Standpunt Antwerpen

De taal van de straat is meer dan verveling en vandalisme

De 22-jarige Darrell Cole vertelt in uw krant een mooi verhaal. De jongen, afkomstig van Sierra Leone, woont op Linkeroever en heeft het niet altijd even makkelijk gehad. Zijn jeugd was er een van vallen en opstaan. Zijn achtergrond de burgeroorlog in zijn Afrikaanse thuisland.

Tegenwoordig houdt Darrell Cole zich bezig met muziek. Onlangs verscheen zijn eerste album, dat prompt werd opgepikt door muziekzender TMF. En als de Antwerpenaar ergens optreedt, zijn de zalen steeds goed gevuld.

Dat het goed gaat met Darrell Cole, heeft hij natuurlijk in de eerste plaats aan zichzelf te danken. Talent is een gave. Er op de juiste manier mee omgaan is zijn verdienste. Maar dat is niet het enige dat maakt dat dit soort jongeren erin slaagt om een eigen weg te vinden.

Darrell Cole werd enkele jaren geleden opgemerkt door Let’s Go Urban. Dat is een nog prille Antwerpse organisatie die jongeren de kans geeft, en waar nodig begeleidt, om iets leuks te doen met dat waar ze het beste in zijn. En dat is de straatcultuur waarmee ze zijn opgegroeid. Niet de cultuur van geweld, verveling en vandalisme. Wel die van muziek, dans en kunst. Want ook dat is de taal van de straat.

Let’s Go Urban werkt voorlopig nog in de schaduw. Slechts bekend bij de mensen met wie ze aan de slag willen, namelijk de jongeren zelf. Dat is niet erg. Dergelijke projecten moeten de tijd krijgen om te groeien. Positief is dat Let’s Go Urban ook op het stadhuis niet onopgemerkt blijft. Het initiatief krijgt van op de Grote Markt alle steun die het verdient en nodig heeft.

Het verhaal van Darrell Cole bewijst twee dingen. Dat een moeilijke jeugd niet altijd garant staat voor een verder leven vol ellende. En dat het steunen van initiatieven zoals Let’s Go Urban niet altijd weggegooid geld is.

We zijn niet naïef en beseffen zeer goed dat er voor mooie verhalen zoals dat van Darrell Cole minstens evenveel slechte verhalen te vinden zijn. Maar dat doet geen afbreuk aan de inspanningen die er op dit moment door mensen in Antwerpen geleverd worden.

Let’s Go Urban heeft ambitie. De mensen achter het initiatief, allemaal zelf nog jongeren, hopen stukje bij beetje hun grenzen te verleggen. Ze willen hun verhaal ook buiten Antwerpen vertellen. We kunnen alleen maar hopen dat het hen lukt.

Door Patrick Van de Perre

Inspraak van Antwerpenaar meer dan zoethoudertje

Begin 2012 wordt begonnen met de heraanleg van de Scheldekaaien. Het wordt een gigantische klus in meerdere fasen, die tien tot vijftien jaar zal duren. Al die jaren wordt er gegraven en gebouwd in en op een van de levensaders van Antwerpen.

Want de Scheldekaaien vormen een plek die geen enkele Antwerpenaar onberoerd laat en die een rode draad doorheen de geschiedenis van de stad is. Het resultaat van de heraanleg kan dus maar beter goed zijn.

Gelukkig hebben de politici op de Grote Markt dat zelf ook begrepen. Om te beginnen werden de prestigieuze landschapsarchitecten van het Portugees-Belgische Proap/Wit ingehuurd om de kaaien aan te pakken. En de Antwerpenaar zelf is van in het begin betrokken bij het nieuwe verhaal dat voor de Antwerpse waterkant wordt geschreven.

Elke burger die zich betrokken voelt bij de kaaien mocht zijn of haar visie geven. En daar werd in de mate van het mogelijke nog rekening mee gehouden ook. Er zijn ooit andere tijden geweest.

In september wordt er opnieuw een beroep gedaan op de Antwerpenaar. Het ontwerp van het eerste stuk van de kaaien, ter hoogte van de wijken Sint-Andries en het Zuid, zullen dan van de tekentafel komen.

Van de stadsbewoners wordt verwacht dat zij hun mening geven over de toekomst van het Droogdokkeneiland in het noorden en de toekomstige woonwijk Nieuw Zuid in het zuiden van de stad.

We nemen aan dat het Antwerpse stadsbestuur ook deze keer weer rekening zal houden met de argumenten en bedenkingen van de Antwerpenaar. Uit vorige bevragingen is gebleken dat veel suggesties waardevol zijn en dat bewoners en gebruikers van de Scheldekaaien zeer goed in staat zijn om een duit in het zakje te doen en op sommige punten zelfs verbeteringen aan te brengen aan het werk van de architecten.

Maar minstens even belangrijk is dat de Antwerpenaar terecht het gevoel heeft dat hij of zij ernstig wordt genomen en dat inspraak in deze stad lang niet altijd bestaat uit louter loze beloften.

Het kan het draagvlak voor de toekomstige Scheldekaaien alleen maar vergroten. Want iedereen heeft op zijn eigen manier een steentje bijgedragen aan dit enorme en noodzakelijke project. En dat draagvlak is onontbeerlijk als de ziel van de stad onder handen wordt genomen.

Door Patrick Van de Perre

Frustratie leidt tot Far West in Seefhoek

Het is oorlog in de Antwerpse Seefhoek. De aanleiding is even opmerkelijk als vanzelfsprekend: de winkeliers van de Handelsstraat hebben zich verenigd in een burgerwacht. Maar laten we het kind vooral bij naam noemen: het is een knokploeg. De getergde handelaars willen de dealers en de junks manu militari van straat vegen.

Tot wat zulk een initiatief kan leiden, werd gisteravond meteen pijnlijk duidelijk: een gevecht in regel tussen handelaars en criminelen, waar een inderhaast opgetrommelde politiemacht maar moeizaam een eind aan kon maken.

De Handelsstraat biedt overdag een onschuldige, zuiders-toeristische aanblik. Op zomerse dagen waan je je moeiteloos in Casablanca of Algiers. Maar bij valavond verandert het straatbeeld drastisch. Dan kruipen de dealers als ratten uit de riolen en gaan heroïne, hasj en pillen vlot van de hand.

Laten we duidelijk zijn: burgers die het recht in eigen hand nemen, dat kun je onder geen enkel beding goedkeuren. We hebben geen eeuwen geploeterd en geploegd om een rechtsorde te scheppen, om ze vervolgens door een aantal zelfverklaarde Clint Eastwoods met de broeksriem aan flarden te laten slaan.

En toch... Toch kun je begrip opbrengen voor de winkeliers. Ze handelen uit frustratie en machteloosheid. De politie krijgt het niet onder controle? Dan doen we het zelf. Als wanhoopsdaad.

Omdat alle andere middelen uitgeput leken. Want hebben ze hun angsten en verzuchtingen niet kenbaar gemaakt via een petitie, niet eens zo lang geleden? Hebben ze in kranten en via verenigingen al niet tig keer gewaarschuwd voor de explosieve situatie? En hebben ze niet evenveel keer gezien dat politieacties, overleg met het parket, lik-opstukbeleid en deals met Binnenlandse Zaken tot niets hebben geleid?

De vraag is niet of je daarom hun actie moet goedkeuren. Het antwoord daarop blijft nee. De vraag is wel wat de overheid – stedelijk én federaal – met dit sterke signaal moet aanvangen. Want alle inspanningen ten spijt is er blijkbaar niet genoeg gedaan.

De Handelsstraat, en bij uitbreiding heel Antwerpen, kijkt ongeduldig uit naar dat antwoord.

Door Wim Daeninck

Angst voor elkaar is dodelijk voor een woonbuurt

Als er iets is dat een buurt verscheurt, is het wel angst. De angst voor elkaar. Voor de spelende kinderen op het plein en voor de buren. Dat is wat er op het Alfons De Cockplein op het Kiel in Antwerpen aan het gebeuren is. Of beter gezegd, al een tijdje bezig is.

Een aaneenschakeling van incidenten zorgt ervoor dat steeds meer buurtbewoners overwegen om te verhuizen. Dat wil zeggen, zij die het zich kunnen permitteren. De anderen kijken lijdzaam toe hoe hun buurt naar de haaien gaat. Vanachter hun gordijnen.

Pesterijen, vandalisme, intimidatie en ‘kleine’ criminaliteit. Het is een dodelijke cocktail in buurten waar het samenleven op zich alleen al regelmatig voor de nodige spanningen zorgt. “We hebben schrik meneer”, klinkt het meerdere keren.

Schrik van jonge allochtonen. Ze zijn amper met twintig en sommigen ervan moeten nog tien jaar oud worden. Toch slagen ze erin om het plein volledig in hun greep te houden. De politie is op de hoogte en probeert naar eigen zeggen de overlast tot een minimum te beperken. Woonhaven, de sociale woningmaatschappij die het merendeel van de flats rond het plein verhuurt, zegt hetzelfde. We geloven hen. Maar proberen is duidelijk niet genoeg.

Hoe moeilijk kan het zijn om een twintigtal losgeslagen jongeren aan banden te leggen? Ze zijn bekend bij de politie en de straathoekwerkers. Toch kunnen ze vrijwel ongestraft hun gangetje gaan. De politie? Daarmee wordt eens flink gelachen op het Alfons De Cockplein. In de eerste plaats door de jongeren zelf. En door de overige buurtbewoners. Want die hebben hun geloof in de politie ondertussen verloren.

Situaties zoals die op het Kiel zijn gevaarlijk. Ze zijn een dankbaar argument voor mensen die staan te trappelen om het failliet van de multiculturele samenleving uit te roepen. Daarin gaan we niet mee. Op datzelfde Kiel wordt overigens bewezen dat dit niet het geval is.

Buurtbewoners met de meeste diverse achtergrond slagen er wel degelijk in om met elkaar samen te leven. Net zoals dit, soms met vallen en opstaan, in veel andere Antwerpse wijken ook het geval is. Maar daar hebben deze jongeren duidelijk geen boodschap aan. Precies daarom moeten ze zonder al te veel medelijden aangepakt worden. Want dat deze kerels een hele wijk terroriseren, is onaanvaardbaar.

Door Patrick Van de Perre

Een stad die zichzelf niet vernieuwt houdt op te bestaan

De verblankenbergisering van Antwerpen. Met die woorden neemt stadsgids Raymond Sirjacobs de nieuwbouw op de Scheldekaaien op de korrel. Die is te hoog en belemmert daardoor het zicht op de historische binnenstad met haar vele kerken en andere torens, vindt hij.

Raymond Sirjacobs staat met deze mening niet alleen, maar kan op minstens evenveel tegenwind rekenen. Van de Antwerpse architect BOb Van Reeth bijvoorbeeld, die zich afvraagt of het dan beter is om van Antwerpen een Bokrijk aan de Schelde te maken.

En daarmee laait de discussie over het Antwerps onroerend erfgoed en hoe we daar het best mee omgaan, opnieuw op. Dat is, laat daar geen misverstand over bestaan, een zeer gezonde en nuttige discussie. Niets is zo erg als een bevolking die het ijskoud laat wat er met en in haar stad gebeurt. Maar zo zit de Antwerpenaar gelukkig niet in elkaar.

Maar van een verblankenbergisering van Antwerpen, waarmee wordt bedoeld dat er een muur van flats wordt opgetrokken tussen het water en de stad, is geen sprake. De bedoelingen van Raymond Sirjacobs zijn oprecht. En als hij vraagt om altijd en overal te waken over het historisch patrimonium van de stad heeft hij overschot van gelijk. In het verleden is al te veel van ons erfgoed verdwenen. Laten we er vooral voor zorgen dat dit niet opnieuw gebeurt. De schatkamer van Antwerpen is niet onuitputtelijk.

BOb Van Reeth zegt terecht dat de Scheldekaaien de afgelopen twintig jaar van een troosteloze achterbuurt met verkrotting en leegstand zijn veranderd in een moderne waterkant. Het is dankzij de verregaande en bij momenten gedurfde stadsvernieuwing in de binnenstad dat de Scheldekaaien zijn wat ze nu zijn. Opnieuw een levendig en gewild stukje Antwerpen.

Wat nu voor sommige mensen nieuwlichterij en een gebrek aan respect voor het verleden is, zal over enkele tientallen jaren gelden als erfgoed dat - in ieder geval gedeeltelijk - behouden moet blijven. Laten we vooral niet vergeten dat ook eeuwen geleden dergelijke discussies werden gevoerd. Het is dankzij de stadsvernieuwing van toen dat we nu een aantal gebouwen kunnen koesteren en beschouwen als ons collectief erfgoed. Die dynamiek bepaalt of steden zichzelf blijvend vernieuwen. En die dynamiek moeten we houden.

Door Patrick Van de Perre

Antwerpen biedt heel wat voor de thuisblijvers

In het midden van de zomervakantie lijkt alles in een rustiger tempo te verlopen. De Antwerpse politiek staat op een laag pitje. Veel mensen zijn met vakantie aan de kust, in de Ardennen of in het buitenland.

Maar in tegenstelling tot wat je zou verwachten, draait het sociaal leven in de stad op volle toeren. En dat is voor een groot deel te danken aan de talrijke evenementen die in de stad plaatsvinden. Afgelopen weekend is een goed voorbeeld.

Mensen trokken zaterdagavond weer massaal naar de musea. De Museumnacht blijft een groot succes, ondanks het slechte weer. Ongeveer 8000 mensen trokken op ontdekkingsreis. De Museumnacht is een mooie aanleiding om een vertrouwd museum in een ander kader te ontdekken of om eens kennis te maken met een museum. De musea doen ook veel inspanningen om de bezoekers te verrassen.

In de musea zie je niet alleen individuen of koppels. De Museumnacht is voor velen ook een mooie gelegenheid om er eens met vrienden op uit te trekken. Je merkt ook dat vrienden elkaar toevallig ontmoeten op de roltrappen van het Museum aan de Stroom of tijdens het bewonderen van het breigoed in het Modemuseum.

Ondertussen is Antwerpen Zingt ook al uitgegroeid tot een klassieker en het sociaal gebeuren bij uitstek. In of uit de toon, iedereen zingt zonder schroom mee uit volle borst.

Het hoeft trouwens niet altijd zo grootschalig te zijn. Dat verklaart het succes van de Zomerbar, de Zomerfabriek en Muziek in de Wijk van de Zomer van Antwerpen. Dit zijn stuk voor stuk ongedwongen en gezellige evenementen. Dat bleek ook vrijdagavond in de Zomerfabriek op de voormalige gassite op de grens van Antwerpen en Berchem. Honderden mensen, vooral jongeren, amuseerden zich in een niet-alledaags kader. De weinig aantrekkelijke gebouwen wonnen aan charme door de inrichting met gerecycleerd materiaal, zoals verlichting gemaakt van wasmachinetrommels.

Hoeveel liefdesverhalen hier op een nacht geschreven worden, is niet te schatten. En dan zwijg ik nog over de straat- en buurtfeesten en de speelstraten voor de kinderen in de Antwerpse wijken.

De roep dat er in Antwerpen niets gebeurt, is al lang verschrompeld tot een nog nauwelijks hoorbaar gefluister. Als je merkt wat er allemaal tijdens de zomer in de stad wordt georganiseerd, krijg je bijna spijt om op reis te vertrekken.

Door Sacha Van Wiele

Fiets of tram nemen moet comfortabel blijven

Uit allerlei hoeken en niet in het minst door de overheid zelf, wordt steeds vaker gevraagd om de auto langs de kant te laten staan als dat enigszins kan. Er zijn immers genoeg alternatieven. Het openbaar vervoer nemen, de fiets of gewoon te voet gaan bijvoorbeeld.

De druk op mensen om wat minder de auto te gebruiken is niet verkeerd en zelfs noodzakelijk. Iedereen is vertrouwd met de zenuwslopende en vervuilende files die dagelijks op onze wegen staan. En in steden zoals Antwerpen zal minder autoverkeer zonder twijfel de leefbaarheid verhogen.

Maar die aanhoudende sensibiliseringscampagne voor milieuvriendelijker vervoer, kan alleen een succes worden als de infrastructuur en service optimaal is. Zoniet zal de auto het altijd blijven halen. Uit een proefproject van Vlaams minister van Mobiliteit, Hilde Crevits (CD&V), blijkt dat de kwaliteit van veel van de gecontroleerde fietspaden in Vlaanderen nog altijd ondermaats is. De stad Antwerpen komt met iets meer dan een zes op tien nog het best uit het project. Maar zeg nu zelf: wie is echt tevreden als zoon- of dochterlief met een zes op het rapport naar huis komt?

De positieve zijde van het verhaal is dat het project er gekomen is om de juiste keuzes te maken bij de volgende reeks van investeringen in nieuwe fietspaden. De stad Antwerpen zelf heeft in 2006 al de belofte gemaakt dat er tegen eind volgend jaar honderd kilometer aan nieuwe fietspaden zal liggen. En het lijkt er sterk op dat dit gaat lukken.

Het zijn redenen om voorzichtig positief te zijn, zoals dat in politieke kringen heet, maar nog lang niet ideaal. Als we willen dat mensen de fiets als een vanzelfsprekend vervoersmiddel gaan beschouwen moet de overheid een versnelling hoger schakelen.

Hetzelfde geldt voor het openbaar vervoer. Meer en efficiëntere trams en bussen zijn noodzakelijk. En een bijbehorende service. Als blijkt dat de infoborden van De Lijn in Antwerpen twee jaar na de installatie nog altijd niet naar behoren werken, is dat geen stimulans om wat vaker het openbaar vervoer te nemen. Het veroorzaakt wrevel bij de reizigers en ze hebben nog gelijk ook.

Kinderziekten en inhaalbewegingen. Het zal allemaal wel. Maar mensen die bereid zijn om zich anders te gaan verplaatsen, blijven dit niet pikken.

Door Patrick Van de Perre

Bewaak het wankele evenwicht in winkelstraten

De kleine buurtwinkels van grote supermarktketens schieten de afgelopen jaren als paddestoelen uit de grond. Vooral Carrefour is met een enorme expansie bezig in Antwerpen. De keten opende woensdag een nieuwe vestiging aan het station van Berchem. Deze keten telde in 2004 acht kleine buurtsupermarkten. Dit jaar waren dat er al 22 en de 23ste komt eraan. Ook Delhaize breidt het aantal City Delhaizes uit.

Dit type van buurtwinkels gedijt goed in een stad. Ze liggen aan grote stations met veel pendelaars die snel hun inkopen willen doen. De buurtsupermarkt sluit nauw aan bij het inkoopgedrag van alleenstaanden. Zij lopen bijna dagelijks naar de supermarkt voor hun kleine inkopen. De vraag is er, want ongeveer de helft van de Antwerpenaars is alleenstaand.

Het is dus een goed verhaal voor de klanten, maar is dit ook zo voor de lokale bakker en slager? Deze buurtsupermarkten bieden brood en charcuterie aan. Omdat dit onder de vleugels van een grote keten gebeurt, liggen de onkosten voor de zaakvoerder veel lager. De kleine middenstander krijgt er met zo’n supermarktje wel een grote concurrent bij.

Toch kan zo’n kleine buurtsupermarkt een impuls geven aan een winkelstraat. Dit type van winkels trekt veel mensen aan en zorgt voor extra leven in de straat. Sommigen zullen dan ook wel binnenspringen in de kleinere winkels. Alleen zal dit pas gebeuren als de winkeliers iets aanbieden dat de klant niet kan vinden in de supermarkt.

De kracht van een goede middenstander is zijn kennis over de producten die hij of zij verkoopt. De winkeliers kunnen zich specialiseren in kwaliteitsproducten.

In de Nationalestraat in Antwerpen zijn een Carrefour Express, een City Delhaize en een Turkse kruidenier gevestigd. Zij doen alle drie goede zaken. De komst van zo’n kleine buurtsupermarkt heeft het aanbod en de kwaliteit in de winkelstraat alleen maar verhoogd. Een snuggere winkelier weet dit en speelt daar ook op in.

En zoals in veel zaken in het leven ligt het succes in het vinden van een goed evenwicht in de winkelstraten. Er moet een goede verhouding zijn tussen het aantal supermarkten en kleine winkels en het aanbod aan producten.

Het is aan het Antwerpse stadsbestuur om met onder meer het vergunningenbeleid te waken over het soms wankele evenwicht.

Vlaamse steun voor beschadigd atheneum is nodig

De renovatie en restauratie van het atheneum van Antwerpen zit in een laatste rechte lijn. Nog een flink jaar en de sporen van de verwoestende brand, die acht jaar geleden een deel van de school in de as legde, behoort tot het verleden. Met dank aan de Vlaamse overheid, die al meerdere keren met geld over de brug is gekomen. Dinsdag zei Vlaams minister van Monumentenzorg Geert Bourgeois (N-VA) opnieuw - en sneller dan gehoopt - een half miljoen euro toe.

In een periode dat regeringen in dit land onder vuur liggen en er op het federale niveau nog altijd geen witte rook is, is het een opsteker dat het gewone dagdagelijkse beleid zijn gangetje blijft gaan. We kunnen alleen maar hopen dat er op andere fronten evenveel ijver aan de dag wordt gelegd om noodzakelijke investeringen in Antwerpen op het spoor te zetten.

Zo wacht de Antwerpenaar al veel te lang op de heraanleg van de tweede fase van de Leien en ook in het dossier van het Operaplein mag er stilaan een doorbraak komen. We weten allemaal dat de slag om de Oosterweelverbinding geen zegen is geweest voor de overige dossiers in het masterplan mobiliteit. Laten we hopen dat na de zomervakantie de rook is opgetrokken en er in deze belangrijke dossiers eindelijk een doorbraak komt. Het mag nu wel eens gaan gebeuren. Maar dat is een zaak van andere Vlaamse ministers.

Ondertussen zijn we tevreden dat het atheneum van Antwerpen langzaam maar zeker opnieuw de oude wordt. Het is een beschermd monument op een locatie die nog altijd een duwtje in de rug kan gebruiken. Het atheneum moet over een aantal jaren de baken worden op een totaal heraangelegde, groene en veel rustigere Franklin Rooseveltplaats.

Het atheneum van Antwerpen is voorbestemd om een centrale rol te blijven spelen in de hectische stationsbuurt. Niet in het minst als school, want het atheneum is veel opzichten toonaangevend, maar ook als gebouw. Gelukkig liggen de tijden dat oude en gekwetste gebouwen genadeloos tegen de vlakte gingen om plaats te ruimen voor nieuwe dingen al een tijdje achter ons.

Erfgoedbeheer en monumentenzorg kunnen nog altijd beter, maar zijn geen loze woorden meer. Het sleutelwoord is natuurlijk altijd geld. Want dat is het enige middel om ons historisch patrimonium in ere te houden. Gelukkig is ook op dat vlak een lange weg afgelegd.

Door Patrick Van de Perre

Speculatie is nachtmerrie voor winkelstraten

Speculanten houden enkele winkelstraten al een paar jaar in een wurggreep. Immobedrijven kopen winkelpanden aan in straten waarvan zij verwachten dat ze over enkele jaren sterk gaan opbloeien. Alleen leggen ze de huurprijzen in veel gevallen te hoog.

Voor beginnende ondernemers zijn ze onbetaalbaar en de winkels blijven dan ook leeg staan. De eigenaars nemen de leegstandsbelasting er graag bij, want die stelt niets voor in vergelijking met de te verwachten winsten. De huurprijs laten zakken, zien ze niet zitten. Want dat zou betekenen dat ze de huur van de wel verhuurde panden in dezelfde straat ook moeten verlagen. De droom van sommige eigenaars van snelle winst, is een nachtmerrie voor veel winkelstraten.

Het vastgoedkantoor Walls & Heart doorbreekt nu deze patstelling met een uniek project. Het wist de helft van de twintig eigenaars van leegstaande panden in de Antwerpse Lange Koepoortstraat, Korte Koepoortstraat en Klapdorp te overtuigen om in een nieuw initiatief te stappen. Het bedrijf wil deze straten promoten als nieuwe winkelas voor creatieve starters. Niet onrealistisch, want ze liggen op de as van de binnenstad naar het Museum aan de Stroom (MAS) op het Eilandje.

Het idee om dit te realiseren, is simpel. De eigenaars bieden de handelspanden het eerste jaar aan tegen de helft van de huurprijs. Daarmee hopen ze beginnende ondernemers aan te trekken die nog niet veel kapitaal hebben opgebouwd. Het vastgoedkantoor mikt vooral op creatievelingen zoals jonge modeontwerpers, fotografen en goudsmeden. De ondernemersorganisatie Unizo Antwerpen, het Flanders Fashion Institute en de stad Antwerpen steunen het project. Als de jonge onderneming eindelijk op volle toeren draait, kan de huurprijs worden opgetrokken.

Dit initiatief vertrekt van de natuurlijke evolutie van winkelstraten. De Kammenstraat en de Nationalestraat zijn twee goede voorbeelden. Door de goedkope huurprijzen vestigden zich in deze straten creatievelingen en alternatieve ondernemers. Ondertussen staan beide straten internationaal bekend als de modestraten.

Hopelijk zullen eigenaars van handelspanden dankzij het initiatief van Walls & Heart inzien dat het geen zin heeft om op korte termijn te speculeren met hoge huurprijzen. Het schaadt niet alleen hun portefeuille, maar ook de welvaart van de stad.

Door Sacha Van Wiele