Geknoei moet worden bestraft en het is zeker niet onze bedoeling om misdrijven goed te praten. De beschuldigingen tegen de hoofdverdachten zijn ook niet mis. Maar waarom moest dit onderzoek zo lang duren? Forcom bestaat zelfs al niet meer, de club heeft zichzelf grondig gezuiverd en levert nu - met een nieuw bestuur en andere sponsors - als Chase Antwerpen topprestaties in het nationale zaalvoetbal. Ook opmerkelijk: voor sommigen van de 42 beschuldigden vroeg het parket niet eens de vervolging. En toch moeten ze zich straks bijna allemaal vier jaar na de feiten verantwoorden, in sommige gevallen voor banaliteiten zoals een onterechte korting van 25 procent bij de aanschaf van een pot verf.
De beklaagden kunnen nu bij de Kamer van Inbeschuldigingstelling in beroep gaan tegen hun doorverwijzing. Daarna moet de rechtbank veertig advocaten optrommelen voor een complex proces. Waarna het Hof van Beroep en het Hof van Cassatie ook nog aan bod kunnen komen. De zaak zal zich eindeloos rekken en de kosten zullen de pan uit rijzen. De rechtbank heeft een mooie kans gemist om het dossier te vereenvoudigen en zich te beperken tot de grote boosdoeners.
Voor enkele van de beklaagden kan de Forcom-zaak grote gevolgen hebben, als publieke figuren. Twee van hen zijn namelijk gemeenteraadslid voor de sp.a. Advocate Tanja Smit en zaalvoetbalster Karim Bachar blijven uiteraard onschuldig tot de rechtbank het tegendeel heeft bewezen, maar allebei lopen ze imagoschade op die hun loopbaan kan hypothekeren. Zeker Bachar, wiens kansen op een schepenzetel lijken te smelten als sneeuw voor de zon.
Nogmaals, recht moet geschieden. Maar als straks de allerlaatste rechter de allerlaatste uitspraak doet in de Forcomzaak, dan schrijven we wellicht 2013 of nog later. Er zal dan vijf jaar zijn verstreken sinds de eerste berichten over de affaire in de media. Zeg nu zelf, is dat rechtspraak binnen een redelijke termijn?
Door Lex Moolenaar
