Ga eerst eens kijken in de grootste stad van Vlaanderen, zou je dan denken. In Antwerpen is het effect van de vergroening op het onderwijsaanbod het eerst opgedoken, dus misschien hebben ze daar ervaringen waarvan we iets kunnen leren. Maar zo had de commissie het blijkbaar niet begrepen. Dat is toch mijn conclusie als ik de draak van een voorstel bekijk die de dames en heren hebben afgeleverd.
Welk systeem hanteert de stad nu? De snelheid van inschrijving is afgevoerd, want dat criterium was discriminerend voor de onderste lagen van de bevolking. Criteria die wél meespelen, zijn de keuze van de ouders en de afstand van de school tot de woning en het werk. Daarbij wordt voorrang gegeven aan kinderen die al broertjes of zusjes hebben op een bepaalde school. En ten slotte mogen scholen zelf uitmaken of ze voorrang willen geven aan kinderen die vallen onder het GOKdecreet (Gelijke Onderwijs Kansen).
Wat wil Vlaanderen er nu van maken? Eén: voorrang aan kinderen van leerkrachten nog voordat eventueel de GOK-kinderen aan bod komen. Dat vind ik op zich al asociaal. Twee: de verplichting voor scholen om een bepaald percentage GOK-kinderen op te nemen. In een stad als Antwerpen, met compleet verschillende schoolpopulaties in pakweg Zandvliet of Borgerhout, is dat gewoon pure waanzin. En drie: er moet ook voor het secundair onderwijs een aanmeldingsregister komen met een call center. Leuk bedacht, maar daarvoor moet je in de stad Antwerpen dan wel snel honderden nieuwe medewerkers aannemen.
Dit voorstel tot decreet werkt misschien prima voor de modale plattelandsschool, maar met de stedelijke situatie heeft het volstrekt niets te maken. Ik herinner me het actualiteitsdebat dat acuut moest worden gevoerd nadat het Vlaams Parlement ineens had ontdekt dat er in Antwerpen een levensgroot probleem was door het gebrek aan capaciteit op de scholen. Blijkbaar heeft het parlement van die schandalige miskleun nog steeds helemaal niets geleerd.
Door Lex Moolenaar

