Standpunt Antwerpen

Overstap van Van Campenhout naar N-VA houdt risico's in

Het wordt steeds waarschijnlijker dat onafhankelijk schepen Ludo Van Campenhout (tot vorig jaar Open Vld) in de loop van dit najaar toetreedt tot de N-VA. Een grote schok zal dat niet veroorzaken, want dat nieuws zit er al aan te komen sinds juni 2010. Maar toch is het de moeite waard om er bij het begin van het nieuwe politieke jaar even bij stil te staan, want het zou de verhoudingen binnen de Antwerpse meerderheid wel veranderen.

Sinds begin 2007 is Antwerpen bestuurd door een coalitie met één grote en twee kleinere partners. De sp.a leverde vier schepenen, Open Vld en het kartel CD&V/N-VA kregen er elk twee. Zo was er een mooi evenwicht, waarbij Patrick Janssens als burgemeester-boven-alle-partijen als scheidsrechter kon fungeren.

Maar nu kunnen de kaarten anders worden geschud. Open Vld kan met nog maar één schepen veel minder wegen op het beleid. Zal dat niet tot frustraties leiden? Het kartel CD&V/N-VA daarentegen krijgt er in theorie binnen het schepencollege de helft aan gewicht bij, maar bestaat dat kartel eigenlijk nog wel? Alles wijst erop dat de partij van Bart De Wever ook in Antwerpen haar eigen koers wil gaan varen.

Daar komt nog bij dat de politieke ontwikkelingen in Brussel zich ook in Antwerpen laten voelen. Het feit dat de N-VA niet meer wil onderhandelen over een federale regering en de andere partijen wel, heeft de sfeer vertroebeld. Ondertussen moeten N-VA, CD&V en sp.a wél met elkaar verder in de Vlaamse regering. En daar staan tal van belangrijke beslissingen over Antwerpen op de agenda. Zoals de ingrijpende heraanleg van de Krijgsbaan en de afwerking van de Leien met het Operaplein, om er maar twee te noemen.

Het zou voor Antwerpen en zijn brede rand rampzalig zijn als het belangrijke laatste jaar van deze legislatuur wordt verstoord door politieke spelletjes. Op stedelijk niveau zijn daar op dit moment gelukkig nog geen aanwijzingen voor. Maar zoals gezegd: als Ludo Van Campenhout toetreedt tot de N-VA, dan ontstaat er binnen het college een nieuwe situatie waarin electorale belangen voorrang kunnen krijgen op goed bestuur van de stad.

De jongste vijf jaar is in Antwerpen een aanzienlijk deel van een indrukwekkend bestuursakkoord uitgevoerd. Er staat het komende jaar nog heel wat op stapel. We doen een beroep op alle partners in de coalitie om hun grote beloften aan de burgers na te komen.

Door Lex Moolenaar

Monumenten verdienen betere behandeling

Antwerps cultuurschepen Philip Heylen (CD&V) kondigde donderdag trots aan dat de herstellingen aan de Carolus Borromeuskerk eind dit jaar beginnen. Dat is dan twee jaar na de brand in deze monumentale kerk. Eind 2014 en dus zes jaar na de brand zal de kerk volledig zijn gerenoveerd. De afgelopen twee jaar is er buiten een grote poetsbeurt en het plaatsen van stellingen weinig gebeurd in de Carolus Borromeuskerk. Dat het allemaal zo lang moet duren voor de herstellingen kunnen beginnen, is onbegrijpelijk. Heylen wijst naar Vlaanderen en de administratieve molen die tergend traag draait.

In Antwerpen wordt slordig omgesprongen met het historisch patrimonium. Deze week nog vielen er brokstukken van de toren van de Handelsbeurs. In de Handelsbeurs, de aanpalende Schippersbeurs en het voormalige gebouw van de Dienst Vreemdelingenzaken komen op termijn een grand café, een restaurant, een evenementenhal en een hotel van de Marriott-keten. Mooie plannen, alleen is het wachten op de bouwvergunning.

In 2003 sloot de brandweer het gebouw voor het publiek uit vrees voor brandgevaar. Ondertussen eist de tijd haar tol. De Handelsbeurs ligt er verwaarloosd bij. Dit is anders wel een beschermd monument.

Aan de Belgiëlei ligt het museum Smidt van Gelder. Het museum werd in 1987 getroffen door een brand. De deuren gingen niet meer open. De stad Antwerpen heeft geen geld om het gebouw te renoveren. Heylen hoopt op private investeerders. Alleen blijft het op dit vlak onrustwekkend stil. Ondertussen zou er instortingsgevaar zijn in het museum Smidt van Gelder.

Het is in een stad altijd een moeilijke zoektocht naar een evenwicht tussen het behoud van historische gebouwen en stadsvernieuwing. Veel Antwerpenaars zijn bekommerd over het verdwijnen van hun oude vertrouwde stad. Dit zorgt soms voor verhitte discussies. Over sommige gebouwen is iedereen het eens dat ze de moeite zijn om te bewaren en te koesteren.

Het is onbegrijpelijk dat er zo laks mee wordt omgesprongen. Als de procedures allemaal te lang duren, dan zijn de politici toch het best geplaatst om daar iets aan te doen? Heylen belooft dat de Carolus Borromeuskerk er na de restauratie veel mooier zal uitzien dan ervoor. Het zou maar erg zijn als het niet zo was. Het is spijtig dat de Antwerpenaar nog moet wachten tot 2014 om er weer van te kunnen genieten.

Door Sacha Van Wiele

Graag consequent beleid van de overheid

Niet alle stukjes openbaar groen in Antwerpen zijn eigendom van de stad. Zo was de grond waar nu het park Spoor Noord ligt eigendom van de spoorwegen. Ook langs de Antwerpse Ring liggen groene pareltjes, maar die zijn vooral eigendom van de federale overheid.

Met een paar van die parels gaan de verschillende overheden zwaar de mist in. Aan het station van Berchem ligt het natuurgebied Wolvenberg. Dit groene gebied is eigendom van Defensie. Enkele maanden geleden besliste de federale overheid om dit stuk groen te verkopen. Niet dat de nieuwe eigenaar er veel mee kan doen, want het is een beschermd natuurgebied, maar hij kan er wel prikkeldraad rond spannen. Gelukkig gaat de stad Antwerpen deze groene buffer kopen. Joggers, wandelaars en hondenbezitters blijven er welkom.

Enkele honderden meter verder ligt het Villegaspark. Dit groen wordt druk bezocht door de bewoners van Oud-Berchem. Alleen is het dringend toe aan een opknapbeurt. Het district Berchem heeft geld klaar liggen, maar kan niet beginnen. De grond is eigendom van de federale overheid en de beheersovereenkomst met de stad is in 2006 al verlopen. Het Berchemse bestuur wil niet investeren in het park als er onduidelijkheid blijft over de toekomst ervan.

De federale overheid neemt een loopje met eigen beleidsverklaringen. Binnen het grootstedenbeleid promoot de federale overheid initiatieven om jonge gezinnen naar de stad te halen. Aanwezigheid van openbaar groen is daarin essentieel.

Alleen blijkt uit een onderzoek van enkele jaren geleden dat dertig Antwerpse wijken met een chronisch tekort aan openbaar groen te kampen hebben. Waarom haalt de federale overheid het dan in haar hoofd om de schaarse lapjes groen gewoon te verkopen? Ook de stad Antwerpen gaat hier niet vrijuit. Het Antwerpse vastgoedbedrijf Vespa weet al jaren dat de beheersovereenkomst tussen de stad en de federale overheid in 2006 was verlopen.

Vespa had zelfs niet gezien dat de Wolvenberg te koop stond. In plaats van met de federale overheid rond de tafel te zitten over een nieuwe overeenkomst of een overdracht van deze gronden aan de stad, staken ze de kop in het zand.

Dit soort van beleid dreigt de Antwerpenaars zuur op te breken. Is een consequent beleid door de overheid nu echt te veel gevraagd?

Door Sacha Van Wiele

Juist nu extra geld nodig voor wegwerken werkloosheid

Nog nooit stonden in Antwerpen zoveel vacatures open. Volgens de Antwerpse arbeidsmarktmonitor geraken 6.804 vacatures niet opgevuld. Dat is een stijging met 33 procent in vergelijking met vorig jaar. Met 31.958 Antwerpse werkzoekenden is dit toch een vreemde vaststelling.

Er is dus iets grondig mis tussen de vraag en het aanbod op de arbeidsmarkt. Werkgevers stellen soms zeer hoge en onrealistische eisen aan hun toekomstig personeel. Kan een poetsvrouw niet goed poetsen als ze geen perfect Nederlands spreekt? Toch is dit een voorwaarde die schoonmaakbedrijven stellen aan toekomstig personeel. Een ander probleem ligt bij ongekwalificeerde werkzoekenden. Te veel jongeren verlaten de schoolbanken zonder diploma. Zij beseffen niet hoe zij hun verdere leven hierdoor hypothekeren.

De scholen gaan hierin niet vrijuit. Sommige studierichtingen zijn niet langer afgestemd op de eisen van de arbeidsmarkt. Leerlingen die afstuderen aan de richting Kantoor zullen vaststellen dat hun diploma niets waard is. Het is onbegrijpelijk dat deze richting met de huidige inhoud nog steeds wordt aangeboden. Bovendien bestaat een groot deel van de werkzoekenden uit nieuwkomers.

Om de werkloosheid het hoofd te bieden, trekt de stad bedrijven en dus jobs aan. Naast de loonlast, de mobiliteit en de locatie is ook de aanwezigheid van gekwalificeerd personeel een belangrijke afweging voor een bedrijf in de zoektocht naar een vestigingsplek. Antwerpen komt de bedrijven tegemoet. In samenwerking met de VDAB worden werkzoekenden opgeleid om aan de vereisten van een bedrijf te voldoen. Dit gebeurde onder meer voor de kledingketen Forever 21. Tachtig werkzoekenden werden op maat van Forever 21 opgeleid tot verkoper. Twee vliegen in één klap, want bedrijven worden over de meet getrokken om zich in Antwerpen te vestigen en er worden nieuwe jobs gecreeerd voor de werkzoekenden.

Alleen lijkt het een druppel op een hete plaat. De werkloosheid in Antwerpen daalt en dat is te danken aan de herstellende economie. Deze motor dreigt stil te vallen als bedrijven geen geschikt personeel vinden.

Het is spijtig dat net op zo’n moment Vlaanderen beknibbelt op het budget voor de VDAB. Juist nu zijn er extra investeringen nodig om de mensen die het minst kans maken op een job toch aan de slag te krijgen.

Door Sacha Van Wiele

Juist nu extra geld nodig voor wegwerken werkloosheid

Nog nooit stonden in Antwerpen zoveel vacatures open. Volgens de Antwerpse arbeidsmarktmonitor geraken 6.804 vacatures niet opgevuld. Dat is een stijging met 33 procent in vergelijking met vorig jaar. Met 31.958 Antwerpse werkzoekenden is dit toch een vreemde vaststelling.

Er is dus iets grondig mis tussen de vraag en het aanbod op de arbeidsmarkt. Werkgevers stellen soms zeer hoge en onrealistische eisen aan hun toekomstig personeel. Kan een poetsvrouw niet goed poetsen als ze geen perfect Nederlands spreekt? Toch is dit een voorwaarde die schoonmaakbedrijven stellen aan toekomstig personeel. Een ander probleem ligt bij ongekwalificeerde werkzoekenden. Te veel jongeren verlaten de schoolbanken zonder diploma. Zij beseffen niet hoe zij hun verdere leven hierdoor hypothekeren.

De scholen gaan hierin niet vrijuit. Sommige studierichtingen zijn niet langer afgestemd op de eisen van de arbeidsmarkt. Leerlingen die afstuderen aan de richting Kantoor zullen vaststellen dat hun diploma niets waard is. Het is onbegrijpelijk dat deze richting met de huidige inhoud nog steeds wordt aangeboden. Bovendien bestaat een groot deel van de werkzoekenden uit nieuwkomers.

Om de werkloosheid het hoofd te bieden, trekt de stad bedrijven en dus jobs aan. Naast de loonlast, de mobiliteit en de locatie is ook de aanwezigheid van gekwalificeerd personeel een belangrijke afweging voor een bedrijf in de zoektocht naar een vestigingsplek. Antwerpen komt de bedrijven tegemoet. In samenwerking met de VDAB worden werkzoekenden opgeleid om aan de vereisten van een bedrijf te voldoen. Dit gebeurde onder meer voor de kledingketen Forever 21. Tachtig werkzoekenden werden op maat van Forever 21 opgeleid tot verkoper. Twee vliegen in één klap, want bedrijven worden over de meet getrokken om zich in Antwerpen te vestigen en er worden nieuwe jobs gecreeerd voor de werkzoekenden.

Alleen lijkt het een druppel op een hete plaat. De werkloosheid in Antwerpen daalt en dat is te danken aan de herstellende economie. Deze motor dreigt stil te vallen als bedrijven geen geschikt personeel vinden.

Het is spijtig dat net op zo’n moment Vlaanderen beknibbelt op het budget voor de VDAB. Juist nu zijn er extra investeringen nodig om de mensen die het minst kans maken op een job toch aan de slag te krijgen.

Door Sacha Van Wiele

Dringend signaal nodig rond drugsbestrijding

De stralende A van Antwerpen verloor de afgelopen weken toch een deel van haar glans. De oorzaak: drugs. Het Antwerpse afvalwater bevat de hoogste concentratie cocaïne van heel Europa. Dit is een van de lijstjes waarin je als stad liever niet bovenaan wilt staan. Nog beangstigender is dat dit goedje redelijk eenvoudig te verkrijgen is. “Na zeven stappen”, zei een cocaïnegebruiker afgelopen weekend in uw krant.

De dealers lijken de politie steeds twee stappen voor te zijn. De gevolgen van cocaïnegebruik zijn minder zichtbaar op straat. De gebruikers leiden meestal een schijnbaar stabiel leven en hebben een hoog inkomen. Toch is cocaïne even ontwrichtend als andere harddrugs.

Drugs bevinden zich in elke hoekje van de stad en zijn aanwezig in elke sociale klasse. Ze zullen steeds een onderdeel zijn van onze samenleving, maar dat wil niet zeggen dat je ze moet laten betijen. Dit probleem aanpakken, betekent dat iedereen zijn verantwoordelijkheid moet nemen.

De winkeliers in de Korte Zavelstraat in Antwerpen-Noord zagen wat de drugs aanrichtten in hun wijk. Dat ze het recht in eigen handen namen, was niet goed te praten, maar wel begrijpelijk. Zeker omdat ze de indruk hadden dat ze aan hun lot waren overgelaten.

De uitbaatster van café De Rui in de binnenstad is ten einde raad. Haar zaak is dag en nacht open, de ideale uitvalsbasis voor dealers. Zij neemt niet het heft in eigen handen, maar belt de politie. Toen de agenten een uur na haar telefoon in de zaak stonden, vroegen ze aan de dealers om te vertrekken. De agenten deden zelfs niet de moeite om de dealers te fouilleren. De cafébazin begrijpt dit niet, en terecht.

Bewoners, winkeliers en horecamensen steken steeds meer hun nek uit. Alleen blijven ze met het gevoel zitten dat ze er alleen voor staan. Dit is nefast voor de samenleving.

De politie reageert moedeloos omdat dealers enkele uren na hun arrestatie alweer op straat staan. De douaniers die drugs in de haven opsporen, klagen over personeelstekort. De federale overheid heeft duidelijk andere zorgen aan het hoofd. De overheid moet dringend tonen dat ze nog wel bezorgd is over het welzijn van de burgers. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat iedereen binnenkort het voorbeeld gaat volgen van de Korte Zavelstraat en zelf het recht in eigen handen neemt?

Door Sacha Van Wiele

Merci voor de campagne, maar is meer nodig

De Antwerpse politie begint vanaf 1 september opnieuw met een verkeersveiligheidscampagne, maar bewoners kunnen vanaf vandaag al de borden met de boodschap ‘Merci om trager te rijden’ afhalen.

Deze campagne is vorig jaar niet onopgemerkt voorbijgegaan. Je kon geen straat inrijden of Lucas, Kris en Fatima of de grootouders van Merel riepen de automobilisten vriendelijk op om trager te rijden.

Dit jaar worden ook de automobilisten actief betrokken. Zij kunnen zonneschermen in hun wagen hangen met de boodschap ‘Ik rij trager en dat is graag gedaan’. Jonge fietsers kunnen speciale fietsvlaggetjes hangen. Ook De Lijn stapt mee in de campagne door de boodschap op liefst 135 bussen aan te brengen.

Met vriendelijkheid kom je al heel ver in het leven, maar het is spijtig genoeg niet voldoende om mensen op andere gedachten te brengen. Tijdens deze campagnemaand treedt de politie streng op tegen snelheidsduivels. Flits- en andere camera’s staan op scherp. Wie zich bijvoorbeeld op de Bisschoppenhoflaan niet aan de vijftig kilometer per uur houdt, kan daar meerdere boetes voor overdreven snelheid krijgen.

De politie verdient applaus voor deze succesvolle campagne. Toch is er een maar. De zone dertig in de binnenstad is enkele maanden geleden gevoelig uitgebreid. Alleen wordt ze, buiten de zichtbare verkeerssignalisatie, op geen enkele manier afgedwongen. Wie geregeld in de binnenstad is, weet dat sommige chauffeurs lak hebben aan de snelheidsbeperking. Zij hebben trouwens niets te vrezen, want de controle op de naleving van de zone dertig is onbestaande. Volgens het parket moet de zone dertig via infrastructurele ingrepen worden afgedwongen. De politie mag pas optreden als blijkt dat dit niet voldoende is.

En hoe zit het dan met de aanpassing van de infrastructuur? Burgemeester Janssens geeft toe dat het nog lang kan duren voor alles is uitgevoerd.

Een goed verkeersveiligheidsbeleid is een én-én-verhaal. Dit betekent sensibilisering, het aanleggen van veilige straten en als afsluiting de harde hand van de politie. De realisatie van deze drie pijlers is nog ver weg. Het gevolg is dat er elk jaar in Antwerpen 900 gewonden vallen in het verkeer door te hoge snelheden en dat daar de volgende jaren niet veel verandering in zal komen.

Door Sacha Van Wiele

Beleid is te laks bij heraanleg straten en pleinen

Antwerpen nam de afgelopen jaren al heel wat creatieve maatregelen om straten en pleinen te verfraaien. Soms gaat het om kleine ingrepen die grote gevolgen hebben.

Sommige wijken kampen met graffiti. Spuiters plaatsen hun handtekening op gevels. De stad startte daarom het anti-graffititeam op, dat de tags gratis verwijdert. In het begin kwam dit team alleen af na een melding van de bewoner. Nu pakken de graffi- tiverwijderaars volledige wijken aan. Dagelijks maken ze ongeveer dertig gevels proper.

Door de reorganisatie van de afvalophaling is er een einde gekomen aan de hinderlijke sluikstorten in het straatbeeld. Er wordt spijtig genoeg nog veel gesluikstort, maar de burgers die zich wel aan de regels houden, ondervinden er minder hinder van. Op de vitrine van leegstaande winkels worden immense stickers geplakt. Dit moet niet alleen investeerders lokken, maar ook de winkelstraat verfraaien.

Alleen blijkt de creativiteit op te drogen als het om openbare werken gaat. Al jaren lukt het dit stadsbestuur niet om de heraanleg van straten en pleinen goed te laten verlopen.

Neem de heraanleg van de Van Breestraat in Antwerpen. De aannemer legt de werkzaamheden stil omdat de nutsmaatschappij Eandis de pas aangelegde trottoirs weer openbreekt.

Achteraf blijkt er een communicatiefout te zijn geweest. Daar hebben de bewoners en de handelaars weinig boodschap aan. De Consciencestraat is dan weer wel vlot en mooi heraangelegd. Wat de bewoners niet begrijpen, is dat er enkele maanden voor de werkzaamheden nog nieuwe wegmarkeringen zijn aangebracht. Kosten op het sterfhuis.

De Vlaamse overheid onderzocht de staat van de fietspaden in zestien gemeenten. De gemeentebesturen kregen een voldoende. De recente fietspaden zijn allemaal aangelegd zoals het hoort. Alleen duurt dit niet lang. Nutsmaatschappijen gooien de boel open en weer dicht. Na een paar jaar zijn de fietspaden hobbelwegjes, plaatsen waar zwangere vrouwen best niet over fietsen.

Dat dit allemaal kan, is onbegrijpelijk. De beleidsvoerders verwijzen naar de openbare aanbestedingen. De opdracht moet naar de goedkoopste en niet de beste aannemer gaan. Dit is een zwak excuus. Wie is er beter geplaatst om deze regeling aan te passen? De politici, toch? Zouden de beleidsvoerders even laks zijn als het om de heraanleg van hun tuin of oprit ging?

door Sacha Van Wiele

Signaal van burgemeesters moet gehoord worden

Het voorstel van de Antwerpse burgemeester Patrick Janssens om illegalen die drugsgerelateerde criminele feiten plegen op te sluiten in gesloten centra, met als enige optie repatriëring, krijgt veel bijval van andere burgemeesters. Vooral dan van burgemeesters die zelf te maken hebben met grote groepen illegalen die, om welke reden dan ook, in de criminaliteit belanden.

Het zou zowel politiek als intellectueel onverstandig zijn van de hogere overheid om zo’n sterk signaal niet op te pikken. Want wie anders dan een burgemeester kan, als hoofd van het lokale politiekorps, de situatie op het veld naar behoren inschatten? En toch is het dat wat staatssecretaris voor Migratie Melchior Wathelet doet. Hij wuift de voorstellen van Janssens weg als waren het lastige vliegen. Laten we zijn redenering even tegen het licht houden. De cdH-politicus argumenteert dat gesloten centra daar niet voor dienen. Dat het geen gevangenissen zijn. Dat illegalen niet gestraft zijn en dat opgesloten worden in een gesloten centrum een straf is.

Het valt te hopen dat er binnen de federale regering een Caspar en een Balthazar zijn om hem een beetje bij te sturen, want we vrezen dat Melchior de weg enigszins kwijt is. Waar dienen gesloten centra anders voor, dan om er mensen in onder te brengen van wie je niet wil dat ze vrij rondlopen? In dit geval: mensen zonder papieren die criminele feiten hebben gepleegd en van wie de maatschappij vindt dat ze hun kans om hier te kunnen blijven, hebben verkeken. Net voor dié mensen zijn die gesloten centra voor opgericht.

In het voorstel-Janssens stuur je ze ook niet terug omdat ze een misdrijf hebben begaan, maar omdat ze hier illegaal zijn. Een handigheidje, toegegeven, maar het klopt juridisch wel.

Melchior Wathelet schermt ook met een tekort aan budgettaire ruimte. Nieuwe centra bijbouwen kost inderdaad veel geld. Maar de Antwerpse financiële situatie is evenzeer precair en de Antwerpse politie slokt nu al een flink deel van de begroting op. Daar zit geen rek meer op. Moeten de steden alleen die verantwoordelijkheid dragen? Dat ruikt naar vluchtgedrag.

Een beetje minnetjes ook dat Wathelet niet eens een valabel tegenvoorstel kan formuleren. Van een man uit Verviers en een advocaat aan de Luikse balie zou je een meer stedelijke blik mogen verwachten.

Door Wim Daeninck

Politie machteloos zonder juridisch sluitstuk

Dweilen met de kraan open. Dat is kort samengevat de conclusie van de problemen met drugsdealers in de Antwerpse Handelstraat. Burgemeester Patrick Janssens (sp.a) windt er geen doekjes om. Zolang illegalen die criminele feiten plegen, niet worden ondergebracht in een gesloten centrum om te worden uitgewezen, zal er op straat weinig veranderen.

Voor elke criminele illegaal die wordt opgepakt, staan er twee te wachten. En niet zelden voegt ook de gearresteerde zich enkele dagen later opnieuw bij het groepje dealers. Dat een bevel om het land te verlaten maar weinig indruk op de gemiddelde illegaal maakt, is ondertussen wel bekend.

Het is niet de eerste keer dat de burgemeester de federale overheid met de vinger wijst. In 2008 was er zelfs een akkoord tussen de stad Antwerpen en minister van Migratie Meclchior Wathelet (cdH). Illegalen die strafbare feiten plegen, zouden met voorrang worden uitgewezen. Drie jaar na de feiten blijkt het akkoord dode letter te zijn. Niemand die het precies weet, maar als er twintig mensen op basis van deze regeling het land zijn uitgezet, is het veel.

We zeggen niet dat elke illegaal in Antwerpen een crimineel is. Verre van. Wat we wel zeggen, is dat veel mensen zonder papieren al dan niet uit vrije wil in de criminaliteit terechtkomen. Bij driekwart van de drugsgerelateerde misdrijven in Antwerpen en Oud- Borgerhout zijn illegalen betrokken. Dat zegt genoeg.

Als de federale onderhandelaars binnenkort opnieuw rond de tafel zitten om een regeerakkoord te sluiten, zou het geen kwaad kunnen om deze aanhoudende Antwerpse verzuchting te bespreken en vooral ernstig te nemen. We weten dat er met de staatshervorming een cruciaal dossier voor ons land op tafel ligt. Maar de mensen in de Seefhoek willen behalve deze noodzakelijke hervormingen ook een veilige buurt. Eén die niet gegijzeld wordt door drugsdealers.

De Antwerpse politie heeft daarin een zware verantwoordelijkheid. Het is zij die ervoor moet zorgen dat wijken leefbaar zijn en dat de bewoners en niet de criminelen de dienst uitmaken. Dat kan alleen door systematisch en onophoudelijk bovenop de problemen te zitten. Preventief en als het echt niet anders kan repressief.

Door Patrick Van de Perre