Standpunt Antwerpen

De gestoorde Noor en zijn Antwerpse voorbeeld

Liefst tachtig keer zou de Noorse massamoordenaar Anders Breivik in zijn ellenlange manifest verwijzen naar de Kempense journalist Paul Beliën, wiens geschriften hij via het internet heeft gelezen en die hij “een groot voorbeeld” noemt. Beliën is niet bereikbaar voor commentaar, ook via de website waarop hij geregeld publiceert, komen we niet te weten hoe hij zich hierbij voelt.

Paul Beliën is een extreem-rechtse, oerconservatieve islamhater die zelfs het VB niet rechtlijnig genoeg vindt. Hij is getrouwd met VB-Kamerlid Alexandra Colen en introduceerde de VB-top enkele jaren geleden bij zijn gelijkgestemde contacten in de VS. Hij is ook adviseur van de Nederlandse politicus Geert Wilders, die hoofddoeken graag ‘kopvodden’ noemt.

Beliën is tegen abortus, euthanasie en gelijke rechten voor holebi’s. Dat is zijn goed recht. Hij vindt dat in een democratie iedereen ook het recht moet hebben om het bestaan van de gaskamers te ontkennen. En hij voert een digitale kruistocht tegen de islam, die volgens hem erop uit is om heel Europa te veroveren.

Het recht op een eigen mening en het recht om die mening ook te mogen uiten, behoren tot de hoogste verworvenheden van onze westerse democratie. De discussie over de islam mag dan ook na het drama in Oslo absoluut niet verstikken in een politiek correct taboe. Maar wie zijn opvattingen op grote schaal wil verspreiden, moet wel goed nadenken over de bewoordingen die hij hanteert en over de mogelijke consequenties van zijn geschriften.

In 2005, na de rellen in de Parijse voorsteden, noemde Beliën de betrokken moslimjongeren roofdieren die tijdens het jaarlijkse offerfeest hadden geleerd hoe ze warmbloedige kuddedieren moesten kelen. En vlak na de moord op Joe Van Holsbeeck, toen Beliën nog dacht dat de daders van Noord-Afrikaanse origine waren, schreef hij een pamflet onder de titel “Geef ons wapens!” Dat is geen vrije meningsuiting meer, dat is oproepen tot geweld.

Figuren met extremistische opvattingen - of ze nu links zijn of rechts - hanteren soms een discours met een bikkelharde toon, dat door labiele geesten makkelijk kan worden geïnterpreteerd als een oproep tot haat en geweld. Het is makkelijk om het te ontkennen, maar zulke harde taal kan volstaan om ergens ter wereld in het hoofd van een gek de stoppen te doen doorslaan. In het manifest van Anders Breivik staat het bewijs van die stelling zwart op wit te lezen.

Door Lex Moolenaar

Welke partij durft voluit in te zetten op de steden?

Minister van Ruimtelijke Ordening Philippe Muyters (N-VA) scoorde gisteren voor de tweede keer in enkele dagen een mooi doelpunt. Eind vorige week zette de Vlaamse regering het licht op groen voor zijn voorstel om de bouw- en milieuvergunning samen te smelten tot een omgevingsvergunning. En gisteren raakte bekend dat het traject van zo’n vergunning in de toekomst volledig elektronisch kan verlopen. Voor die operatie krijgt Antwerpen het proefproject.

Administratieve vereenvoudiging: het begrip mag dan een beetje duf klinken, maar we kunnen het alleen maar toejuichen. Voor de burger betekent de elektronische aanvraag een wereld van verschil. Als het systeem eenmaal op kruissnelheid is, wordt de procedure een stuk sneller, de helft goedkoper en aanzienlijk eenvoudiger. Ook de overheid bespaart op mankracht en papier. Het is dus een klassiek win-winverhaal. Dan denk je: waarom is zoiets niet eerder bedacht?

Dat Antwerpen zich heeft aangemeld als proefkonijn, is niet toevallig. Het aantal bouwaanvragen zit in een lift die steil omhoog gaat, en gezien de snelle uitbreiding van de stad zal dat de komende jaren ook zo blijven. Antwerpen heeft dus alle belang bij een efficiëntere verwerking van de aanvragen.

Bovendien is de stad het gewend om als experimenteel laboratorium te dienen. Ze wordt daar trouwens toe gedwongen, omdat nieuwe problemen als gevolg van de veranderingen in de samenleving zich meestal eerst voordoen in de steden. De capaciteitsproblemen in het onderwijs en de kinderopvang zijn daar goede voorbeelden van, net als de afbrokkelende fundamenten van onze sociale zekerheid die Patrick Janssens aankaart in zijn nieuwe boek Voor wat hoort wat.

Ik weet niet in welke mate Philippe Muyters en zijn N-VA-collega Geert Bourgeois de steden in gedachten hadden toen ze besloten om het systeem van de vergunningen te hervormen. De vernieuwingen komen tenslotte heel Vlaanderen ten goede. Maar het maakt ons wel extra benieuwd naar de plannen die de N-VA de komende maanden zal ontvouwen over de toekomst van Antwerpen, in het kader van de lokale verkiezingen van volgend jaar.

In de eeuw van de massale en universele migratie naar de steden zullen de stedelijke problemen steeds meer aan gewicht winnen. Welke politieke partijen durven voluit in te zetten op stedelijkheid?

Door Lex Moolenaar

Zelfs met twee nieuwe musea win je geen verkiezingen

Waarover gaan de gesprekken op een regenachtige zomerdinsdag in Antwerpen? Over het weer, over de tragische gebeurtenissen in Oslo... en over de verkiezingen van volgend jaar. Een reportageploeg van de RTBF onder leiding van Christophe - “Dag Vlaanderen!” - Deborsu was gisteren in de stad neergestreken voor een documentaire over de N-VA, die in het najaar wordt uitgezonden. De Franstalige zender wilde weten hoe onze krant kijkt naar de komende lokale verkiezingen en naar het fenomeen Bart De Wever.

De verkiezingen waren gisteren ook een onderwerp van gesprek tijdens de jaarlijkse informele ontmoeting met de pers van cultuurschepen Philip Heylen (CD&V). Die wees er nog eens op dat er weinig te vertellen valt over de lokale verkiezingen voordat duidelijk wordt of er op federaal niveau een akkoord komt of niet. Die duidelijkheid zouden we volgens Heylen in september moeten krijgen. We helpen het hem hopen.

Laten we even met de schepen meedenken. Als zijn CD&V straks in een federale regering zonder de N-VA stapt, dan is de liefde tussen de beide partijen voorgoed voorbij. Het wordt in dat geval bijzonder moeilijk om de eendracht binnen de Vlaamse regering in stand te houden. En ook voor de lokale kartels van CD&V en N-VA - zoals in Antwerpen - ziet de toekomst er somber uit.

Gelooft Philip Heylen dan nog in een ander scenario? Ik denk het niet. De N-VA is van plan om zichzelf volgend jaar stevig te verankeren in zoveel mogelijk steden en gemeenten. Gezien haar huidige electorale potentie zou ze wel gek zijn om in dat offensief een andere partij in haar karretje mee te nemen. In sommige gemeenten kan een kartel nog een meerwaarde betekenen, maar in Antwerpen hebben Bart De Wever en Liesbeth Homans dat absoluut niet nodig.

CD&V zal naar alle waarschijnlijkheid op eigen kracht naar de kiezer moeten. Philip Heylen gaat ervan uit dat het rapport van het huidige stadsbestuur goed genoeg zal zijn voor een bevredigend resultaat. Ere wie ere toekomt: Heylen schonk de stad onder meer het MAS, en straks opent hij ook nog het museum van de Red Star Line. En zijn partijgenoot en collega-schepen Marc Van Peel boekt mooie resultaten met de haven. Maar of dat voldoende zal zijn om CD&V overeind te houden in de strijd tussen Janssens, De Wever en Dewinter, dat valt te betwijfelen.

Lex MOOLENAAR

Verkeer in de binnenstad: geen overhaaste beslissingen

Mobiliteit is altijd wel een punt van discussie in Antwerpen. Gaat het niet over de vraag of de files op de Ring moeten worden opgelost met bruggen of tunnels, dan woedt er wel een debat over de organisatie van het verkeer in de binnenstad.

In welke mate moet er in die binnenstad nog wel plaats zijn voor autoverkeer? Is het een optie om het gebied dat wordt begrensd door de Leien, Londenstraat, Scheldekaaien en Jan Van Gentstraat helemaal autovrij te maken? Ik vind van niet, want dat gebied is veel te omvangrijk voor zo’n drastische operatie en je zadelt de bewoners op met het dilemma dat ze ofwel hun auto moeten wegdoen ofwel een halve stad verder moeten gaan parkeren.

Je kan het niet-bewonersverkeer wel ontmoedigen en veiliger maken. Het autovrij maken van een straat als de Suikerrui is een goede zaak voor zowel de bewoners en de horeca als voor de toeristen. Maar het volledig autovrij maken van de Nationalestraat is dan weer een brug te ver, omdat daarmee de mobiliteit in de binnenstad zou worden ontwricht.

Twee nieuwe projecten voor autoverkeer in de binnenstad zien er veelbelovend uit. Er zou een proefproject komen om te testen of het merendeel van de stoplichten zou kunnen verdwijnen, nu die hele zone toch zone 30 geworden is. Zo hoeft de verkeersgebruiker tijdens daluren geen vijf minuten geërgerd staan wachten terwijl er op het kruispunt verder niet de minste beweging is. Maar dan zal er wel scherp moeten worden gecontroleerd of iedereen zich ook aan die zone 30 houdt.

Het andere project is al op de sporen gezet en wil ‘s avonds en ‘s nachts duizenden extra parkeerplaatsen creëren op leegstaande parkeerterreinen van bedrijven, scholen en ziekenhuizen. Op die manier doe je iets voor buurtbewoners, die nu vloeken omdat er veel meer bewonerskaarten zijn dan beschikbare plaatsen. En je vergroot de sociale controle op terreinen die er nu ‘s nachts verlaten bijliggen.

Autoluw, autovrij of autovriendelijk? Meer of minder parkeerplaatsen in de stad? Hogere of lagere parkeertarieven? Het huidige stadsbestuur wil de auto in de mate van het mogelijke geleidelijk wegduwen naar de rand van de stad en tegelijk meer plaats maken voor het openbaar vervoer. Zet die trend zich door? Dat valt af te wachten, want mobiliteit wordt voor de verkiezingen van oktober 2012 zeker een splijtzwam.

Lex MOOLENAAR

Politici moeten op vakantie nadenken over migratiebeleid



Terwijl de regeringsonderhandelaars genieten van enkele weken vakantie in het teken van de stilte voor de storm, zouden ze toch eens diep moeten nadenken welke afspraken ze vanaf half augustus willen maken over het migratiebeleid. Want dat thema mag dan de voorbije jaren compleet verzopen zijn tussen splijtzwammen zoals B-H-V en de financieringswet, voor de toekomst van steden zoals Antwerpen is het van minstens even groot belang.

Het huidige migratiebeleid rammelt aan alle kanten. Onze wetten zijn soepeler dan die van onze buurlanden, wat heeft geleid tot een ongewenst aanzuigeffect. Bovendien is migratie een bevoegdheid van meerdere ministers en staatssecretarissen, wat de daadkracht in de besluitvorming niet bevordert. Trage en inefficiënte procedures maken de problemen nog veel erger. En aan het einde van die procedures ontbreekt het sluitstuk van een uitwijzingsbeleid.

Kortom, in de huidige situatie loopt zo ongeveer alles fout. Er ligt dus een grote uitdaging te wachten op de volgende regering. Die moet ervoor zorgen dat het migratiebeleid van de toekomst vooral gericht is op het voorkomen van illegaliteit. Dat spook ondermijnt de samenleving, omdat het onvermijdelijk gepaard gaat met armoede, zwartwerk, uitbuiting door onder meer huisjesmelkerij en allerlei vormen van criminaliteit. Illegaliteit voorkomen in de mate van het mogelijke is het begin van elk duurzaam migratiebeleid.

Hoe moet dat gebeuren? In de eerste plaats door onze wetgeving gelijk te schakelen met die van de ons omringende landen. Ooit komt er misschien een migratiebeleid op Europees niveau, maar daar kunnen we niet op wachten. Tot het zover is, zullen we zelf wetgevende initiatieven moeten ontwikkelen die de interne Europese migratiestromen stoppen. Daarnaast hebben we absoluut behoefte aan snellere procedures. Daarbij horen ook regularisaties om humanitaire en economische redenen. Als die worden gevolgd door een efficiënt integratie- en activeringstraject, kunnen ze een waardevolle bijdrage leveren om knelpuntberoepen in te vullen en de problemen van de vergrijzing te bestrijden.

Ten slotte moet er ook een transparante monitoring van onze migratie komen. Pas als we weten hoe nieuwkomers zich in onze samenleving nestelen, kunnen we de stromen gaan sturen en is er eindelijk sprake van een echt beleid.

Lex MOOLENAAR

Besparingen mogen de steden niet verlammen

Niet alleen de koning heeft in zijn toespraak voor 21 juli een krachtig politiek signaal gegeven, ook burgemeester Patrick Janssens heeft dat gedaan. Wie de politiek ernstig neemt, aldus Janssens, zou in de eerste plaats bezig moeten zijn met het welzijn en de welvaart van ons land en al zijn inwoners, niet met het winnen van de volgende verkiezingen. Zou dit een sneer zijn naar Bart De Wever?

Janssens sprak nog eens uit wat volgens hem essentieel is om dat welzijn en die welvaart in de toekomst te behouden: een solidariteit die gekoppeld is aan verantwoordelijkheid. Anders gezegd: rechten impliceren ook plichten. Voor wat hoort wat, de mantra is inmiddels bekend.

Antwerpen past dat principe al een aantal jaren toe in zijn sociaal beleid. Het is de enige manier om de welvaartsstaat te onderhouden in tijden van vergrijzing, vergroening en aanhoudende migratie. Als we de actieve bevolking groot genoeg willen houden om onze welvaart te ondersteunen, dan is een pamperend beleid geen optie. Activering is het ordewoord. Dat kost geld, maar het gaat wel om een investering die zichzelf in de toekomst meer dan volledig terugverdient.

Ook de hogere overheden moeten moedige beslissingen durven te nemen. Tegen 2015 moet er 22 miljard euro worden bespaard. Het ligt voor de hand dat er flink zal worden gesnoeid in de sociale investeringen. En dat in een tijdperk waarin steden als Antwerpen zware middelen nodig hebben om onder meer het onderwijs en de kinderopvang op peil te houden. Ik hou mijn hart vast.

Het sociale beleid wordt de komende jaren cruciaal voor de toekomst van Antwerpen. Door de migratie zullen er genoeg arbeidskrachten zijn om de vergrijzing op te vangen, maar om de kwaliteit van die stedelijke arbeidsmarkt van de toekomst te garanderen, zijn er meer financiële inspanningen nodig dan er nu worden gedaan. Dat moeten de Vlaamse en federale overheden goed beseffen.

Aan de andere kant moet Antwerpen ook zelf de tering naar de nering zetten. Dat is de kern van het verhaal van de rechten en plichten. Elke Antwerpenaar die wil meegenieten van een van de sterkst ontwikkelde solidariteitssystemen ter wereld, moet naar best vermogen actief bijdragen aan de samenleving. Dat sociale contract van de stad met de burger is de enige manier om de welvaart van onze kinderen veilig te stellen.

Lex MOOLENAAR

Haven blijft sterkhouder in economisch woelige tijden

Crisis? Welke crisis? Het Gemeentelijk Havenbedrijf maakte dinsdag schitterende halfjaarcijfers bekend. Kort samengevat: een totale groei van 10,4 procent in vergelijking met de eerste helft van 2010, en vooruitgang in alle sectoren. Het is goed nieuws dat de groei van vorig jaar, die normaal was na het daljaar 2009, zich blijft doorzetten. De goede samenwerking tussen de publieke en private partners in de haven werpt dus vruchten af.

Twee vaststellingen springen eruit. Eén: Antwerpen blijft het erg goed doen als containerhaven en boekte in die categorie de eerste zes maanden van dit jaar de sterkste groei van alle havens tussen Hamburg en Le Havre. En twee: de haven is er duidelijk in geslaagd om de Scheldeverdieping commercieel te verzilveren. Ze heeft vooral extra trafiek uit het Verre Oosten binnengehaald. De Chinezen hadden blijkbaar afgewacht of de verdieping er wel zou komen voordat ze voor Antwerpen kozen. Mede om die reden is het aantal zeeschepen met ruim 7 procent toegenomen.

Terwijl Hamburg het moeilijker heeft, manifesteren Rotterdam en de Vlaamse havens - naast Antwerpen ook Gent en Zeebrugge - zich meer dan ooit als de motoren van de West-Europese haventrafiek. En ook de vooruitzichten voor de komende jaren zijn goed, want het Havenbedrijf verwacht 30 miljoen ton extra als resultaat van de investeringen in de sector van de vloeibare bulk.

En daarmee is meteen één van de twee grote uitdagingen voor de toekomst aangestipt. Vloeibare bulk is een arbeidsintensieve sector, waarin de flexibiliteit van de havenarbeiders een belangrijke factor is. Nieuwe afspraken dringen zich op, maar er zit helaas nog steeds weinig beweging in het overleg tussen de sociale partners. Zowel werkgevers als werknemers zullen water in de wijn moeten doen.

De tweede uitdaging komt dit najaar op de agenda. Dan moet de afbakening van het havengebied op de linkeroever van de Schelde leiden tot verdere uitbreiding op langere termijn. De haven wil op tijd starten met alle administratieve procedures voor de ontwikkeling van het Saeftinghedok, om het klaar te hebben zodra het Deurganckdok zijn maximale capaciteit heeft bereikt. Maar die strategie is niet onomstreden.

Hoe dan ook, de Antwerpse haven doet het momenteel al even goed als de Antwerpse diamant. Dat geeft een geruststellend gevoel in deze woelige tijden.

Lex MOOLENAAR

Waarom onze noorderburen van Antwerpen houden

Het weer is niet vriendelijk voor de toeristische industrie. En toch lokt Antwerpen ook deze zomer weer toeristen uit alle werelddelen. Die komen logischerwijze vooral uit eigen land en uit onze buurlanden, maar ook het aantal bezoekers uit Spanje zit de jongste jaren in de lift.

De Nederlanders blijven de kroon spannen: bijna een half miljoen overnachtingen per jaar, plus een niet te meten massa dagtrips. Bij onze noorderburen is een trip naar Antwerpen nog steeds razend populair. De stedelijke economie kan er alleen maar wel bij varen.

Waarom komen die Nederlanders zo graag? Na de lectuur van 201 beoordelingen op de website zoover.nl luidt de conclusie: Antwerpen is in de allereerste plaats een eldorado als shoppingstad. “Lekker dichtbij en toch helemaal buitenland”, zo drukt iemand het uit.

Antwerpen is blijkbaar niet te vergelijken met welke stad ook in Nederland. Volgens een beoordelaar hebben wij de internationale allure van Amsterdam, de historische gebouwen van ‘s-Hertogenbosch, de sfeer van Groningen en de winkels van Den Haag. Alle goeds komt in Antwerpen samen, concludeert hij.

De Nederlanders voelen zich prettig in ‘t Stad omdat de sfeer er gemoedelijk en relaxed is. En de Antwerpenaars zijn nette, vriendelijke en hulpvaardige mensen. Ga dat maar eens vertellen aan de rest van Vlaanderen.

Slechts enkele van de 201 juryleden komen er rond voor uit dat Antwerpen hun stad niet is. Ze klagen over de hoge prijzen, de slechte kwaliteit van de straten en de rioollucht die constant waarneembaar zou zijn. De combinatie van te veel ongure types en te weinig blauw op straat zit sommige noorderburen ook niet lekker. “En” - zo waarschuwt één wakkere Oranjeklant zijn landgenoten - “pas wel op dat je als Nederlandse toerist niet wordt beduveld.”

Maar de overgrote meerderheid van de beoordelaars is enthousiast tot zelfs lyrisch na een weekendje in de stad aan de stroom. Een 36-jarige dame vat naar mijn gevoel mooi samen wat Antwerpen bijzonder maakt: “Een wereldstad wil ik het niet noemen, maar alles is er binnen handbereik. Markante musea, pittoreske galerijen, gebeeldhouwde straten, parkjes... er is voor elk wat wils.”

Zoover.nl geeft Antwerpen op basis van alle ingezonden beoordelingen de hoge waardering van 8,3 op 10. Het doet goed om het ook eens van een ander te horen.

Lex MOOLENAAR

N-VA moet veel lastige knopen ontwarren voor campagne

De N-VA werkt deze zomer in alle stilte aan haar inhoudelijke campagne voor de verkiezingen van volgend jaar in Antwerpen. In het najaar wil de partij zich buigen over de samenstelling van de lijst.

Inhoudelijk beginnen de contouren zich stilaan af te tekenen. Het is natuurlijk niet zo eenvoudig om het verschil te maken met het beleid van een meerderheid waarvan je als partij vijf jaar zelf deel hebt uitgemaakt. Maar het is duidelijk dat de N-VA onder meer wil inzetten op betaalbaar wonen, de opwaardering van achtergestelde buurten en de rehabilitatie van de auto in de binnenstad.

Daarnaast zal de N-VA ongetwijfeld het contrast tussen haar eigen boegbeelden en Patrick Janssens uitspelen. Het beeld van Janssens als een afstandelijke, wat hautaine individualist zal worden uitvergroot. In tegenstelling daarmee wil de N-VA zich profileren zich als een ploeg, die dicht bij de mensen staat. Zo moet stilaan het imago van de eenmanspartij van Bart De Wever vervagen.

Wat de lijstvorming betreft: Liesbeth Homans, de sterke N-VA-vrouw achter De Wever, houdt bij hoog en laag vol dat daarover tot nu toe nog geen enkele afspraak is gemaakt. De Wever en Homans lijken certitudes voor de kopposities. En het is bekend dat onafhankelijk schepen Ludo Van Campenhout en strafpleiter Vic Van Aelst azen op een schepenmandaat namens de N-VA in de volgende legislatuur. Maar er zijn ook oudgedienden van de partij die vele jaren van noeste arbeid eindelijk willen verzilveren. En die zullen door de top niet zomaar wandelen worden gestuurd.

De postjes worden dus duur bij de N-VA. Wie in Antwerpen nog droomt van een kartel met CD&V en/of Open Vld, kan het vergeten. En vooral Ludo Van Campenhout verkeert in een onzekere positie, want bronnen binnen de N-VA schatten een transfer mét bijbehorende beloften voor de toekomst in op fiftyfifty. Daar zou ik me toch niet al te gerust bij voelen. In Antwerpen wordt ook al enkele weken gespeculeerd over een mogelijke terugkeer van Van Campenhout naar Open Vld. Dat idee heeft bij de Antwerpse liberalen voorstanders, maar ook felle tegenstanders. Bovendien krijgen we signalen dat de partijtop in Brussel er absoluut niet van wil weten. Zo dreigt - voor de zoveelste keer - weer grote interne verdeeldheid binnen Open Vld. En wie kan daar straks in de verkiezingscampagne van profiteren? Juist, de N-VA.

Lex MOOLENAAR

Stille kracht in de schaduw van Patrick Janssens

Jeugdschepen Leen Verbist liet ons gisteren weten dat de activiteiten van Antwerpen Europese Jongerenhoofdstad 2011 tot nu toe al 200.000 jongeren uit heel Vlaanderen naar Antwerpen hebben gelokt. Ze deed dat op de manier die we van haar gewend zijn: zonder kapsones of praatjes. Een vrij atypische stijl in de politiek.

Verbist is dan ook een verhaal apart. De 47-jarige moeder van drie zonen uit Merksem studeerde criminologie en informatica. Haar professionele loopbaan begon ze als opvoedster, daarna gaf ze computeropleidingen aan werkzoekenden en in 2001 kwam ze bij de stedelijke administratie terecht. Ze had geen stamboom bij de sp.a en ook geen lidkaart van de partij, toen ze in 2004 tot haar grote verbazing de vraag kreeg van Patrick Janssens of ze eventueel interesse had om na de verkiezingen van 2006 schepen te worden.

Als directeur van de stedelijke dienst Werkgelegenheid en Arbeidsmarkt had ze indruk gemaakt op de burgemeester, omdat ze terechte en kritische vragen stelde. Nadat ze ja had gezegd, parkeerde Janssens haar op het kabinet van schepen Robert Voorhamme om de politieke stiel te leren.

Inmiddels is Leen Verbist ruim vier jaar schepen van Jeugd, Wonen, Stedelijk wijkoverleg, Samenlevingsopbouw en Ontwikkelingssamenwerking. De kritische stemmen die zich in 2006 luidop afvroegen of ze wel zwaar genoeg woog voor die job, weten nu beter. Verbist is erin geslaagd om vier sociale huisvestingsmaatschappijen met totaal verschillende bedrijfsculturen zonder al te veel bloedvergieten te fuseren tot de mastodont Woonhaven. Daarnaast wist ze voor Antwerpen
de titel Europese Jongerenhoofdstad 2011 binnen te halen, met als motivatie van de Europese instanties: Antwerpen voert een innoverend jeugdbeleid, met veel inspraak van jongeren. En ten slotte dwingt Verbist ook als voorzitter van de kabelmaatschappij Integan respect af bij de leiding van het bedrijf.

In oktober van volgend jaar zullen nieuwe verkiezingen het politieke landschap in Antwerpen ongetwijfeld hertekenen. Dat Leen Verbist net als in 2006 de tweede plaats op de lijst krijgt en zo opnieuw de eerste vrouw achter Patrick Janssens wordt, is nu nog niet meer dan een beredeneerde gok. Of ze na die verkiezingen aan een tweede ambtstermijn van zes jaar kan beginnen, valt eveneens af te wachten. Maar niemand zal kunnen zeggen dat ze als schepen niets heeft gerealiseerd.

Lex MOOLENAAR