legt extra gewicht in de weegschaal voor links. Zes jaar geleden kwam Groen! (toen nog met uitroepteken) in de verdrukking door de angstpsychose van Dewinter als burgemeester. Ditmaal ziet het er voor de groenen veel beter uit.

door Lex Moolenaar

Verdiende financiële zuurstof voor het Ballet

Vandaag kondigen het Ballet van Vlaanderen en de Beurs voor Diamanthandel een nieuwe structurele samenwerking aan. De Beurs gaat het Ballet dit jaar ondersteunen met een bedrag van 25.000 euro, er komt een gezamenlijk logo en er zijn plannen voor onder meer een exclusief juweel en een fotoboek.

Het is hartverwarmend dat twee authentieke Antwerpse instellingen zich met elkaar verbinden in dit partnership. De Beurs voor Diamanthandel is al sinds 1904 een van de belangrijkste spelers op de markt voor geslepen diamant. Voor het eerst engageert het huis zich nu ook in het cultuurleven. Dat verdient applaus.

Voor het Ballet betekent dit een grote opsteker. Het cultuurhuis dat in 1969 is opgericht door Jeanne Brabants, presteert de jongste jaren onder artistiek directeur Kathryn Bennetts op een bijzonder hoog niveau, maar zakelijk leider Chantal Pauwels heeft het moeilijk om financieel de eindjes aan elkaar te knopen.

Het is niet evident om het Ballet met 52 dansers uit 16 landen uit de rode cijfers te houden. De overheid levert weliswaar haar bijdrage, maar 5,7 miljoen is geen vetpot als je bedenkt dat bijvoorbeeld het Nationale Ballet in Nederland meer dan het dubbele ontvangt.

Aan gebrek aan belangstelling ligt het niet. Voor de herneming van de voorstelling van Doornroosje in de Stadsschouwburg zijn al 13.000 tickets verkocht, een bezettingsgraad van 93 procent voor de tien voorstellingen. Dat is ook geen wonder, want met dansers als Wim Vanlessen en Aki Saito levert het Ballet van Vlaanderen absolute topkwaliteit die overal ter wereld hoog wordt gewaardeerd.

Helaas leven we in het tijdperk van de kaasschaaf, waarin culturele instellingen niet mogen rekenen op de overheid als wilde weldoener, maar veeleer als een strenge rentmeester die voortdurend nadenkt over nieuwe herstructureringen die de kosten kunnen drukken.

Het Ballet van Vlaanderen en de Beurs voor Diamanthandel hebben enkele belangrijke kenmerken gemeen: niveau, vakmanschap en passie. Het bewerken van een ruwe diamant tot een juweel is goed te vergelijken met het traject dat een jonge danser aflegt om uit te groeien tot een topper. Daarom begrijp ik heel goed waarom de beide instellingen elkaar hebben gevonden. Laten we hopen dat dit initiatief navolging krijgt, want het Ballet verdient het.

door Lex Moolenaar

Oplossingen voor mobiliteit zijn nog niet voor morgen

Een van de thema’s die in de aanloop naar de verkiezingen van oktober in Antwerpen voor controverse zullen zorgen, is ongetwijfeld dat van de mobiliteit. Of het nu gaat om megaprojecten zoals Oosterweel of de R11 of om meer lokale kwesties zoals de heraanleg van de Nationalestraat: mobiliteit is aan de orde van elke dag.

Onderwerpen zoals verkeersveiligheid, parkeerdruk, gezondheid en leefkwaliteit zijn de voorbije jaren alleen maar belangrijker geworden. En efficiënt werkende actiegroepen hebben de Antwerpenaar geleerd dat het wel degelijk zin kan hebben om zijn stem te verheffen in het debat.

Gisteren publiceerden vertegenwoordigers van een aantal sociale organisaties en belangengroepen onder de noemer ‘Antwerpen aan ‘t woord’ een oproep aan de verschillende overheden om een permanente dialoog op te starten over de Antwerpse mobiliteit. De achterliggende gedachte is hedendaags en zeer democratisch: zoek eerst een maatschappelijk draagvlak voor mobiliteitsingrepen, voordat je politieke beslissingen neemt.

Hoe nobel en logisch deze werkwijze ook lijkt, we zien voorlopig nog geen concrete illustraties van hoe ze kan leiden tot snelle en efficiënte besluitvorming. Een voorbeeld: het overleg van gouverneur Cathy Berx met de lokale besturen en actiegroepen over de heraanleg van de R11 (Krijgsbaan) was goed opgezet, maar het heeft de twijfels alleen maar groter gemaakt. De burger heeft gesproken, maar het resultaat lijkt verdacht veel op een Babylonische spraakverwarring. Kan daaruit nog een consensus voortvloeien?

Maandag sprak Bart De Wever in zijn eigen Deurne voor een volle zaal openlijk twijfels uit over de Oosterweeltunnels: zijn ze wel technisch haalbaar en betaalbaar? Zo’n uitspraak uit de mond van een toppoliticus die zelf het tunnelcompromis heeft gesloten, roept toch vragen op.

Ook Patrick Janssens deed een opmerkelijke uitspraak in een interview dat al is opgenomen en dat komend weekend op radiozender Klara wordt uitgezonden. Volgens Janssens is een groene overkapping van de Ring mogelijk, maar mogen we die pas tegen 2050 verwachten. En dat terwijl die optie nu al in verscheidene districten door vooral sp.a en Groen wordt gepropageerd.

Snelle oplossingen voor de Antwerpse mobiliteit: we zien ze voorlopig nog niet. Zwarte dagen met 90 kilometer file op de Antwerpse wegen zoals dinsdag worden op korte termijn nog geen uitzondering.

Door Lex Moolenaar