Standpunt Antwerpen

Niet oordelen op basis van Facebook of Twitter

Zondagochtend zat schepen van Onderwijs Robert Voorhamme (sp.a) bij ATV samen aan tafel met Mieke Van Hecke, directeur-generaal van het Vlaams Secretariaat van het Katholiek Onderwijs. Aanleiding was de harde uitspraak van Voorhamme in de voorbije week dat het huidige onderwijssysteem “veel afval” creëert.

De formulering van Voorhamme was misschien schokkend, maar daarom niet minder juist. Soms moet je als politicus de grenzen van het algemeen aanvaarde taalgebruik verleggen om je punt te maken. Dat heeft Voorhamme gedaan, en zijn straffe uitspraak heeft zijn effect niet gemist. Hij had zich er van mij dan ook niet voor moeten verontschuldigen.

Veel ergerlijker dan de uitspraak zelf zijn sommige reacties. Een ACOD-vakbondsman eiste het ontslag van Voorhamme als schepen. Aan de motivering kon je merken dat die eis niet gebaseerd was op een grondige studie van de context waarin de schepen zijn uitspraak had gedaan, maar veeleer op wat daarover pakweg op Facebook of Twitter was verschenen. Wie het onderwijsbeleid in Antwerpen iets langer volgt dan een tweet, weet wel beter. Niemand kan ontkennen dat er in de stad al jaren netoverschrijdend aan de toekomst wordt gewerkt.

Dat was zondag ook te merken aan Mieke Van Hecke, die Voorhamme op geen enkele manier veroordeelde. Ook zij beseft dat een grondige onderwijshervorming zich opdringt. Alleen is zij (nog) niet bereid om daarin zo ver te gaan als Voorhamme, die het hele systeem in twijfel trekt. Hij wil naar een onderwijs op maat van elke leerling, weg van het klassieke denken in termen van hokjes en structuren, maar gericht op het afleveren van jonge volwassenen die bruikbaar zijn voor de samenleving. Dus: geen jongeren die het onderwijssysteem dienen, maar het omgekeerde. Dat is in de praktijk geen evolutie, maar een revolutie.

De komende jaren moet Antwerpen door de demografische explosie zorgen voor heel veel extra capaciteit in het onderwijs. Daarom is het enorm belangrijk om nu de richting aan te geven die we willen inslaan met ons onderwijs. Het uitstellen van de grote hervormingen tot de volgende legislatuur, na 2014, is dan ook geen optie. Op z’n minst moeten de krijtlijnen worden uitgezet, zodat in Antwerpen geen hard labeur wordt verricht dat enkele jaren later weer moet worden bijgestuurd onder druk van nieuwe decreten.

Door Lex Moolenaar

Knoop in mobiliteit wordt strakker en strakker

Twee belangrijke projecten van het Masterplan 2020 voor de mobiliteit zijn een nieuwe fase ingegaan. Voor de Oosterweeltunnels is het MER-onderzoek naar de milieueffecten gestart. Dat is het eerste luik van een vier jaar durende procedure op weg naar een bouwvergunning. In deze fase mag iedereen vragen stellen en voorstellen doen.

En dat gebeurt. Actiegroep stRatengeneraal komt uiteraard op de proppen met haar Meccano als alternatief. Het district Borgerhout wil dat die grondig wordt onderzocht, net als de groene overkapping van de Ring. Merksem koppelt het project dan weer aan de heraanleg van de R11 (Krijgsbaan), via de tweede spoortoegang tot de haven en de A102, de verbinding tussen Ekeren en Wommelgem. Merksem wil die alleen in haar duurste versie: een geboorde tunnel.

Daarmee zijn we bij het tweede project aanbeland. Gouverneur Cathy Berx legt de laatste hand aan haar streefbeeldstudie over de heraanleg van de R11. Ook die studie heeft vooral uiteenlopende opvattingen opgeleverd. Zo is er de tegenstelling tussen de actiegroepen en gemeenten in de rand, die het doorgaand verkeer liever willen kanaliseren naar een ondertunnelde Antwerpse Singel. Dat is natuurlijk tegen het zere been van de stad, die het verkeer juist wil weghouden uit het centrum.

Hoe moet Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits ooit de grootste gemene deler vinden in dit kluwen van tegenstrijdige belangen? Hoe kan ze de gezonde stad van de actievoerders verzoenen met de bereikbare stad van de ondernemers? Ik vrees dat dit onmogelijk is. Ze kan natuurlijk resoluut knopen doorhakken, maar de kans dat ze zich daarna vastloopt op juridische en administratieve klachten en lokale referenda, is groot.

Ex-minister Dirk Van Mechelen vergeleek het Masterplan in juni met een vis die is verdronken in een veel te grote bokaal. Zijn suggestie: schrap het Masterplan, begin met een schone lei en doe wat haalbaar, betaalbaar en snel uitvoerbaar is. Als concrete voorbeelden noemde hij de optimalisering van de Liefkenshoektunnel, intelligente verkeerssturing en een aanpassing van de tarieven. Als de tunnel in 2012 is afbetaald, wordt het mogelijk om er in plaats van een dure tunnel met weinig wagens een goedkope tunnel met veel verkeer van te maken. Zo kopen we tijd om verder te werken aan de andere knelpunten van het Masterplan.

door Lex Moolenaar

Huwelijk N-VA en voormalige Open Vld'ers nu al in crisis

Vorige week kondigde de N-VA via een persbericht de overstap van OCMW-ondervoorzitter Marco Laenens vanuit Open Vld aan. De zaak zou vorige zaterdag meteen aan het nationale partijbestuur worden voorgelegd.

Maar dat is niet gebeurd. Sterker nog, gisteren liet de N-VA weten dat Laenens zich eerst zes maanden moet bewijzen (lees: ontluizen) voordat hij eventueel een partijlidkaart krijgt. Voorlopig zit hij dus als partijloze in de OCMW-raad.

Wat zit er achter deze zeer merkwaardige gang van zaken? Om te beginnen had Laenens beweerd dat de sp.a hem had aangeboden om Monica De Coninck na haar vertrek naar Brussel op te volgen als OCMW-voorzitter. Dat maakte zijn transfer hoogdringend en vandaar de aankondiging dat de N-VA-top snel zou beslissen. Maar het verhaal bleek achteraf niet te kloppen. Zo kreeg de partij een lelijke vetvlek op haar blazoen, want die onwaarheid had wel in een officiële partijmededeling gestaan.

En er is nog meer aan de hand. Marco Laenens is de boezemvriend van de eerder overgestapte schepen Ludo Van Campenhout. De voorbije veertien jaar kon het duo in Antwerpen bij Open Vld ongestoord zijn gang gaan. De lijnen werden uitgezet in het kabinet van Van Campenhout en in het bekende volkscafé Den Bengel op de Grote Markt, waar heel wat of- ficiële en officieuze partijvergaderingen plaatsvonden. Ludo en Marco bepaalden er in grote vrijheid zelf wat, hoe en aan wie ze iets wensten te communiceren. Zoals een standpunt over Oosterweel dat lijnrecht indruiste tegen de partijlijn.

Maar zo werkt het bij de N-VA niet. De partij van Bart De Wever mag dan op sociaal- economisch vlak een zeer liberaal programma hebben, ze trekt vlijmscherpe grenzen aan het privé-initiatief van haar mandatarissen. Wie politiek en/of privé buiten de lijnen wil kleuren, is niet welkom. Blijkbaar vond de N-VA-top het nodig om Van Campenhout daar nog eens nadrukkelijk aan te herinneren. Het terugdraaien van de transfer van Laenens is dan ook duidelijk een gele kaart.

Komt het nog goed tussen de N-VA en het duo Ludo & Marco? Dat zal in hoge mate van henzelf afhangen. Maar ze moeten goed beseffen dat het voor een snel groeiende partij als de N-VA van cruciaal belang is om een kadaverdiscipline op te leggen en zo schandalen te voorkomen. Daaraan is Lijst Dedecker ten onder gegaan. Bart De Wever zal het niet zo ver laten komen.

Door Lex Moolenaar

Antwerpen kan niet wachten op hervormingen van Vlaanderen

De ontwikkelingen in het Antwerpse onderwijs vragen om snelle en ingrijpende maatregelen. Voor het eerst in de geschiedenis is er een situatie ontstaan waarbij meer dan de helft van de leerlingen in het secundair onderwijs al één of meerdere keren is blijven zitten. In sommige richtingen van het beroepsonderwijs spijbelt 59 procent van de leerlingen geregeld. De toestand is het ergst in de kansarme buurten van Antwerpen-Noord, Hoboken, Borgerhout en Linkeroever.

Het is duidelijk dat deze evolutie een hypotheek op de toekomst legt. Jongeren met een leerachterstand groeien op tot volwassenen die kansarm zijn op de arbeidsmarkt en die dreigen weg te zakken in het moeras van sociale uitkeringen en de criminaliteit. Er moet dus dringend worden ingegrepen.

De stad gaat scholen sneller confronteren met spijbelgedrag en zoekt alternatieven voor het zittenblijven. Maar dat is niet genoeg. De samenleving heeft behoefte aan meer structurele hervormingen, die zich ook buiten het onderwijs situeren en waarvoor in sommige gevallen de wetgeving moet worden aangepast. Vlaams minister Pascal Smet (sp.a) wil het onderwijs hervormen, maar Antwerpen kan daar niet op wachten. Onderwijsschepen Robert Voorhamme wil van de stad eens te meer een proeflaboratorium voor vernieuwing maken.

Wat kan er worden gedaan? In zijn boek Voor wat hoort wat stelt Patrick Janssens voor om de leerplicht te vervangen door een kwalificatieplicht en die te koppelen aan de wachtuitkeringen. Anders gezegd: wie zich niet op de een of andere manier diplomeert, krijgt geen uitkering. Dat kan de motivatie van de jongeren stimuleren.

Maar ook de ouders moeten mee in het verhaal. Vandaar het idee om de inburgeringsplicht met voortgezet taalonderwijs uit te breiden naar EU-nieuwkomers en naar oudkomers die een uitkering of een sociale woning vragen. Taalvaardigheid en een basiskennis van onder meer ons onderwijssysteem zijn elementair om te integreren. In te veel gevallen wil dat niet lukken. Daarom stelt Janssens ook verplichte opvoedingsondersteuning voor probleemgezinnen voor.

Te vaak weerklinkt de kritiek dat Antwerpen met zijn strengere aanpak de kansarme delen van de bevolking treft. Maar het is juist omgekeerd: de bedoeling is om een nieuwe democratisering en emancipatie op gang te brengen.

Door Lex Moolenaar

Werf van de eeuw krijgt een vervolg

Tijdens een eerste van twee infoavonden kon de Antwerpenaar dinsdagavond inzage krijgen in de plannen voor de tweede fase van de heraanleg van de Leien. Die vindt plaats tussen 2013 en 2017. De eerste fase liep van 2000 tot 2005. De heraanleg werd in 2002 gevierd met een barbecue onder auspiciën van toenmalig Vlaams minister van Mobiliteit Steve Stevaert. Dit maar om aan te geven dat het een eeuwigheid geleden lijkt.

De verschillende partners - de Vlaamse en stedelijke overheid en De Lijn - beloven dat de fouten bij de heraanleg van de Zuiderleien zich niet herhalen bij de Noorderleien. Er komt maar één aannemer, er wordt meer en beter gecommuniceerd, een archeologisch vooronderzoek moet ergerlijk oponthoud tijdens de werkzaamheden voorkomen en de fietspaden worden beter aangesloten op de kruispunten. Stuk voor stuk nobele en verstandige voornemens.

De bouwheren beloven ook minder asverschuivingen op de Leien. Dat lijkt me een uitstekende zaak, want die kronkelende as heeft de Zuiderleien onoverzichtelijk gemaakt en mij althans het gevoel gegeven dat de heraanleg niet volledig geslaagd is. Maar volgens de ingenieurs waren die asverschuivingen nodig door bepaalde knelpunten. En wie zijn wij om daaraan te twijfelen?

Hopelijk veroorzaakt de tweede fase van de heraanleg minder overlast voor de handelaars. En ontstaat er niet wéér een oeverloze discussie over het weghalen van de bomen. Foto’s tonen duidelijk aan dat die nu schots en scheef staan en aangetast zijn door schimmels. Het verplanten ervan zou 2000 tot 2500 euro per boom kosten. En heel veel tijd. Laat dus maar zitten, wat ons betreft.

Wanneer de heraanleg van de Noorderleien in - hout vasthouden - 2017 klaar is, heeft Antwerpen een prachtig autoluw Operaplein met een tunnel voor doorgaand verkeer en een ondergrondse parking.

De Franklin Rooseveltplaats wordt grondig heraangelegd voor minder bussen en meer trams. De Noorderplaats krijgt een parkbrug boven de Leien voor fietsers en wandelaars, die Spoor Noord verbindt met het Eilandje. En er komen nieuwe tramlijnen naar het Eilandje en Ekeren.

De omvang van de hele operatie is enorm, het belang voor de vernieuwing van de stad groot. De Werf van de Eeuw komt gelukkig weer in actie.

Door Lex Moolenaar

Iets heel anders dan de oscar voor droge bulk

De haven van Antwerpen heeft maandagavond een bijzonder mooie onderscheiding gekregen, die meer tot de verbeelding spreekt dan de oscars voor droge bulk en aanverwante eretekens die regelmatig door de internationale maritieme pers worden uitgereikt. Ditmaal is de haven uitgeroepen tot Port of the Year door de organisatie ICSW, die zich bekommert om het lot van zeelui overal ter wereld. Blijkbaar zijn Antwerpen en meer bepaald het Havenbedrijf uitstekende gastheren.

Ik kan me voorstellen dat zo’n internationale uiting van waardering deugd doet voor het duo dat de haven leidt: schepen Marc Van Peel en Eddy Bruyninckx, de directeur- generaal van het Gemeentelijk Havenbedrijf. Wie aan de haven denkt, ziet in de eerste plaats oceaanreuzen, enorme petrochemische bedrijven en toren van containers voor zich. Maar de haven is ook en vooral een gebied waar vele duizenden mensen werken. Ze heeft dus de plicht om ervoor te zorgen dat dat in menswaardige omstandigheden gebeurt.

De jongste jaren valt het op dat de haven veel inspanningen levert om haar gezichtsveld te verruimen met hedendaagse inzichten en dichter bij de Antwerpse bevolking te komen. Zo is ze partner geworden van het MAS en (hoofd)sponsor van deSingel, deFilharmonie en basketbalclub Port of Antwerp Giants. Ze doet ook actief mee aan stadsvernieuwing met het landmark-ontwerp voor het nieuwe Havenhuis van de Brits-Iraakse architecte Zaha Hadid. Sinds 2001 is de haven ook bezig met natuurontwikkeling en duurzaamheid. Een uitgebreid fietsnetwerk moet de kloof met de Antwerpenaar verder dichten. En onder meer via de zeemanskerken - en binnenkort via Music for Life - blijft de havengemeenschap ook sociaal actief.

Het is dan ook helemaal niet vreemd dat Marc Van Peel vorige week door de maritieme pers onderscheiden werd met de Maritime Award of the Year, een ereteken dat Eddy Bruyninckx eerder al te beurt was gevallen. Van Peel heeft in zijn tien jaar als havenschepen niet alleen kans gezien om de haven internationaal de 21ste eeuw binnen te loodsen, hij heeft ook een project gelanceerd om stad en stroom weer emotioneel met elkaar te verbinden.

Van Peel wil na de verkiezingen van volgend jaar graag nog zes jaar verder met ‘zijn’ haven. Sinds vorige week is zijn kans weer een flink stuk gegroeid.

Door Lex Moolenaar

Groen! doet offensieve zet op het schaakbord

Het Antwerpse verkiezingsfeuilleton schept elke dag meer duidelijkheid. Zondag kondigde Groen! aan dat het in 2012 onafhankelijk en met een open progressieve lijst naar de kiezer gaat. Dus: geen lijstverbindingen met PVDA+, Rood! of sp.a/CD&V, althans niet op het stedelijk niveau. En tegelijk: welkom aan progressieve partijlozen en sp.a’ers die geen heil zien in het mystieke huwelijk met de CD&V.

“Sp.a en CD&V hebben gekozen voor het BAM-tracé en centrumrechts”, zei Groen!-lijsttrekker Meyrem Almaci in Wakker op zondag op ATV. “Wij gaan voor de Meccano.” Ook op het gebied van sociaal beleid en diversiteit distantiëren de groenen zich van het huidige beleid.

Wat betekent dat voor het politieke landschap? Ik zie in het centrum een enorme brij die goed is voor ongeveer twee derde van de stemmen en waarin N-VA, sp.a/CD&V en Open Vld het allemaal hebben over rechten-enplichten en voor-wat-hoort-wat. De twee grote formaties - die van Patrick Janssens en Bart De Wever - hebben elk één gevaarlijke luis in de pels: respectievelijk Groen! en Vlaams Belang. Onder de oppervlakte van de brij navigeert het duikbootje van Open Vld in een voorlopig nog onbestemde richting.

De resolute keuze voor een progressief alternatief kan Groen! heel wat stemmen opleveren, maar het lijkt er wel op dat de partij zichzelf zo de facto buiten de volgende coalitie heeft gezet. Waar gaan de groenen ooit een meerderheid vinden voor hun keuzes op het vlak van de mobiliteit? Voor de sp.a is er na het huwelijk met CD&V geen weg meer terug: de tanker blijft afstevenen op de Oosterweeltunnels. En Groen! belandt vrijwel zeker opnieuw voor zes jaar in de oppositie.

Ondertussen blijft het rommelen in de donkere ruien onder de stad. Gemeenteraadslid Ergün Top kan het huwelijk met de sp.a niet verteren en staat al met één been buiten de CD&V. Via uw krant zendt hij vandaag een niet mis te verstaan signaal naar de N-VA. Haalt De Wever de drenkeling aan boord? De Antwerpse Turk is een boegbeeld van de allochtone middenstand op het Zuid en behaalde bij de vorige verkiezingen 1.714 voorkeurstemmen. Maar er dreigt wel een intern conflict, want Top is de tegenpool van het Ekerse N-VA-Kamerlid Zuhal Demir in de Turks-Koerdische kwestie.

Voor Antwerpse journalisten is de les duidelijk: zij moeten zich dringend gaan bekwamen in de internationale politiek.

Door Lex Moolenaar

The A-ntwerp Giants

Tussen het vernieuwde aanbod in de stadswinkel lagen ze te pronken: de Beerschoten Antwerpsjaals. Ook deze attributen worden nu blijkbaar gecatalogeerd als typische streekproducten van de Sinjorenstad en hebben een plaatsje veroverd in de winkel op de Grote Markt.

Er is serieus nagedacht om het wankel evenwicht niet te verstoren: beide sjaals kosten net evenveel, zonder klassenonderscheid. Ook de sjaals van de Antwerpse volleybalclub Precura liggen er te koop, zij het dan goedkoper. “Ah ja, volleybal is een binnensport, die supporters hebben niet zo’ n dikke sjaals nodig”, klonk het gisteren bij de voorstelling van al die nieuwe A-producten.

Als we dan toch Antwerps sportief voor de dag moeten komen, dan graag een sjaal van de Antwerpse basketbalclub. Dan kunnen we daarmee meteen pronken op de topmatch tegen Charleroi dit weekend. Zo dachten we. “Euh, van den basket hebben we niks, mijnheer.” Niks in de A-winkel van de Port of A-ntwerp Giants ? A-auw, dat doet pijn. Het is nauwelijks te geloven.

The Giants spelen momenteel de pannen van het A-renadak, terwijl Beerschot de pannen van een ander zijn dak speelt, en Antwerp sowieso geen pannen meer op zijn dak heeft. Laten we hopen dat havenschepen Van Peel een dezer dagen niet de stadswinkel binnenstapt, het zou zijn de altijd aanwezige kerststemming kunnen bederven.

Zijn haven is immers niet enkel sponsor van de stad, maar ook van de Antwerpse basketbalclub. Die draagt niet voor niks de gekke naam The Port of Antwerp Giants. We geven toe: zo’n mondvol krijg je niet meteen op een miezerig sjaaltje. Misschien bestaan er dan ook gewoon geen gadgets van de Giants ?

Of breien die supporters hun sjaals zelf? Daar moeten we vanavond toch eens op letten.

Door Rudy Collier

Een vreemd verhaal over een ongeloofwaardig aanbod

Wordt het een traditie dat er in Antwerpen elke maand een politicus overstapt van Open Vld naar N-VA? Ludo Van Campenhout, Kristof Bossuyt, nu weer OCMW-ondervoorzitter Marco Laenens: een tsunami mag ik het nog niet noemen, maar de Vld-boot is wel zo lek als een zeef. Daar moet iemand toch dringend eens iets in de gaten gaan stoppen.

Dat Laenens graag zijn boezemvriend Ludo Van Campenhout wilde volgen, was al lang een publiek geheim. Maar het heeft lang geduurd voordat de N-VA de deur heeft opengezet. Naarmate de kieskoorts stijgt, wordt strategie blijkbaar belangrijker dan principes. Volgens de N-VA-statuten moet een lid van een andere partij eerst ontslag nemen en komt hij of zij pas na zes maanden in aanmerking voor het lidmaatschap van N-VA. Maar na Bossuyt ontsnapt nu ook Laenens aan die ontluizingsprocedure.

De transfer van Laenens is gepaard gegaan met een vreemd verhaal. Laenens beweert dat de sp.a hem zou hebben gevraagd om Monica De Coninck op te volgen als OCMW-voorzitter. De sp.a ontkent in alle toonaarden. Ik kan me niet voorstellen dat een partij zomaar zo’n belangrijke post als cadeau aanbiedt aan een politicus van een andere partij. Dat is volstrekt ongeloofwaardig.

Door de overstap heeft het OCMW nu twee ondervoorzitters die allebei tot de N-VA behoren: Marco Laenens en Luk Lemmens. Dat zullen de andere partijen van de meerderheid niet zonder slag of stoot accepteren. Zeker niet Open Vld, dat ook al de schepenzetel van Van Campenhout heeft moeten prijsgeven. De N-VA zal iets moeten inleveren. Bart De Wever beseft dat ongetwijfeld heel goed, want zelf is hij na de affaire rond Van Campenhout uit de raad van bestuur van het Havenbedrijf gestapt, omdat Van Campenhout daar ook al deel van uitmaakte.

Beleven we een tijdelijke opstoot van de electorale psychose, of zijn we vertrokken voor een marathon waarvan het tempo voor 14 oktober 2012 niet meer stilvalt?

Ik kan u alvast melden dat N-VA vrijdag alweer een mededeling aan de Antwerpse burger wil doen. Zou het kunnen dat één of meer CD&V-mandatarissen niet geloven in het ‘mystieke huwelijk’ van hun partij met de sp.a, niet op de stadslijst willen gaan staan en daarom politiek asiel hebben aangevraagd bij de club van De Wever? Ik wil daar best de winst van vorige geslaagde gokken op inzetten.

Door Lex Moolenaar

Janssens bezorgt zijn stad historische dag

Ons ‘stemadvies’ van gisteren is gevolgd: Leen Verbist wordt OCMW-voorzitter en schepen van Sociaal Beleid en Diversiteit namens sp.a. Niet dat onze mening is gevraagd, Patrick Janssens kan echt wel zelf zijn beslissingen nemen. Maar hij heeft wel een logische en terechte keuze gemaakt.

Een andere keuze lag bij sp.a-raadslid Karim Bachar. Die heeft uiteindelijk beslist om niet in te gaan op het aanbod om schepen te worden. Bachar kan zijn topzaalvoetbalclub nog niet in de steek laten en wil dat het gerecht eerst zijn naam zuivert in de fraudezaak rond zijn vroegere club Forcom. Dat zijn twee zeer goede redenen. Alle begrip dus voor Bachar, al is het jammer voor hem dat hij nu geen geschiedenis schrijft als de eerste Antwerpse schepen van allochtone origine.

Die eer gaat naar Güler Turan, een 36-jarige advocate van Turkse origine uit Berchem. Haar vader heeft nog als arbeider voor Opel Belgium gewerkt, waardoor Turan stevig verankerd is in het Antwerpse socialisme. Sinds 2009 zit ze in het Vlaams Parlement en drie jaar eerder werd ze al verkozen in de gemeenteraad, waar ze onder meer de dossiers rond de sociale huisvesting en de kinderopvang volgt. Dat is mooi meegenomen, nu ze de bevoegdheden Jeugd, Wonen en Kinderopvang overneemt van Leen Verbist.

Maar laten we niet flauw doen: ook de allochtone afkomst van Güler Turan heeft een rol gespeeld bij deze keuze van Janssens. De Turkse gemeenschap in Antwerpen is qua getalsterkte weliswaar maar een derde van de Marokkaanse, maar alle stemmen tellen, nietwaar. We zijn eens benieuwd of Turan erin slaagt om als eerste schepen van allochtone origine ook de brug te slaan naar andere gemeenschappen dan de Turkse. Ze moet bij de verkiezingen van volgend jaar ook in duel gaan met Meyrem Almaci, de talentvolle lijsttrekker van Groen!. Beide uitdagingen lijken me geen eenvoudige klus.

Uit verscheidene reacties die ik gisteren opving, blijkt dat de Marokkaanse gemeenschap teleurgesteld is. Waarom heeft Janssens niet gekozen voor Fauzaya Talhaoui, die in 2006 bijna twee keer zoveel voorkeurstemmen behaalde als Turan? Ik begrijp dat gevoel wel, maar de politiek is nu eenmaal een complex gegeven. Onze belangrijkste conclusie: Antwerpen heeft een historische dag achter de rug op het gebied van integratie en diversiteit.

Door Lex Moolenaar