Standpunt Antwerpen

Vlaams parlement blijft klungelen met onderwijs

Nadat de stad Antwerpen er enkele jaren met vallen en opstaan over heeft gedaan om een redelijk inschrijvingssysteem voor het basisonderwijs uit te dokteren, denkt de commissie Onderwijs van het Vlaams Parlement nu het warm water te hebben uitgevonden. Via een nieuw decreet wil ze een uniform aanmeldingssysteem aan heel Vlaanderen opdringen.

Ga eerst eens kijken in de grootste stad van Vlaanderen, zou je dan denken. In Antwerpen is het effect van de vergroening op het onderwijsaanbod het eerst opgedoken, dus misschien hebben ze daar ervaringen waarvan we iets kunnen leren. Maar zo had de commissie het blijkbaar niet begrepen. Dat is toch mijn conclusie als ik de draak van een voorstel bekijk die de dames en heren hebben afgeleverd.

Welk systeem hanteert de stad nu? De snelheid van inschrijving is afgevoerd, want dat criterium was discriminerend voor de onderste lagen van de bevolking. Criteria die wél meespelen, zijn de keuze van de ouders en de afstand van de school tot de woning en het werk. Daarbij wordt voorrang gegeven aan kinderen die al broertjes of zusjes hebben op een bepaalde school. En ten slotte mogen scholen zelf uitmaken of ze voorrang willen geven aan kinderen die vallen onder het GOKdecreet (Gelijke Onderwijs Kansen).

Wat wil Vlaanderen er nu van maken? Eén: voorrang aan kinderen van leerkrachten nog voordat eventueel de GOK-kinderen aan bod komen. Dat vind ik op zich al asociaal. Twee: de verplichting voor scholen om een bepaald percentage GOK-kinderen op te nemen. In een stad als Antwerpen, met compleet verschillende schoolpopulaties in pakweg Zandvliet of Borgerhout, is dat gewoon pure waanzin. En drie: er moet ook voor het secundair onderwijs een aanmeldingsregister komen met een call center. Leuk bedacht, maar daarvoor moet je in de stad Antwerpen dan wel snel honderden nieuwe medewerkers aannemen.

Dit voorstel tot decreet werkt misschien prima voor de modale plattelandsschool, maar met de stedelijke situatie heeft het volstrekt niets te maken. Ik herinner me het actualiteitsdebat dat acuut moest worden gevoerd nadat het Vlaams Parlement ineens had ontdekt dat er in Antwerpen een levensgroot probleem was door het gebrek aan capaciteit op de scholen. Blijkbaar heeft het parlement van die schandalige miskleun nog steeds helemaal niets geleerd.

Door Lex Moolenaar

Internationale lof is mooi, maar heeft ook een keerzijde

Voor de tweede keer in enkele weken heeft de Financial Times een groot artikel aan Antwerpen gewijd. Vorige keer proclameerde de gezaghebbende Britse zakenkrant de stad als het mekka van de shopping, ditmaal wordt Antwerpen uitgeroepen tot een fantastische stad om te wonen.

Met grote waardering kijkt de Financial Times naar de ontwikkeling van het Eilandje (Docklands) en naar het hippe Zuid. De krant laat buitenlandse nieuwkomers uit de culturele sector aan het woord, die uitleggen waarom ze voor Antwerpen hebben gekozen: omdat de stad volgens hen een unieke combinatie van levensvreugde en artistieke energie uitstraalt en omdat ze een magneet is voor internationaal talent.

De krant maakt vervolgens de balans op van de plussen en minnen van Antwerpen als woonstad. Grote troeven zijn het compacte stadscentrum, het rijke horeca- en winkelaanbod en de snelle treinverbindingen naar Parijs en Amsterdam. Aan de negatieve kant worden het klimaat en het gebrek aan een internationale luchthaven vermeld. En ook: de stad is “een beetje vuil en chaotisch”.

De recente belangstelling voor Antwerpen in de buitenlandse pers is opmerkelijk. Dankzij het MAS heeft de wereld het Eilandje ontdekt en is ook de interesse voor onze modescene opnieuw buiten haar oevers getreden. Dat is natuurlijk positief, want zolang de hype duurt, wordt er extra geld gepompt in de lokale economie. En de komst van welgestelde twintigers tot veertigers als belastingbetalers is ook goed nieuws voor de stadskas.

Maar er is ook een keerzijde, die al goed zichtbaar is op het Eilandje. Naarmate Antwerpen als woonstad in opmars is, zullen de woningprijzen stijgen. De minder gefortuneerde Antwerpenaars worden in dat proces steeds verder naar de randen van de stad geduwd, met het gevaar dat daar grauwe, verpauperde stadsdelen ontstaan naar analogie met de Parijse voorsteden of de Bijlmermeer in Amsterdam. Vooral in bepaalde delen van Merksem en Deurne-Noord in de buurt van het Albertkanaal is dat aan het gebeuren.

Stadsbouwmeester Kristiaan Borret heeft er onlangs in uw krant al op gewezen: in de volgende legislatuur moet het stadsbestuur zijn focus verleggen van de binnenstad naar de districten, waar twee derde van de bevolking woont. Antwerpen moet een aangename woonstad zijn voor iedereen.

Door Lex Moolenaar

Politie en burgers samen op de bres tegen onveiligheid

Het voorval van het voorbije weekend, waarbij een bejaarde man in Borgerhout een jonge inbreker dodelijk verwondde, heeft het (on)veiligheidsthema nog hoger op de agenda gezet dan het al stond. Dinsdag uitten verscheidene politici van meerderheid en oppositie hun ontevredenheid.

Aan de rechterzijde wees het VB op het grote aandeel van 18% dat minderjarigen hebben in het aantal voor een misdrijf gevatte verdachten. Het VB wil dat allochtone veelplegers de Belgische nationaliteit wordt afgenomen en dat ze vervolgens uit het land worden gezet. Dat is een bekend geluid, ook al weet Filip Dewinter zelf heel goed dat die minderjarigen doorgaans hier geboren zijn en dat er ook geen ‘land van herkomst’ is dat hen wil accepteren.

In het centrum van het politieke landschap wijst CD&V-raadslid Ergün Top erop dat de problemen met drugsdealers in de Brederodestraat op het Zuid nog steeds welig tieren.

Overdag zou er door de politie genoeg worden gepatrouilleerd, maar ‘s nachts gebeurt dat veel minder en dat is natuurlijk wel het deel van het etmaal waarop dealers het liefst hun ding doen. Top pleit voor een sluitingsuur voor de horeca, zoals in de buurt van het De Coninckplein. Dat voorstel lijkt me zeker plausibel, ook al weten we dat de dealers daarna toch weer elders in de stad zullen opduiken.

Op links signaleert Wouter Van Besien, die naast partijvoorzitter van Groen! ook districtsvoorzitter van Borgerhout is, dat het onveiligheidsgevoel in zijn district groot is. Hij pleit voor meer blauw op straat. Op zich klinkt dat verrassend, want die slogan was destijds het patent van donkerblauwe politici zoals wijlen Ward Beysen. Groen! heeft zich in het verleden altijd met klem gedistantieerd van repressie en gepleit voor een zachtere benadering van het onveiligheidsprobleem.

Maar ik begrijp wat Van Besien bedoelt, en ik deel zijn mening. Aanspreekbare politiemensen op straat verhogen niet alleen het veiligheidsgevoel bij kwetsbare, vaak bejaarde buurtbewoners, ze hebben ook een afschrikkend effect op al wie met foute plannen rondloopt.

Een groter veiligheidsgevoel heeft veel te maken met de aanwezigheid van sociale controle. Een goed voorbeeld daarvan was het optreden van een aantal volwassen allochtone Antwerpenaars, die er na het incident van dit weekend voor zorgden dat jonge heethoofden geen rellen ontketenden. Ik vond dat een belangrijk lichtpunt op een zwarte dag.

Door Lex Moolenaar

Hoe ziet de stad eruit als je zeven jaar bent geweest?

De voorbije dagen had ik enkele goede gesprekken met Tom Vandyck, een Antwerpse journalist die zeven jaar geleden naar de VS verhuisde en nu opnieuw in ons land is om zijn boeiende boek Amerika zoals het is te promoten.

Hoe interessant ik de rest van Toms boek ook vind, het eerste hoofdstuk dat ik wilde lezen was Vakantie in eigen land, waarin hij beschrijft hoe het is om na jaren in Boston en Saint Paul terug te keren naar je eigen stad. In dit geval is dat extra interessant, omdat de emigratie van Tom plaatsvond kort nadat Patrick Janssens burgemeester van Antwerpen werd. Tom is dus de ideale graadmeter om de verschillen tussen toen en nu te peilen.

Vaststelling één van de verloren zoon: de stad is geheel vernieuwd. Tom Vandyck gebruikt in die context termen als ‘weergaloos’ en ‘wow-gevoel’. De facelift van Antwerpen spreekt hem des te meer aan omdat de Republikeinse krachten in de VS het absoluut niet nodig vinden om te investeren in de vernieuwing van het openbaar domein, waardoor veel Amerikaanse steden en wegen stilaan op het voormalige Oostblok beginnen te lijken. Onlangs is er in Minneapolis nog een brug in de Mississippi gestort. Nee, dan toch liever de virtuele instorting van de Lange Wapper.

Naast al dat positieve commentaar op Antwerpen heeft Tom ook enkele duidelijke minpunten. De tweedeling van onze stedelijke samenleving zit hem dwars, en dat geldt nog meer voor het wijdverspreide racisme. De Amerikanen zijn daar – ondanks hun duistere verleden met genocide onder de indianen en de segregatie van de zwarten – allang voorbij. Iedereen is Amerikaan, punt. Zover zijn we in Antwerpen nog niet, al is het Tom niet ontgaan dat de latente spanning op straat minder groot is dan enkele jaren geleden.

Het is goed om af en toe eens een spiegel voorgehouden te krijgen, zeker als dat wordt gedaan door iemand die de stad zo goed heeft gekend. Wanneer Tom Vandyck volgende week terugvliegt naar zijn tweede land, dan doet hij dat met een overwegend positief beeld. Niet alleen omdat hij heeft genoten van Antwerpse kost zoals echte frietjes, koffiekoeken, fi- let américain en – jawel – pita met looksaus.

Nee, vooral omdat hij een stad heeft gezien waarop hij weer trots kan zijn en waarvoor hij in het verre Amerika graag reclame wil maken in een T-shirt met een stralende A. Straks worden we overspoeld door toeristen uit de staat Minnesota.

Door Lex Moolenaar

Op naar een politieke partij voor de steden

Afgelopen weekend las ik een boeiend interview met Bart Somers, burgemeester van Mechelen en voormalig voorzitter van Open Vld. Somers vergelijkt zijn burgemeesterschap met dat van Patrick Janssens en ziet weinig verschillen. “Misschien groeit er in Vlaanderen stilaan wel een consensus over stedelijk beleid”, besluit hij.

Met dat ene zinnetje zegt Somers wat mij betreft twee buitengewoon belangrijke zaken. Eén: stedelijk beleid is een concept dat zich onderscheidt van beleid in de bredere zin van het woord. En twee: onze steden maken vorderingen in hun pogingen om zich aan te passen aan de enorme veranderingen die de globalisering van de samenleving heeft veroorzaakt.

Helaas weerspiegelt deze evolutie zich nauwelijks in het politieke landschap. Terwijl wetenschappers overal ter wereld dikke boeken publiceren over de 21ste eeuw als het tijdperk van de verstedelijking, blijft de politiek voortborduren op de traditionele breuklijnen van de vorige eeuw. Afhankelijk daarvan wordt de kiezer gevraagd om links, rechts of centrum te stemmen. Terwijl het daar naar mijn gevoel allang niet meer om gaat.

De gezaghebbende Canadese auteur Doug Saunders voorspelt in zijn boek De trek naar de stad dat tegen het einde van deze eeuw de overgrote meerderheid van de wereldbevolking in steden woont. Ondertussen is Antwerpen als grootste stad van Vlaanderen niet vertegenwoordigd in de federale en de Vlaamse regering. En ook Mechelen telt straks, na het vertrek van Inge Vervotte, niet meer mee. Dan denk ik: hier klopt iets niet.

Welke partij durft als eerste de duik in de 21ste eeuw te nemen en zich resoluut te pro- fileren als de partij van de stedelijkheid? De sp.a is in heel wat steden aan de macht, maar blijkbaar lijdt die partij aan koudwatervrees, want op dat gebied zien we daar weinig bewegen. Ook de Open Vld van Bart Somers bezint zich momenteel over haar ideologisch profiel, maar een sterk pleidooi voor stedelijkheid als corebusiness heb ik in de debatten nog niet ontdekt.

In het allerlaatste interview voor zijn dood zei Hugo Schiltz mij: “Hier hebben we christendemocraten, sociaaldemocraten en liberaaldemocraten. In Amerika zouden dat allemaal Democraten zijn.”

Het wordt tijd dat die boodschap doordringt tot onze politici, want hun partijen moeten zichzelf dringend opnieuw uitvinden om mee te zijn met de moderne tijd.

Door Lex Moolenaar

Luister naar de architect van de toekomst

Een stadsbouwmeester is voor Antwerpen op dit moment in de geschiedenis zeker geen overbodige luxe. De stad zal haar bevolking de komende decennia fors zien groeien, moet dus voor veel extra woongelegenheid zorgen en dat moet op een sociaal en esthetisch verantwoorde wijze gebeuren, want de gevolgen van de gemaakte keuzes reiken tot ver in de toekomst. Op het kruispunt van de politieke besluiten, belangen van projectontwikkelaars en behoeften van de Antwerpse burger staat de stadsbouwmeester het verkeer te regelen. Dat is een cruciale taak, ook al wordt die in de schaduw vervuld.

Kristiaan Borret heeft een duidelijke visie. Nu de binnenstad een metamorfose ondergaat, is het zijn taak om verder in de toekomst te kijken. De bevolkingsgroei zal in belangrijke mate moeten worden opgevangen in de districten. Maar dat mag niet gebeuren met dramatisch verlies van groen en open ruimte, want de nieuwe jonge Antwerpse gezinnen moeten voldoende zuurstof hebben om hun kinderen in een leefbare omgeving te laten opgroeien. De Antwerpse districten mogen geen Parijse voorsteden worden.

Borret gelooft in een stedenbouw die ‘slow’ is en het eigen karakter van de omgeving behoudt. Dus niet zoals in Nederland, waar hele buurten worden gesloopt en vijf jaar later een zielloze Bijlmermeer verrijst. Het voorbeeld van het Eilandje geeft de stadsbouwmeester gelijk. De ontwikkeling van dat stadsdeel heeft tergend lang geduurd, maar niemand kan ontkennen dat het resultaat Antwerpen een meerwaarde geeft. Of hadden we daar misschien liever een nieuwe Luchtbal gezien? Waarmee ik de knappe restauratie van dat stadsdeel niet te kort wil doen.

Ook over mobiliteit heeft Borret een uitgesproken mening. De Antwerpse regio moet de oude ringstructuur stelselmatig vervangen door een netwerkstructuur naar Amerikaans model. Ter verduidelijking: hij doelt op een raster van horizontale en verticale wegen in de open ruimte tussen dichtbevolkte steden en gemeenten. Het is een visie die we tot nu toe nog niet hebben gehoord en die zeer ingrijpende wijzigingen vraagt in het huidige beleid. Er is ook een andere bestuurlijke indeling in de vorm van een stadsgewest voor nodig, maar zoals bekend vinden wij dat geen bezwaar. Als je maar ver genoeg vooruit wil kijken, dan is alles mogelijk.

Lex MOOLENAAR

Metropoolregio is dé formule voor de toekomst

In Nederland praten Utrecht, Amsterdam en Almere over de vorming van een ‘metropoolregio’. Los van de bestaande bestuurlijke indeling in provincies, hebben ze vastgesteld dat ze worden geconfronteerd met een aantal typisch stedelijke uitdagingen die ze beter samen kunnen oplossen.

De drie steden zijn dus bezig met de voorbereiding van wat wij al heel vaak hebben verdedigd met de term ‘stadsgewest’. Net als Antwerpen beseffen ze dat ze in de komende decennia hun inwonersaantal spectaculair zullen zien groeien, want overal ter wereld zijn de steden aan een opmars bezig. En dat brengt grote veranderingen met zich mee.

Neem nu de woningbouw. Waar gaan de 276.000 nieuwkomers van Utrecht, Amsterdam en Almere straks huizen? Als er goede afspraken worden gemaakt tussen de steden, dan kunnen ze die groei optimaal sturen en spreiden. Hetzelfde geldt voor de mobiliteit en de bereikbaarheid. Die stopt niet aan de poorten van een stad. Om het heel herkenbaar te illustreren: als in de jaren vijftig en zestig was gewerkt aan bovenlokale oplossingen voor de Antwerpse mobiliteit, dan werden we nu niet geplaagd door een monsterlijke Ring dwars door de stad.

De drie Nederlandse steden zien nog veel meer voordelen in een nauwere samenwerking. Utrecht wil in 2018 culturele hoofdstad van Europa worden, en Amsterdam hoopt in 2028 de Olympische Spelen binnen te halen. De kansen van dergelijke ambitieuze projecten worden veel groter met gebundelde krachten.

Het ziet ernaar uit dat de noordelijke vleugel van de Nederlandse Randstad straks zal opleven dankzij de nieuwe dynamiek van de metropoolregio, of zoals onze noorderburen het ook graag noemen: een daily urban system. Hetzelfde hebben we ook zien gebeuren in Noord- Frankrijk, waar 78 gemeenten destijds zijn samengegaan in de cluster rond Lille, Roubaix en Tourcoing.

Al jaren pleiten wij voor een soortgelijke constructie in de Antwerpse regio. Dat alle gemeenten van het arrondissement daarvan deel zouden uitmaken, ligt voor de hand. Maar wie verder kijkt, ziet al snel dat er zeker mogelijkheden liggen als Antwerpen ook nauwere banden smeedt met bijvoorbeeld Mechelen en Gent. Het stadsgewest is de bestuurlijke indeling van de toekomst. Het wordt tijd dat die in Brussel door vooruitziende politici op de agenda wordt geplaatst.

Lex MOOLENAAR

Scholen moeten harder optreden tegen wanbetalers



Steeds meer schoolrekeningen blijven onbetaald of worden met weken tot zelfs maanden achterstand betaald. Het is een fenomeen van de jongste jaren en we zien het overal in het land opduiken. Uiteraard, maar ook helaas, ligt het aantal onbetaalde schoolrekeningen in de grote steden een stuk hoger dan elders.

Hoewel er geen spijkerharde cijfers zijn, weten we dat de bankrekeningen op de Antwerpse scholen vele tienduizenden euro’s in het rood staan. De reden daarvoor ligt voor de hand. Steeds meer mensen hebben het moeilijk om iedere maand de eindjes aan elkaar te knopen en in sommige gevallen lukt het zelfs niet om alle rekeningen te betalen. De gouden regel is dat de kinderen niet mogen worden geconfronteerd met de betalingsproblemen van papa en mama. Laten we dat vooral zo houden. Niemand is er bij gebaat dat kinderen een last moeten dragen waarvoor ze zelf niet verantwoordelijk zijn. En die ze zelf ook niet kunnen oplossen.

Voor ouders bij wie het water echt tot aan de lippen staat, zijn de Antwerpse scholen over het algemeen coulant. Uitstel van betaling moet in dergelijke gevallen kunnen. En gelukkig heeft een stad als Antwerpen met sociale fondsen en hulpkassen een aantal vangnetten voor deze mensen.

Toch grijpen scholen ook steeds vaker naar dwang en zelfs incassobureaus om achterstallige schoolgelden te innen. En daar is een goede reden voor. Niet iedereen die de maandelijkse schoolrekening links laat liggen, is onvermogend. Voor sommige ouders is het betalen van de school de laagste prioriteit, of zelfs géén prioriteit.

En als de aankoop van een nieuwe televisie of mobiele telefoon belangrijker wordt dan het betalen van noodzakelijke rekeningen, moet er echt wel ingegrepen worden. Desnoods met de hulp van een incassobureau. In de scholen waar dat nu al gebeurt, wordt snel duidelijk wie niet kan betalen en wie niet wil betalen. Die laatste groep komt daardoor alsnog over de brug en heeft hopelijk een les geleerd voor de toekomst. En voor wie niet kan betalen, kunnen er de juiste maatregelen worden genomen. Sociale maatregelen welteverstaan. Want laat één ding duidelijk zijn: de groep mensen met betalingsproblemen is groot. En het mag nooit zo zijn dat deze mensen gestraft worden omdat ze het ongeluk hebben om het wat minder breed te hebben dan anderen.

Patrick VAN DE PERRE

Na de peiling: een spelletje politieke stratego

Na de peiling: een spelletje politieke stratego

De mediastorm rond onze politieke peiling een jaar voor de lokale verkiezingen in Antwerpen was dit weekend niet gering. De uitgangsposities zijn nu bekend, maar dat betekent nog niet dat de partijen nu ook hun campagnes starten. Een jaar campagne voeren, dat is onbetaalbaar. En het is ook niet productief in een tijdperk waarin een groot deel van de kiezers zijn definitieve keuze pas bepaalt in de laatste weken voor de verkiezingen.

Vooral de hoofdrolspelers zullen hun startmoment zo lang mogelijk uitstellen. Patrick Janssens en Bart De Wever hoeven al lang niet meer te investeren in hun naambekendheid, zoals sommige andere kandidaten. Janssens kan in het laatste jaar van de legislatuur nog uitpakken met een aantal realisaties die de voorbije jaren op de rails zijn gezet, zoals de heraanleg van de De Keyserlei, de facelift van de Suikerrui en de start van de grootscheepse vernieuwing van de Scheldekaaien.

De Wever kan minder oogsten uit al die projecten. Ook hij maakt deel uit van het stadsbestuur dat ze in de steigers heeft gezet, maar hij zit niet in het schepencollege en dus voert hij niet de regie wanneer er linten worden doorgeknipt en interviews weggegeven. De N-VAkopman zal de komende maanden vooral gebruiken om zijn inhoudelijk programma verder te verfijnen en om uit te zoeken wat hij moet ondernemen om nog meer kiezers bij andere partijen weg te halen. Zijn offensief opent hij wellicht pas in april 2012 op een congres.

Bij de andere partijen zijn de gevoelens na dit weekend gevarieerd. Vlaams Belang en Groen! hebben genoeg redenen om niet ontevreden te zijn. Het VB beperkt nog enigszins de schade, Groen! gaat fors vooruit. De kleinlinkse PVDA+ en Rood! hebben nog wél veel werk te doen om zichzelf op de kaart te zetten. En dat geldt ook voor CD&V, dat volgens onze peiling nog slechts één zetel overhoudt. Dat zou niet eens voldoende zijn om de schepenen Marc Van Peel en Philip Heylen allebei opnieuw verkozen te krijgen. Dat vinden wij een veel te streng oordeel van de kiezer.

Ten slotte is er nog Open Vld. Maandag zei uittredend minister Annemie Turtelboom in De Ochtend op Radio 1 dat de partij werkt aan een sterke nieuwe Antwerpse ploeg met Willem-Frederik Schiltz, Kris Luyckx, Philippe De Backer en Axel Polis. Geen woord over schepen Luc Bungeneers en de raadsleden Claude Marinower en Ann Coolsaet. Bereidt de partijtop een Nacht van de Lange Messen voor?

Lex MOOLENAAR

Vraag gezonde leefomgeving niet langer negeren

België is volgens een rapport van het Europees Milieuagentschap het afvoerputje van Europa. Alleen in Cyprus is de situatie nog beroerder. Het is een conclusie om onwel van te worden. Ter illustratie. Nergens wordt er meer stikstofdioxide uitgestoten dan in ons land. Ook de concentratie van fijn stof ligt in ons land, net als in Nederland, een kwart hoger dan in de andere Europese landen. Elk jaar zouden er 13.000 Belgen sterven door het fijn stof. En zo kunnen we nog wel even verdergaan.

Tegelijkertijd blijkt uit de peiling van onze krant naar het stemgedrag voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 in Antwerpen dat het thema ‘milieu en gezondheid’ bijzonder hoog scoort. Voor 68% van de ondervraagden zit het onderwerp in de top drie van zaken die moeten aangepakt worden. Bij allochtone Antwerpenaren is het zelfs prioriteit nummer één.

Zoals politici graag zeggen, het is maar een peiling. Maar het valt moeilijk te ontkennen dat steeds meer mensen zich zorgen maken over hun levenskwaliteit. En geef ze eens ongelijk. Een goede gezondheid en een aangename leefomgeving is voor elk mens het hoogste goed.

Het besef dat onzichtbare gevaren zoals fijn stof levensbedreigend kunnen zijn is er bij het grote publiek gekomen tijdens de discussie over de Oosterweelverbinding. Wat in de ogen van veel politici louter een antwoord is of kon zijn op de mobiliteitsproblemen in de regio, heeft een heel andere dimensie gekregen.

Mede door de vastberadenheid van actiegroepen zoals Ademloos staat gezondheid meer dan ooit op het programma. Zeker in Antwerpen dat, als het om luchtverontreiniging gaat, het volle pond betaalt. En wie denkt dat de smerigheid halt houdt aan de stadsgrenzen heeft het bij het verkeerde eind. Het Europees milieurapport bewijst het tegendeel. Inspanningen voor een gezondere leefomgeving belangen iedereen aan, en dus niet alleen mensen in de stad.

Hopelijk beseffen onze politici dat ook. Milieu en gezondheid zijn niet langer meer de speeltuin van geitenwollensokken en andere natuurgoeroe’s. Het thema is, als het dat al niet was, bittere ernst geworden. We hopen dat beleidsmakers daar net zo over denken en aan de slag gaan. Want de slechtste leerling van Europa zijn is in dit geval niet alleen beschamend maar ook dodelijk.

Patrick VAN DE PERRE