De dealers lijken de politie steeds twee stappen voor te zijn. De gevolgen van cocaïnegebruik zijn minder zichtbaar op straat. De gebruikers leiden meestal een schijnbaar stabiel leven en hebben een hoog inkomen. Toch is cocaïne even ontwrichtend als andere harddrugs.
Drugs bevinden zich in elke hoekje van de stad en zijn aanwezig in elke sociale klasse. Ze zullen steeds een onderdeel zijn van onze samenleving, maar dat wil niet zeggen dat je ze moet laten betijen. Dit probleem aanpakken, betekent dat iedereen zijn verantwoordelijkheid moet nemen.
De winkeliers in de Korte Zavelstraat in Antwerpen-Noord zagen wat de drugs aanrichtten in hun wijk. Dat ze het recht in eigen handen namen, was niet goed te praten, maar wel begrijpelijk. Zeker omdat ze de indruk hadden dat ze aan hun lot waren overgelaten.
De uitbaatster van café De Rui in de binnenstad is ten einde raad. Haar zaak is dag en nacht open, de ideale uitvalsbasis voor dealers. Zij neemt niet het heft in eigen handen, maar belt de politie. Toen de agenten een uur na haar telefoon in de zaak stonden, vroegen ze aan de dealers om te vertrekken. De agenten deden zelfs niet de moeite om de dealers te fouilleren. De cafébazin begrijpt dit niet, en terecht.
Bewoners, winkeliers en horecamensen steken steeds meer hun nek uit. Alleen blijven ze met het gevoel zitten dat ze er alleen voor staan. Dit is nefast voor de samenleving.
De politie reageert moedeloos omdat dealers enkele uren na hun arrestatie alweer op straat staan. De douaniers die drugs in de haven opsporen, klagen over personeelstekort. De federale overheid heeft duidelijk andere zorgen aan het hoofd. De overheid moet dringend tonen dat ze nog wel bezorgd is over het welzijn van de burgers. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat iedereen binnenkort het voorbeeld gaat volgen van de Korte Zavelstraat en zelf het recht in eigen handen neemt?
Door Sacha Van Wiele
Reacties