Standpunt Antwerpen

Dit waren de Antwerpse politici van het jaar

Wie was de Antwerpenaar van 2011? Dat mogen onze lezers zelf bepalen samen met de kijkers van ATV, de luisteraars van Radio 2 en een vakjury. In de lijst van tien genomineerden staan onder meer Alex Agnew, Mathias Schoenaerts, MAS-architect Willem Jan Neutelings en - ach ja - het verschijnsel Astrid Bryan.

Antwerpse politici zijn bewust niet genomineerd.

Toch zijn er wel enkele die aan het einde van dit jaar een speciale vermelding verdienen. Neem nu Bart De Wever, die zelfs nadat hij bij de regeringsonderhandelingen aan de zijlijn was beland, een belangrijke rol bleef spelen in de federale politiek en zijn partij in de peilingen verder opstuwde in de vaart der volkeren.

In 2012 zal De Wever zijn Antwerpse ambities verduidelijken. Hij kan voor de burgemeesterssjerp gaan, maar ligt zijn horizon niet veeleer in 2014, wanneer zijn partij hem hard nodig heeft als boegbeeld bij de samenvallende federale en Vlaamse verkiezingen? We zijn benieuwd hoe de meesterstrateeg dit gaat oplossen.

Ook Patrick Janssens zat dit jaar niet stil. In het voorjaar publiceerde hij zijn boek Voor wat hoort wat, een belangrijke blauwdruk voor de toekomst van onze sociale zekerheid. Die bleef niet onopgemerkt.

Hij leidde zelfs indirect tot de keuze voor Monica De Coninck als minister van Werk in de nieuwe regering. Waarmee Antwerpen eindelijk weer een stem kreeg op het hoogste bestuursniveau.

In het najaar verraste Janssens met de aankondiging van de nieuwe sp.a/CD&Vlijst.

De kritiek daarop is begrijpelijk en het klopt ongetwijfeld dat een van de achtergronden is om de politieke toekomst van de schepenen Marc Van Peel en Philip Heylen te verdedigen. Maar wat is daar mis mee? Van Peel heeft de haven door woelige golven geloodst en Heylen schonk Antwerpen met het MAS een nieuw internationaal icoon. Waarom zouden zij moeten sneuvelen omdat hun partij te weinig interesse heeft voor de steden?

Tot slot kunnen we ook niet om schepen Ludo Van Campenhout heen. Weinig politici hebben de jongste jaren zo’n grillig en omstreden parcours afgelegd. Het valt nog af te wachten of de eigenzinnige en bourgondisch ingestelde Van Campenhout kan gedijen in een strak georganiseerde partij als de N-VA. Maar hij schonk de stad dit jaar wel de rood-witte Velo’s, en dat is ongetwijfeld een van de meest succesvolle projecten van de jongste jaren.

Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

Een voetbaljaar vol dynamiek, maar niet voor het stadion

Terugblikkend op het Antwerps voetbal in 2011, stel je vast dat er dit jaar toch wel heel wat is gebeurd. In februari nam projectontwikkelaar Patrick Vanoppen Beerschot over. De families Verhaegen en Snelders incasseerden hun geld, verdwenen voor een tijd onder de radar en doken in de zomer niet geheel onverwacht op bij Antwerp, waar het water het bestuur op dat moment tot aan de lippen stond.

Sportief verging het de beide clubs niet eens zo slecht. Beerschot speelt beter voetbal dan vorig seizoen en draait mee in de middenmoot van eerste klasse, zonder zich al te veel zorgen te moeten maken over degradatieperikelen. Er waren wel de verhalen over onbetaalde spelerslonen en andere financiële problemen waardoor de club nu geen transfers mag doen, maar Vanoppen belooft dat hij alles zal oplossen. En waarom zouden we hem niet het voordeel van de twijfel geven?

Bij Antwerp liggen de kaarten anders. De club heeft een driejarenplan om opnieuw naar eerste klasse te promoveren. In dat plan is geen plaats meer voor voorzitter Eddy Wauters. Met het grootste respect voor alles wat Wauters voor Antwerp heeft gedaan: hij zou het hoofdstuk nu beter afsluiten. Gunther Hofmans kent iets van voetbal, hij kan gebruikmaken van aanzienlijke financiële reserves en hij wordt goed genoeg omringd om de club een nieuwe, betere toekomst te geven.

Een dossier dat dit jaar helemaal lijkt stilgevallen, is dat van het nieuwe stadion. Nadat Waterwegen & Zeekanaal in oktober voor de gronden op IPZ gebruik had gemaakt van een voorkooprecht waarvan niemand het bestaan had vermoed, ontstak Vanoppen in woede. Nu hij de grond waarop hij zijn eigen Beerschot- stadion wilde bouwen niet kon kopen, blies hij meteen ook alle gesprekken met het stadsbestuur op.

Sindsdien is het stil. Officieel wordt er nog steeds gepraat, maar daar geloven we niet veel van. Antwerp plant nieuwe investeringen op de Bosuil. Het nieuwe stadion van Beerschot zou enige tijd geleden welkom zijn geweest in Aartselaar, maar die geruchten worden door burgemeester Marc van den Abeelen ontkend.

Ondertussen vernemen we niets over eventuele gewijzigde plannen bij het stadsbestuur. Burgemeester Janssens en sportschepen Van Campenhout lijken de ontwikkelingen bij de twee clubs af te wachten. Zou er voor de verkiezingen van oktober 2012 nog wel iéts gebeuren?

Door Lex Moolenaar

Toenadering tussen N-VA en Groen! is opmerkelijk

Tien maanden voor de verkiezingen vallen er in de grootste stad van Vlaanderen bijna elke dag strategische troepenbewegingen te registreren. Een nieuwe toenaderingspoging is die tussen N-VA, Open Vld en Groen!. Zowel Liesbeth Homans (N-VA) als Meyrem Almaci (Groen!) sluiten zo’n coalitie na de verkiezingen niet uit.

De argumenten waarmee dat gebeurt, wekken wel enige verbazing. Almaci vindt dat Patrick Janssens een vage, centrumrechtse koers vaart en dat N-VA en Open Vld het voordeel van de duidelijkheid etaleren. De liberalen zouden bijvoorbeeld bereid zijn om te praten over een alternatief voor het BAM-tracé. Daarmee verwijst Almaci naar uitspraken van ex-minister Dirk Van Mechelen (Open Vld), die het hele Masterplan 2020 van tafel wil vegen. Maar dat standpunt wordt allerminst gedeeld door de N-VA.

Ook Liesbeth Homans vindt duidelijkheid een belangrijk pluspunt. De inhoudelijke verschillen tussen haar partij en Groen! zijn groot, maar dat hoeft volgens haar een coalitie niet uit te sluiten. Een samenwerking met Open Vld acht Homans meer voor de hand liggend, ook al heeft de N-VA bij die partij onlangs enkele lokale kopstukken weggekaapt.

Wat hebben al deze uitspraken nu eigenlijk precies te betekenen? Ze geven aan dat de strijd om de gunsten van Groen! en Open Vld is begonnen. Die beide partijen weten dat ze na 14 oktober een belangrijke rol kunnen spelen om ofwel sp.a/CD&V ofwel N-VA aan een meerderheid te helpen. Ze willen die comfortabele positie zo lucratief mogelijk verzilveren en houden daarom alle opties open. Voor Open Vld is het een kwestie van overleven. Als de liberalen na de verkiezingen uit de boot vallen, dreigen ze in Antwerpen voor lange tijd nagenoeg van de kaart te verdwijnen. Hun score van 5% in de peilingen is een rampscenario dat tot elke prijs moet worden voorkomen. Vandaar dat de partijtop zoveel druk zet op Annemie Turtelboom, in de hoop dat zij een deel van de meubelen kan redden.

Groen! gaat met veel meer zelfvertrouwen naar de kiezer en rekent op 10 à 15%. Na zes jaar in de oppositie willen de groenen heel graag opnieuw mee het spel bepalen op ‘t Schoon Verdiep. Gezien de inhoudelijke tegenstellingen lijkt het me niet evident dat dat kan in een coalitie met de N-VA en Open Vld. Maar in de politiek is bijna alles mogelijk. Patrick Janssens kan dus maar beter goed op zijn tellen passen.

door Lex Moolenaar

Tien vrouwen die hun stempel op ‘t Stad hebben gedrukt

Na twee jaar van speculaties geeft Annemie Turtelboom nog steeds geen uitsluitsel over de vraag of ze nu naar Antwerpen verhuist of niet. De minister van Justitie is erin geslaagd om in 2011 een van de meest besproken politica’s van ‘t Stad te worden. Maar ze was niet de enige.

Dé Antwerpse gebeurtenis in februari was het massale afscheid van Marie-Rose Morel in de kathedraal. Hoewel haar leven een onvoltooide symfonie was waarin ze nooit haar politieke ambities kon realiseren, heeft ze met haar interne strijd tegen de ‘Antwerpse gemeenteraadsfractie’ van het VB onrechtstreeks toch een niet te onderschatten invloed uitgeoefend op de stad. Die zal volgend jaar bij de verkiezingen nog nazinderen.

Ook in het slepende dossier van de Antwerpse mobiliteit speelden twee vrouwen de hoofdrol. Gouverneur Cathy Berx kreeg de lastige opdracht om voor de her-aanleg van de R11 (Krijgsbaan) alle neuzen in dezelfde richting te krijgen. Dat is haar niet gelukt, al kreeg ze veel lof voor haar aanpak.

Ook Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits beleefde geen makkelijk jaar. Ze kreeg zelfs een berisping van de ombudsman omdat ze de actiegroepen onheus zou hebben behandeld. Toch is Antwerpen haar dankbaar, omdat ze dit jaar het licht op groen zette voor de tweede fase van de heraanleg van de Leien met het Operaplein.

Er zijn nog meer vrouwen die om uiteenlopende redenen Antwerps nieuws hebben gemaakt. Zoals Annick De Ridder, die in april geheel onverwacht de lokale politiek verliet en een job aannam bij Katoen Natie. Ik denk dat dat een verstandige keuze was, want in de politiek leek ze op een zijspoor beland. Anke Van dermeersch daarentegen schreef geschiedenis in haar partij: zij werd fractievoorzitter in de Senaat en stootte zo als eerste vrouw door naar de topfuncties in het VB.

Sp.a-schepen Leen Verbist regisseerde Antwerpen Europese Jongerenhoofdstad 2011 en kreeg vervolgens een nieuwe uitdaging geserveerd: het voorzitterschap van het OCMW. Dat was het gevolg van de benoeming van Monica De Coninck als minister van Werk, een rol die ze volgens ons met glans zal vervullen.

En dan nog twee gebeurtenissen voor de geschiedenisboeken: Güler Turan (sp.a) en Meyrem Almaci (Groen!) werden respectievelijk de eerste schepen en lijsttrekker van allochtone origine in Antwerpen. Was 2011 het jaar van de vrouw of niet?

door Lex Moolenaar

2011 was het jaar van de flexibiliteit in de politiek

Als we bij de kerstboom terugblikken op de Antwerpse politieke actualiteit van 2011, dan vallen twee zaken op. Eén: vooral in het najaar is gebleken hoe belangrijk de verkiezingen van oktober 2012 worden, want ruim een jaar van tevoren zijn de kanonnen al opgepoetst en wordt er koortsachtig munitie verzameld. En twee: flexibiliteit, het magische begrip van de arbeidsmarkt, vindt ook steeds meer ingang in het politieke bedrijf.

Beide vaststellingen hebben veel te maken met het succes van de N-VA. Die partij heeft nu al twee keer toegeslagen bij verkiezingen op de hogere niveaus, maar volgend jaar krijgt ze de kans om overal in Vlaanderen een solide basis te leggen voor de toekomst. Die aangekondigde dijkbreuk in het politieke landschap doet de koorts nu al stijgen.

Voor de andere partijen lijken bijna alle formules bruikbaar om een kansrijke positie op het speelveld te verwerven. Er zijn dit jaar nieuwe partijen opgericht (Rood!), lijsten geopend (VB, Groen!), mystieke huwelijken gesloten (sp.a/CD&V) en buitenechtelijke affaires gestart in de districten. Dat kon allemaal niet zonder schade aan te richten. Dat bleek eind vorige week nog maar eens, toen CD&V-raadslid Ergün Top uit onvrede met de oranje lijst manifest afwezig bleef op de extra zitting van de gemeenteraad.

Top heeft al openlijk gesolliciteerd bij de N-VA. Hij is niet de enige, want een partij met de wind in de zeilen krijgt ineens heel veel nieuwe vrienden. In Antwerpen kwamen die vooral uit het kamp van Open Vld, van waaruit Ludo Van Campenhout vorig jaar al zijn lange mars richting N-VA had ingezet. Het Vlaams Belang is er overigens in geslaagd om in de stad zijn rangen gesloten te houden. Dat is opmerkelijk, want het VB dreigt na oktober 2012 een berg zetels in de gemeenteraad te verliezen. Nemen de mindere goden van de partij daar vrede mee, of negeert Bart De Wever hun paringsgedrag?

En dan zijn er ook nog de politici die het oordeel van de kiezer niet afwachten en om persoonlijke of professionele redenen afscheid nemen van de politiek. Dit jaar was de meest klinkende naam die van Annick De Ridder, al zit zij nog wel in het Vlaams Parlement en staat de deur naar de Antwerpse politiek voor haar nog steeds op een kier. Voor de vertrouwde sp.a-raadsleden Tanja Smit en Youssef Slassi is dat niet meer het geval. Zij meldden ons gisteren dat ze de politiek verlaten.

door Lex Moolenaar

Vier verhalen die in 2011 een vervolg kregen

Een jaar geleden vroeg ik mij in deze column af of de grote Antwerpse verhalen van 2010 ook 2011 zouden beheersen. En dat blijkt aan het einde van dit jaar wel degelijk het geval te zijn geweest, ook al zijn die verhalen niet allemaal verder geëvolueerd zoals ik het toen had verwacht.

Het mobiliteitsdossier zal altijd wel een bestseller blijven. Maar terwijl 2010 het jaar leek van de cruciale doorbraken – sp.a, CD&V en N-VA bereikten in de Vlaamse regering een compromis over tunnels op het BAM-tracé – heeft 2011 de aura gekregen van de grote stilstand. Minister Hilde Crevits zegt dat technische, juridische en administratieve werkgroepen druk bezig zijn met werk achter de schermen. Maar ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat dit dossier voor de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar geen politieke commotie meer mag veroorzaken.

2010 was ook een sleuteljaar voor het Antwerpse onderwijs. Heibel over het systeem van de inschrijvingen, het capaciteitsprobleem... Het pleit voor de stedelijke diensten, de schooldirecties en het personeel van de scholen dat de schokken goed zijn opgevangen. Dit jaar kwam er een Vlaams inschrijvingsdecreet dat getuigt van weinig begrip voor de stedelijke problemen. Daarnaast zwengelde schepen Robert Voorhamme zelf het debat over de kwaliteit van het onderwijs en de behoefte aan ingrijpende hervormingen aan. Laten we hopen dat er in Brussel ditmaal wél naar hem wordt geluisterd.

Ook in Antwerpen 2060 bleef het dit jaar rommelen. In de zomer dook daar een pervers gevolg van de internationale economische crisis op: drugsdealers uit Zuid-Europese landen kwamen hier handel drijven omdat in het verarmde Italië en Spanje de markt is gekrompen. Het stadsbestuur, de politie en het gerecht namen gelukkig snel maatregelen die het probleem weliswaar niet tot aan de wortels hebben weggesneden, maar de situatie is nu wel min of meer onder controle.

En dan was er ook nog de financiële toestand van het OCMW. Ook dit jaar is er een tekort dat door de stad zal moeten worden bijgepast. Maar dat tekort is te wijten aan externe factoren en niet aan wanbeheer van de OCMW-raad. Het beste bewijs van de voorbeeldfunctie die Antwerpen met zijn sociaal beleid blijkbaar vervult, is de recente benoeming van OCMW-voorzitter Monica De Coninck tot federaal minister van Werk. Het Voor wat hoort watparool maakt promotie in Brussel.

door Lex Moolenaar

Music for Life is te mooi om er al mee te stoppen

De 24 urenstaking van de openbare omroep had op z’n minst één positief neveneffect: Music for Life was voortdurend in beeld en kreeg zo een berg extra publiciteit. Dat en de zachte temperaturen zorgden op sommige momenten voor een bomvolle Groenplaats.

De editie van dit jaar is opnieuw een schot in de roos. Een nobel doel dat veel humoristische uitingen mogelijk maakt (diarree), een geweldige slogan (We DO give a shit), een hippe uitvoering en een vlekkeloze samenwerking tussen Studio Brussel en de drie gaststeden: veel meer is blijkbaar niet nodig voor een topevenement.

Voor Antwerpen komen daar nog enkele plussen bij. De talloze grote en kleine evenementen die de stad organiseert, hebben een ervaring en een kunde opgeleverd die uniek zijn in België. Het is mooi dat het evenemententeam onder leiding van Peter Vindevogel eens te meer de kans krijgt om die expertise via een breed mediaplatform te etaleren. Ook de inzet van de politie en de dienst Stads- en Buurtonderhoud is mooi om te zien.

Music for Life is bovendien een evenement dat perfect past bij de doelstellingen van het stadsbestuur. De actie is gratis toegankelijk op het openbaar domein, ze stimuleert de trots op en verbondenheid met de stad van de Antwerpenaar en vooral: ze koppelt plezier aan sociaal engagement. Music for Life kost de stad alleen maar de investering in logistieke ondersteuning en beroert alle soorten mensen en verenigingen. Het is mooi om naast de Bollekesfeesten en de vele andere evenementen ook een dergelijk gebeuren in het pakket te hebben.

Het zou dan ook jammer zijn als dit echt de laatste editie van Music for Life wordt. Het is een publiek geheim dat de organisatie wil stoppen op het hoogtepunt en dit jaar al lang heeft getwijfeld om deze editie nog te laten doorgaan. Een mooi thema - elke dag sterven wereldwijd vierduizend kinderen aan diarree, doe daar iets aan - en een nieuw concept met een verhuizing van het Glazen Huis tussen de drie gaststeden hebben uiteindelijk de doorslag gegeven om er toch nog een keer voor te gaan. Gelukkig maar.

We vernemen dat burgemeester Daniël Termont van Gent pogingen wil ondernemen om de levensduur van Music for Life alsnog te verlengen. Ik denk dat Patrick Janssens en ook Louis Tobback van Leuven zich met veel overtuiging willen aansluiten bij dat initiatief.

Door Lex Moolenaar

Bouwen aan een stad waarin jonge gezinnen welkom zijn

Schepen van Stadsontwikkeling Ludo Van Campenhout (N-VA) gaf gisteren een overzicht van zijn activiteiten in 2011 en zijn plannen voor 2012. Toen hij het over de geplande nieuwe stadsdelen had, sprak hij de verwachting uit dat de toename van het aanbod een gunstig effect zal hebben op de woningprijzen.

Betaalbare woningen voor gezinnen met kinderen: daaraan is in de stad een chronisch gebrek. Van Campenhout verwacht beterschap, maar is de wens hier niet de vader van de gedachte? Zijn de nieuwe woningen van Regatta op Linkeroever, Scanfil in Hoboken, de Cadixwijk, Nieuw Zuid, Nieuw Zurenborg en andere projecten wel voldoende om de verwachte explosieve groei van de stedelijke bevolking op te vangen? Ik denk het niet. De vraag zal het aanbod overstijgen en het effect op de prijzen lijkt in dat geval evident.

Betekent dat dan dat de prijzen alleen maar zullen stijgen? Nee, want de economische crisis speelt ook een rol. Uit een recent onderzoek van het vastgoedbedrijf Century 21 is gebleken dat de woningprijzen in heel Vlaanderen in vergelijking met vorig jaar met 6,4 procent zijn gedaald. Oorzaak: jongeren stellen hun aankoop uit omdat ze geen vertrouwen hebben in de toekomst of financieel te zwak staan om een lening te krijgen. Die prijzendaling doet zich evenwel voorlopig nog niet voor in de stad.

Er is nog een ander probleem dan de prijszetting. Projectontwikkelaars verdienen graag geld en bouwen daarom in de stad, waar ruimte kostbaar is, bij voorkeur veel gestapelde, kleine wooneenheden. Volgens een expert is het aandeel van de appartementen in het totale aantal bouwvergunningen momenteel 93 procent. Ook bestaande eengezinswoningen worden steeds meer omgebouwd tot appartementen. Maar die zijn weinig geschikt voor jonge gezinnen met kinderen. Het stadsbestuur zal in de bouwvergunningen die het uitreikt, nog meer sociale correcties moeten inbouwen, want anders blijven de jongeren de stad ontvluchten en wordt de sociale mix verstoord.

Betaalbaar wonen wordt een van de grote uitdagingen voor het volgende stadsbestuur. De stadsbouwmeester reikte onlangs in uw krant al de oplossing aan: de binnenstad is bijna vol, maar in de districten zijn nog heel wat mogelijkheden. Het geleidelijk vollopen van die districten zal de komende decennia zorgen voor nieuwe frustraties, maar er is geen andere weg.

door Lex Moolenaar

De Antwerpse wijkagent moet meer zijn dan een affiche

Hoe meer contact burgers met de politie hebben, hoe veiliger ze zich voelen. En dit soort van burger is ook meer dan tevreden over zijn of haar leefomgeving. Dat blijkt uit het tevredenheidsonderzoek ‘Focus op Deurne’. Daarin peilde het bestuur van het Antwerpse district naar de gevoelens van de bewoners. Voelen ze zich nog Deurnenaar en wat maakt hen ongemakkelijk of net niet?

Dat een goed contact met de politie mensen een gevoel van veiligheid geeft, is geen verrassing. Het is niet de eerste studie die dat concludeert en het zal ook niet de laatste zijn. De bevindingen in het Deurnese onderzoek zijn in feite niet meer of niet minder dan een vraag naar meer en vooral zichtbare en aanspreekbare (wijk)agenten. Wat iedereen allang denkt en zegt, wordt nu nogmaals zwart op wit aangetoond: we willen een aanspreekbare politie.

De ironie wil dat uitgerekend deze oom agent in de laatste decennia van vorige eeuw langzaam maar zeker uit het straatbeeld is verdwenen. Hij, want meestal was het een man, maakte plaats voor een totaal andere soort van agent. Belast met duidelijk omschreven taken om de criminaliteit en andere ongewenste fenomenen aan te pakken. Noodzakelijk, laat dat duidelijk zijn. Maar de rol van de moderne agent gaat lang niet altijd samen met een goed contact met de gewone burger.

De inspanningen van de Antwerpse politie om de wijkagent opnieuw op de kaart te zetten, zijn verdienstelijk, maar voorlopig ook niet meer dan dat. Met een flashy affiche en de belofte dat de wijkagent er voor u is, komen we er niet. Laten we eerlijk zijn. Hoeveel Antwerpenaren kennen hun wijkagent van gezicht, laat staan bij naam? Een minderheid van de Antwerpse bevolking, zoveel is zeker.

Is de wijkagent van tegenwoordig nog te veel belast met andere taken om zijn of haar rol naar behoren te kunnen spelen in een buurt? Of hebben ze gewoon geen zin in contact met de burger? We laten het even in het midden, maar het is aan de Antwerpse korpsleiding om een versnelling hoger te schakelen.

Niet alleen omdat een tevredenheidsonderzoek in Deurne nog maar eens aantoont dat de Antwerpenaar echt wel zit te wachten op aanspreekbare politieagenten. Maar ook omdat een goed contact met de burger voor een politieagent een minstens even belangrijk wapen is in de strijd tegen criminaliteit en overlast.

Door Patrick Van de Perre

Antwerpse meerderheid toont zich bijzonder solide

De week voor Kerstmis verloopt dit jaar heel anders dan anders in de Antwerpse politiek. Gewoonlijk valt de bedrijvigheid grotendeels stil en krijgen de dames en heren uitgebreid de gelegenheid om zich over te geven aan vrede op aarde, kerstshopping en industriële hoeveelheden glühwein. Maar nu is er werk aan de winkel. Met als gevolg: liefst twee zittingen van de gemeenteraad in één week.

Een en ander is het gevolg van de grote veranderingen die zich de voorbije weken hebben afgespeeld. OCMW-voorzitter Monica De Coninck is nu federaal minister en zal na de extra vrijdagzitting van de raad en na instemming door de OCMWraad worden vervangen door schepen en partijgenote Leen Verbist. Die wordt als schepen van Jeugd en Wonen opgevolgd door Güler Turan, de eerste schepen van allochtone origine in de Antwerpse geschiedenis. Zij legt vrijdag de eed af.

De oppositie - met name het VB - tekent protest aan tegen het gegeven dat de meerderheid allang alles intern geregeld heeft, nog voor het debat in de gemeenteraad, maar dat is een achterhoedegevecht. Zo gaat dat nu eenmaal in alle steden en gemeenten. En zo ging het vijftig jaar geleden ook al. Wie in de oppositie zit, staat als een knorrige voetbalfan aan de zijlijn te roepen hoe het moet. Ondertussen wordt het echte spel gespeeld door de meerderheid.

Hoe is die meerderheid eraan toe in Antwerpen? CD&V en N-VA zijn onlangs gescheiden, nadat CD&V al een nieuw huwelijk had aangekondigd met de sp.a. Daardoor zijn de verhoudingen in het college ingrijpend veranderd. Bij de start van de legislatuur had sp.a de burgemeester en vier schepenen, Open Vld en CD&V hadden er elk twee. Nu telt het verbond sp.a/ CD&V de burgemeester en zes schepenen, Open Vld en N-VA hebben er elk één.

Ondanks dat totaal verschillende beeld hebben alle betrokken partijen afgesproken om tot aan de verkiezingen van oktober 2012 loyaal het bestuursakkoord uit te voeren. Dat is veelzeggend. Het betekent dat er tussen partijen die elkaar volgend jaar ongetwijfeld hard zullen bekampen, niettemin een grote eensgezindheid bestaat over de koers die het stadsbestuur moet varen. Daarnaast illustreert het ook dat Antwerpen momenteel een generatie politici herbergt die bereid is om compromissen te sluiten tot meerdere eer en glorie van een goed project. Dat vind ik een geruststellende gedachte.

Door Lex Moolenaar