Standpunt Antwerpen

Inspraak in R11 maakt huiswerk van Crevits niet makkelijker

Het inspraaktraject voor de heraanleg van de R11 (Krijgsbaan) tussen Wommelgem en Wilrijk is maandagavond afgerond. De voorbije maanden heeft provinciegouverneur Cathy Berx de lokale besturen, actiegroepen en andere geïnteresseerden uitgebreid geïnformeerd over de plannen voor de ondertunneling en geluisterd naar hun bezwaren, bezorgdheden en suggesties. Over enkele weken kan ze haar verslag in een doos met een strik onder de kerstboom van Vlaams minister van Mobiliteit Hilde Crevits leggen.

Dat de gouverneur zich op een uitstekende manier van haar taak zou kwijten, daar heb ik nooit aan getwijfeld. Dat het zeer zinvol was om dit traject te organiseren, daarover is eigenlijk iedereen het eens. Het was dan ook een van de belangrijke lessen van het fiasco met de Lange Wapper: luister eerst naar de bevolking en neem daarna politieke beslissingen, in plaats van omgekeerd.

Maar het is nu wel de vraag hoe het verder moet. Want als het inspraaktraject iets duidelijk heeft gemaakt, dan is het wel dat er geen brede consensus is over het project. Actiegroepen hebben uiteraard bezwaren tegen de schade voor het milieu. En de lokale besturen zijn zeer verdeeld. In Mortsel, Edegem en Wilrijk heerst de vrees dat de heraanleg de mobiliteitsproblemen nog groter kan maken dan ze nu al zijn en geen oplossing biedt voor het probleem van het sluipverkeer. Aan de kant van Wommelgem en Wijnegem horen we dan weer wél veel positieve geluiden. Haal daar maar eens een grootste gemene deler uit.

Minister Crevits moet moeilijke beslissingen nemen. Net als in het Oosterweeldossier staan diverse actiegroepen klaar met alternatieve voorstellen en tracés, die tijdens het openbaar onderzoek kunnen worden ingediend en vervolgens moeten worden onderzocht. En net als in Oosterweel staan de belangen van stad en rand lijnrecht tegenover elkaar. Crevits moet het onverzoenbare zien te verzoenen. Waar hebben we dat nog gehoord?

En toch heeft het inspraaktraject onmiskenbaar zijn verdienste. Vage ideeën hebben vorm gekregen in gekwantificeerde verkeersmodellen, en de stem van de burger is gehoord. De minister kan nu demonstreren dat ze bereid is om rekening te houden met de mensen die straks dagelijks de gevolgen ondervinden van grootschalige ingrepen in de infrastructuur.

Door Lex Moolenaar

De Wever is nog niet aan dessert toe

De N-VA zet haar opmars in Antwerpen voort. Vandaag kondigt Kristof Bossuyt, tot gisteren nog lokaal voorzitter van Open Vld en fractieleider in de districtsraad van Wilrijk, zijn overstap naar de partij van Bart De Wever en Liesbeth Homans aan. Dat klinkt niet onmiddellijk als de supertransfer van een stemmenkanon, maar ik vind het desondanks een belangrijk feit met een grote symboolwaarde.

Om te beginnen zegt het iets over de lamentabele conditie van Open Vld in Antwerpen en misschien ook wel ver buiten de stad. Bossuyt is een echte stamboekliberaal, veel donkerblauwer vind je ze niet. Hij was militant sinds zijn vijftiende en heeft op de kabinetten van Patrick Dewael, Bart Somers en Marino Keulen gewerkt. Een overstap van zo’n type roept de vergelijking op met een Beerschotfan die zich in een midlifecrisis tot Antwerp bekeert. Maar Bossuyt zag zijn blauwe PVV via de paarse VLD verwateren tot Open Vld. Nu heeft hij er genoeg van en kiest hij voor een partij die volgens hem nog wél de authentieke liberale waarden dient.

De stap van Bossuyt zegt ook iets over het eindeloze banket waaraan de N-VA bezig is. Volgens de peilingen heeft de partij tot nu toe al de helft van de kiezers van het Vlaams Belang opgesoupeerd. Dat lijkt een stevig maal, maar wie De Wever kent, weet dat hij best ook nog plaats heeft voor enkele nevengerechtjes. Zijn liberale discours past perfect in het electoraat van Open Vld, en met zijn conservatieve visie op de samenleving kan hij ook nog vissen in de vijver van CD&V, ook al heeft het visbestand daar ooit betere tijden gekend.

De affaire-Bossuyt maakt verder duidelijk dat de N-VA ook druk bezig is met het invullen van de strategische posities in de districten. De partij zet zich af tegen de centralistische visie van de sp.a en wil de districten meer inspraak geven. De stembusslag van volgend jaar kan ervoor zorgen dat ze in al die districten zelf de dans moet gaan leiden. In zo’n situatie is een of andere cowboy als N-VA-boegbeeld in district X of Y een zwaar vergiftigd geschenk. Figuren als een Kristof Bossuyt, die al vele jaren meedraait in de politiek, zijn perfect in staat om een district zonder ongelukken te besturen.

Bossuyt heeft lang getwijfeld over zijn besluit. Tot iemand hem een doorslaggevend argument gaf: “Zeg gewoon dat je je kiezers volgt.” Dat vat de huidige politieke volksverhuizing in Antwerpen kurkdroog samen.

Door Lex Moolenaar

Antwerpenaars geven hun stad steeds meer vorm

In het Antwerpse stadhuis werden afgelopen weekend de straatvrijwilligers van Opsinjoren in de bloemetjes gezet. Dit zijn gewone bewoners die zich vrijwillig inzetten om de straat proper te houden. Het gaat om Paul, Farid, Christine en Kamiel.

Ze trekken wekelijks, en sommigen zelfs vaker, met de borstel en de afvalcontainer door de straat of over het plein om zwerfvuil te verwijderen. Daarbij wijzen ze buren terecht die het niet zo nauw nemen met de afvalregels. Dit initiatief bestaat al twaalf jaar en lijkt nog niets aan kracht te verliezen.

Ruim duizend Antwerpenaars zetten zich in als straatvrijwilliger. Hun impact is niet te onderschatten. Als zij allemaal zouden beslissen om de borstel aan de kapstok te hangen, dan zou dit stadsbestuur in grote problemen zitten. Al enkele jaren is er een mentaliteitswijziging bezig onder de Antwerpenaars.

En misschien lagen deze straatvrijwilligers daarvan wel mee aan de basis. Niemand gaat voor zijn plezier in weer en wind andermans afval opruimen. Toch waren deze mensen de vuile straten beu. Ze ergerden er zich ook aan dat het de stad blijkbaar niet lukte om alles proper te houden. “In plaats van te wachten en te zagen tot de stad in actie schiet, kunnen we misschien beter zelf aan de slag”, klonk het bij veel straatvrijwilligers.

Hetzelfde was vorige week te horen op het stadsgesprek over mobiliteit van het participatieplatform Antwerpen aan ’t Woord. Ongeveer 150 mensen offerden heel hun zaterdag op om na te denken over een betere mobiliteit in Antwerpen. Zij gingen met elkaar in debat en schoven enkele voorstellen naar voor. Het ging zowel over wat de stad kan doen, maar ook over de Antwerpenaars. Dit alles zal worden overgemaakt aan het stadsbestuur en de politieke partijen.

En dan hebben we het nog niet over de explosieve groei van het aantal bewonersgroepen in Antwerpen. Buren die samen initiatieven nemen om het in hun straat of buurt gezelliger te maken.

Als de leefbaarheid in Antwerpen er de afgelopen jaren op vooruit is gegaan, dan is dit vooral te danken aan deze duizenden Antwerpenaars. Het zijn zij die de stad maken tot wat ze nu is.

Politici houden daar best ook rekening mee als ze de volgende maanden aan hun verkiezingscampagne beginnen. Bescheidenheid tegenover de burger is hier op zijn plaats.

Sacha VAN WIELE

Koude Antwerpse winters door energiefacturen

Veel mensen kijken met een bang hart naar de winter. Een koude winter zorgt voor gepeperde energiefacturen. Steeds meer mensen komen daardoor in de financiële problemen. De commerciële energieleveranciers sluiten steeds meer klanten af. Die komen dan terecht bij de sociale leverancier. Toch is ook dit voor sommigen nog onbetaalbaar.

Dat bewijzen de cijfers van de lokale adviescommissies (LAC). De LAC beslist of elektriciteit, gas en water mogen worden afgesloten bij huishoudelijke abonnees. Het OCMW doet een onafhankelijk onderzoek om uit te maken of de abonnee niet wil of niet kan betalen en of er hulp kan en moet geboden worden, zoals schuldbemiddeling.

In Antwerpen behandelde de LAC midden 2011 al 4816 dossiers. Er was nog een wachtlijst van 5000. Ondertussen is het aantal zittingen van de LAC in Antwerpen opgevoerd.

De energiearmoede is het grootst in Antwerpen. Dat blijkt ook uit het aantal budgetmeters. Op zich is dat niet zo verbazend. In de stad moeten veel mensen overleven met een inkomen rond de armoedegrens. Bovendien is het woningpatrimonium verouderd. Wie een huis van ruim honderd jaar wil isoleren, moet al over veel geld beschikken. Ook ouderen komen steeds meer in de problemen. Een weduwe met een klein pensioen heeft echt geen geld over om haar woning te isoleren. Het geld vliegt letterlijk door de kieren van ramen en deuren naar buiten.

Het Antwerpse OCMW beschikt over 1,6 miljoen euro van het federaal energiefonds om energiearmoede aan te pakken. Even dreigde Antwerpen een groot deel van het geld kwijt te spelen door er niets mee te doen. Dat was onbegrijpelijk. Na kritiek van Groen!-raadslid Dirk Geldof herpakte het OCMW zich. De energieschulden van Antwerpenaars die in schuldbemiddeling zitten, worden eenmalig overgenomen. Bij mensen die energieschulden hebben en eigenaar zijn van een woning, wordt onderzocht of het dak kan worden geïsoleerd.

Spijtig genoeg zal al snel blijken dat het budget ruim onvoldoende is om de noden te verhelpen. Met de politieke problemen op federaal niveau is de kans klein dat het aandeel voor Antwerpen uit het energiefonds toeneemt. Veel Antwerpenaars staan voor een verscheurende keuze: schulden maken of de verwarming uitdraaien.

door Sacha Van Wiele

2060 heeft nood aan mensen die hun buurt trouw blijven

Ongeveer elke 16 jaar verandert de bevolking van de wijk 2060 in Antwerpen vrijwel volledig van samenstelling. Het is een opmerkelijke en eigenlijk ook wel zorgelijke vaststelling. Zorgelijk, omdat een wijk die om de zoveel jaar volledig van bevolking verandert, de kans niet krijgt om een sociaal weefsel uit te bouwen. Passanten, want dat zijn mensen die slechts enkele jaren in een buurt blijven, hebben doorgaans niet de energie of de behoefte om een leven op te bouwen op die plek. Deze aanhoudende volksverhuizing verklaart voor een deel de problemen waarmee de wijk 2060 al jaren af te rekenen heeft.

Buitenlandse nieuwkomers hebben vaak niet de middelen, taalvaardigheid of kracht om zich snel in een buurt te integreren. Laat staan dat ze een positief steentje kunnen bijdragen aan de opbouw van een buurt. En tegen de tijd dat ze daartoe wel in staat zijn, verdwijnen deze mensen vaak naar andere plekken binnen en buiten Antwerpen, zo blijkt.

Dit is slechts een van de conclusies uit een verhaal dat de Canadese stadsjournalist Doug Saunders op vraag van het stadsbestuur schreef. Saunders maakte begin dit jaar furore met het boek De trek naar de stad, waarin hij de aantrekkingskracht van steden op armen en gelukszoekers beschrijft. Onze collega trok voor zijn boek onder meer naar de sloppenwijken van Braziliaanse en Indiaanse steden.

Het spreekt voor zich dat in vergelijking met wat Doug Saunders daar zag, de wijk 2060 een verademing is. In elk geval biedt dit stukje Antwerpen genoeg mogelijkheden om de bekende problemen van zich af te schudden.

Daarvoor is de aanhoudende inspanning van het stadsbestuur nodig. Door nieuwe projecten zoals de aanleg van Park Spoor Noord en het - bij delen van de bevolking niet altijd even gesmaakte - veiligheidsbeleid voort te zetten. Nultolerantie voor overlast is bovendien niet zo repressief als het lijkt. Het is eigenlijk de logica zelve.

En wat doen we met al die nieuwkomers? Een strenger en transparanter asielbeleid is slechts een deel van het verhaal. Want er zullen altijd mensen naar steden zoals Antwerpen blijven komen. We hebben weinig andere keuze dan de mensen die hier zijn en blijven, een toekomstperspectief te geven. Aan hen de keuze of ze die kans willen grijpen. Geen gemakkelijke opdracht. Maar veel andere opties zijn er niet.

Door Patrick Van de Perre

Antwerpen beheert centen als goede huisvader

Volgens de Antwerpse begrotingsschepen Luc Bungeneers (Open Vld) staat het toekomstige stadsbestuur voor een grote uitdaging. En dat is de stadskas beheren in tijden van economische crisis. Die crisis zal onder meer te merken zijn in de dalende belastinginkomsten. Bovendien zit Antwerpen met een oplopende rekening voor de pensioenen van het stadspersoneel.

We kennen Luc Bungeneers als een voorzichtig man. Te voorzichtig volgens sommigen. Maar als het over onze centen gaat, vinden we dat niet erg. Antwerpen is er in de afgelopen jaren in geslaagd om met beperkte middelen de stad draaiende te houden.

De rekeningen betalen én investeren in de toekomst van de stad is geen vanzelfsprekendheid. Maar het lukt wel. Alles kan altijd beter, maar Antwerpen gaat er zichtbaar op vooruit. Zonder dat daarvoor nieuwe en nog grotere schulden worden aangegaan. Gelukkig maar, want met de 1 miljard euro aan schuld die de stad nog moet betalen, heeft het al besognes genoeg.

Zoals elk jaar tijdens begrotingsbesprekingen is er ook kritiek. Van Vlaams Belang bijvoorbeeld. Filip Dewinter hekelt het jaarlijkse bijpassen uit de stadskas voor de begroting van het OCMW. Die bedraagt dit jaar 15 miljoen euro. Dat is inderdaad te veel. Maar de stad is nu eenmaal wettelijk verplicht om bij te springen.

We kunnen natuurlijk eisen dat het OCMW nog meer bezuinigt en schrapt. Maar er zijn grenzen. Een OCMW dat niet langer de meest behoevenden kan helpen, heeft nog weinig bestaanrecht. Het probleem voor deze jaarlijkse meerkost ligt ook niet uitsluitend bij het OCMW van Antwerpen.

Het aantal armen, leefloners en andere noodlijdenden neemt keer op keer toe. Zeker in een stad als Antwerpen. Hoeveel en hoelang een OCMW voor die kosten moet opdraaien, is een vraag waar vooral in Brussel een antwoord op moet gegeven worden. En zolang er geen volwaardige regering is om dit land te leiden, is er weinig hoop op beterschap.

We vragen ons ook af wat er straks nog van het Stedenfonds overblijft. Dat is een fonds waarop steden een beroep kunnen doen om te investeren in de verbetering van de leefomgeving. Wat blijft er straks nog van dat fonds over?

Het is daar dat we ons een beetje zorgen over maken. Dat Antwerpen zich een goede huisvader of -moeder toont, is ondertussen wel bewezen.

Door Patrick Van de Perre

Antwerpen heeft liefde voor patrimonium teruggevonden

Antwerpen heeft drie Europa Nostra Awards in de wacht gesleept. Dat zijn prijzen voor het behouden en conserveren van cultureel erfgoed. Dat Antwerpen als eerste stad drie keer in hetzelfde jaar in de prijzen valt, wisten we al sinds deze zomer. Maar maandag bracht de Europese Commissaris voor Cultuur, Androulla Vassiliou, persoonlijk een bezoekje aan de drie Antwerpse winnaars. Met name aan het Centraal Station, de monumentale kerken, die voor hun samenwerking worden beloond, en volkscafés.

Wat die cafés betreft, is het de Griekse commissaris opgevallen dat ons land nog opvallend veel echte volkscafés kent en ook blijvend inspanningen doet om dat zo te houden. Toevallig of niet bevinden nogal wat van die volkse kroegen zich in Antwerpen.

In de prijzen vallen is altijd leuk. Nog leuker is dat Antwerpen die eer verdient. In onze stad, en eigenlijk ook in de rest van het land, is er sinds een aantal jaren een serieuze mentaliteitswijziging gekomen als het gaat om het behouden en conserveren van historisch waardevolle gebouwen.

De donkere jaren zestig en zeventig, toen er bijna vanzelfsprekend werd gekozen voor slopen en nieuwbouw, liggen al een tijdje achter ons. Niet dat we tegen nieuwbouw zijn. Integendeel. Antwerpen bewijst dat nieuwbouw een meerwaarde voor een stad kan zijn. Het MAS is daar slechts een voorbeeld van. Maar het is minstens even belangrijk dat we ons waardevol patrimonium uit het verleden blijven koesteren. Niet door de gevel te reinigen en het gebouw bij manier van spreken onder een glazen stolp aan de bevolking te presenteren.

Wel door ons historisch patrimonium actief te gebruiken. Het Centraal Station is zo’n verhaal. Maar ook bedrijven zoals de Bank van Breda spelen hierin een rol. Dit bedrijf had enkele jaren geleden kunnen kiezen voor een goedkopere nieuwbouw. Maar het heeft ervoor gekozen om van het voormalige goederenstation Antwerpen- Zuid zijn hoofdkantoor te maken. Een stuk duurder, maar ook een meerwaarde voor het Antwerpse patrimonium.

Deze stad is erin geslaagd om waardevolle gebouwen te bewaren en te laten herleven. Wat nu nog verdwijnt, heeft hoogstens sentimentele waarde. Dat is soms zelfs te betreuren. Maar dat erfgoed hoog op de stedelijke agenda staat, kan niemand ontkennen.

door Patrick Van de Perre

Politici kunnen hun ogen niet meer sluiten voor fijn stof

Dit weekend meldde de openbare omroep dat de voorbije weken de Europese normen qua toegelaten concentraties van fijn stof in de helft van alle meetstations in Vlaanderen is overschreden. Dat heeft onder meer te maken met het droge weer met weinig wind, waardoor de stofdeeltjes laag bij de grond blijven hangen. Europa dreigt met zware boetes, want in principe mag de norm nooit worden overschreden.

Tien jaar geleden wisten we nauwelijks wat fijn stof was. Inmiddels is ook aan de Universiteit Antwerpen de nodige kennis opgebouwd. Zo vertelde UA-pneumoloog Wilfried De Backer vrijdagavond in het ATV-programma Conclusies over een onderzoek dat is uitgevoerd in de Craeybeckxtunnel en waarin concentraties tot 100 microgram fijn stof per kubieke meter zijn gemeten. Dat is twee keer zo hoog als de maximaal toegelaten Europese norm.

Vooral tunnelmonden zijn haarden van fijn stof. Het is niet eenvoudig om de stofdeeltjes die een uitweg zoeken, af te zuigen.

Maar het gaat niet alleen om de uiteinden van de tunnels: het hele havengebied en bij uitbreiding de complete Antwerpse agglomeratie is een van de minst gezonde oorden van Europa.

Met fijn stof valt niet te spotten, zegt prof. De Backer. De toxische koolstofdeeltjes zijn mee verantwoordelijk voor de longziekte COPD, die nu al de vierde doodsoorzaak is en waaraan in België liefst 700.000 mensen - al dan niet bewust - lijden. Zijn waarschuwing komt op het juiste moment, na een week waarin de overheid de start van de MER-procedure (het onderzoek naar de milieueffecten) rond Oosterweel heeft aangekondigd.

Hoe schadelijk wordt de aanleg van het nieuwe tunnelcomplex en de beruchte paperclip met 19 rijvakken in de buurt van het Sportpaleis? Qua ruimtelijke ordening is de gekozen oplossing zeker een verbetering in vergelijking met de vroegere plannen, maar wat is de impact op het leefmilieu en de gezondheid van de bewoners van de Luchtbal, Antwerpen-Noord, Merksem en Deurne-Noord? Wie binnen een straal van 500 meter van de tunnelmonden woont, loopt een groot risico op fysieke schade door fijn stof.

Enkele jaren geleden leek fijn stof nog vooral een politiek wapen van de actiegroep Ademloos in de strijd tegen de Lange Wapper. Inmiddels hebben tal van geleerden ons wijzer gemaakt. De politici kunnen hun ogen niet langer sluiten voor deze zorgwekkende realiteit.

door Lex Moolenaar

Antwerpse logica voor beginners

“Allez, na gon z’oep de Groejte Mart binnekeurt wer zoejne karstboom neerkwakke. Ik vroag ma af hoelank het zal duure veurda z’em oemkappe.”

“Sins wannier zedde gai bezig mé boome, Frans? B’halve oem er af en toe tege te pisse. Ge wou die oep de Kaaizerlaai toch oek weg hé?”

“Wel, naâ ni miêr, sé. Ik ving da lillek. Die foto gezing in de gazet? Precies een bloejt gat.”

“Ja maor, ge komt as zotte Gust in de cirk hé moat. Ze zen naâ wel weg hé.”

“Just wa da ’k wil zegge. Ze leustere ni noar de mense hé!

“Euh, naâ snap ik oe toch ni zenne, Frans”.

“’t Is pertang simple as bonjoer. Da stukste burgemeester, da’s toch ne rooie hé? Wel, de roei hebbe altaaid ongelaaik. En pasoep, ik spreek uijt ervaring hé! K’em Leona én den Bob al overleefd. Zen ze veur een brug, dan zenne ’k ik veur nen tunnel. Kiere z’un kaar en zen ze veur nen tunnel, dan zenne ’k ik tege. Miêr moeta ni zaain.”

“Da’s just. Mé De Wever zou ’t ni woar zen.”

“Pff, kweetni zenne. K’hem doar zoe gin fiduuse in. As die de probleme in Brussel nog ni kan oplosse, dan zeker die in Aantwaarpe ni.”

“De geel dan?”

“Zeker de geel ni!”

“De grujn? De blaâ? De bruijn?”

“Neeje, neeje, neeje. En d’appelblaâziejgrujn oek ni!”

“Dan bléft er ni veul over hé Frans.”

“Voila! Ge beginn’et te snappe. Polletiek is zoe moeilijk ni. Gewoejn een bitje deurdenke. En gefd’ons naâ nog is twie boerrekes, Jeanneke. Ne mens zou nog deurst kraaige van al da gefilosofeer.”

Door Wim Daeninck

Jongerenjaar heeft de stad (een beetje) veranderd

Dit weekend vindt in Park Spoor Noord het slotfeest van Antwerpen Europese Jongerenhoofdstad 2011 plaats. Naar aanleiding daarvan maakten we eerder deze week een evaluatie samen met sp.a-schepen van Jeugd Leen Verbist en vijf jongeren tussen de 16 en 23 jaar, die aan sommige van de zeer uiteenlopende activiteiten hebben deelgenomen of meegewerkt.

Is het de moeite waard geweest om een budget van 2,6 miljoen euro uit te trekken voor dit project? Wat mij betreft wel. Niet zozeer omdat dit jongerenjaar Antwerpen moddervet op de Europese kaart zou hebben gezet, want daarvoor zijn de Europese subsidies niet toereikend en is het concept zelf bovendien nog niet bekend genoeg.

Maar de voorbije maanden is het wel gelukt om heel veel Antwerpse jongeren van alle mogelijke origines te mobiliseren.

Voor de allereerste keer smolt de grote Antwerpse diversiteit samen onder de gemeenschappelijke stolp van de stad. Marokkaanse meisjes spraken voor het eerst in hun leven met joodse jongens. Jongeren met allerlei huidkleuren leerden elkaar kennen en ervoeren dat het perfect mogelijk is om samen te genieten. Een autochtoon blank meisje zei me laconiek: “Multicultureel? Zoveel verschillen wij niet, hoor.” Die ontdekking is nu precies de grote verdienste van het jongerenjaar.

Veel jongeren hebben nog iets anders ontdekt: hun gevoel van betrokkenheid bij de stedelijke samenleving. Tot hun verbazing kregen ze veel inspraak bij de concrete invulling van het jongerenjaar. En dat hebben ze enorm gewaardeerd. Een jonge Antwerpse Marokkaanse formuleert het heel mooi: “Ik hou van Antwerpen, maar Antwerpen houdt ook van mij.”

We spraken ook met de 23-jarige Paola uit Milaan, die het jongerenjaar heeft meegemaakt als vrijwilligster. Haar is vooral opgevallen dat de Antwerpse jeugd in vergelijking met die in haar eigen stad misschien wat minder snel toegankelijk is, maar anderzijds wel veel actiever, creatiever en meer open van geest.

Heeft het jongerenjaar Antwerpen veranderd? Hopelijk wel. De Antwerpse jeugd heeft blijk gegeven van veel power en potentieel. Dat moet nu verder worden gekanaliseerd. De motor draait, nu moet de overheid op regelmatige basis brandstof blijven tanken. Als het lukt om de jongeren aan de gang te houden met de stad als bindmiddel, dan zijn we op weg naar een geslaagde multiculturele stad naar het voorbeeld van New York.

Door Lex Moolenaar