Standpunt Antwerpen

Natuurlijk doen 'zwarte scholen' al aan inburgering

Liefst 45,5% van de leerlingen van het stedelijk basisonderwijs bestaat uit moslims. Wellicht zal dat aandeel volgend schooljaar de helft overschrijden. In het secundair onderwijs is nu 33,9% moslim en ook daar stijgt het aandeel elk jaar.

Deze cijfers - die gisteren aanleiding gaven tot een communiqué van Vlaams Belang - zijn op zich niet verwonderlijk, want ze vormen een echo van de trends die we al een aantal jaren in de geboortecijfers zien. Antwerpen wordt bevolkt door steeds meer moslimgezinnen en die brengen gemiddeld meer kinderen voort dan niet-moslimgezinnen, vandaar.

Maar vanuit het perspectief van het VB moet die evolutie uiteraard heel anders worden bekeken. Filip Dewinter vindt dat de situatie “langzaam maar zeker dramatisch wordt” en eist doortastende maatregelen: een onmiddellijke immigratiestop en een omvorming van alle concentratiescholen tot inburgeringsscholen.

Ik wil daarbij enkele bedenkingen maken. Eén: ik weet niet hoe Filip Dewinter zich zo’n immigratiestop voorstelt, maar ze past niet in het geheel van federale wetten en Europese regels waartoe ons land zich heeft verbonden. Bovendien is de meerderheid van de kinderen uit moslimgezinnen in onze scholen in dit land geboren en getogen.

Twee: alle stedelijke scholen zijn nu al per definitie inburgeringsscholen, waar de leerlingen worden opgeleid voor een leven binnen de wetten en zeden van dit land en met een neutraal, niet aan een bepaalde levensbeschouwing gebonden pedagogisch project. Daarin verschillen ze nu juist van katholieke, joodse of islamitische scholen, die wél opereren vanuit één religieuze context.

Als Dewinter bedoelt dat de stedelijke scholen geen fundamentele toegevingen mogen doen aan de wensen van de groeiende moslimpopulatie, dan heeft hij gelijk. Het mag bijvoorbeeld niet zo zijn dat de evolutieleer van Darwin niet meer wordt onderwezen omdat de moslimleerlingen dat niet willen.

Overigens leert de ervaring dat die moslimleerlingen - met uitzondering van een beperkt aantal extreme gevallen - het helemaal niet moeilijk hebben met de normen en waarden die in het stedelijk onderwijs worden gehanteerd. Ze doen gewoon vrolijk mee aan het gemengd turnen en aan schoolfuiven (als er een theekraampje staat). Alleen praten ze daar niet over met hun vaak conservatieve ouders.

Door Lex Moolenaar

Antwerpen kan zijn troeven nog veel beter uitspelen

Met het afscheid van professor Guido De Brabander verliest de Universiteit Antwerpen een internationaal erkende specialist in cultuurmanagement en citymarketing.

De econoom De Brabander bekijkt een stad als een product. Bovendien is hij van origine een Bruggeling, wat van hem een onverdachte bron maakt als hij over het product Antwerpen praat.

De Brabander stelt vast dat Antwerpen niet langer een stad van klagers en zagers is. Critici schrijven dat veranderde beeld vaak toe aan de kwaliteiten van burgemeester Patrick Janssens als ‘reclameman’. Maar volgens de professor is niet alleen de marketing van de stad verbeterd, maar ook de kwaliteit van het product zelf. Volgens de kenner verdient Antwerpen met zijn groot en gevarieerd aanbod van musea en cultuurhuizen, zijn reputatie als shoppingstad en de aanwezigheid van veel water en goed verdeeld groen een mooie plaats in het Europees klassement. Zo vindt De Brabander dat Antwerpen zich beter ontwikkelt dan bijvoorbeeld Rotterdam. Maar die positionering mag niet leiden tot een zelfvoldaan gevoel. Alles kan altijd beter.

Enkele vaststellingen van De Brabander liggen voor de hand. Antwerpen moet zijn mobiliteitsproblemen oplossen om bereikbaar te blijven, want anders haken de bedrijven af. Het moet ook werk maken van de groene en de creatieve economie, twee sectoren van de toekomst waarmee Europa zich kan verweren tegen de economische opmars van Azië.

Maar ook op toeristisch vlak moet er worden geïnvesteerd. Niet alleen omdat meer toeristen zorgen voor extra inkomsten. Maar ook omdat de toeristische sector arbeidsintensief is en veel werk kan verschaffen aan laaggeschoolden, een bevolkingscategorie die in de stad ruim voldoende aanwezig is. Door meer jobs te creëren in die sector, kan ook de arbeidsmarkt beter worden gestroomlijnd. Zo slaat de stad twee vliegen in één klap.

Interessant is ook het accent dat professor De Brabander legt op een betere samenwerking tussen Antwerpen, Gent en Brugge. Als die drie cultuursteden hun krachten bundelen, dan kunnen ze zich als één geheel met een uniek aanbod presenteren aan de rest van de wereld. Een boeiende gedachte, waar ik meteen een mooie opportuniteit voor het project Vlaanderen In Actie (VIA) van Vlaams minister- president Kris Peeters en minister van Toerisme Geert Bourgeois in zie.

Door Lex Moolenaar

Luna's ouders verdienen respect en geen extra straf

De familie van Oulematou Niangadou, de Malinese kinderoppas die op 11 mei 2006 samen met de kleine Luna door Hans Van Themsche is doodgeschoten, krijgt dan toch een morele schadevergoeding van 55.000 euro om het geleden verdriet te compenseren. Dat heeft de Commissie Hulp aan Slachtoffers van Opzettelijke Gewelddaden beslist.

Aanvankelijk zouden de nabestaanden die vergoeding níét krijgen omdat Oulematou illegaal in het land was, maar inmiddels is de wet veranderd met terugwerkende kracht. Ik vind dat terecht, want de illegale status van Oulematou doet niets af aan het feit dat zij evenzeer slachtoffer was als Luna en Songül Koç.

Jammer genoeg kan de tragedie nog steeds niet definitief worden afgerond, want er loopt nog een procedure voor de arbeidsrechtbank. Als die in september beslist dat de aanslag van Hans Van Themsche een arbeidsongeval was omdat Oulematou op dat moment oppaste op Luna, dan bestaat de kans dat Luna’s ouders een materiële schadevergoeding moeten betalen.Die zou het loonverlies van Oulematou moeten compenseren tot aan haar pensioen en dus hoog kunnen oplopen.

Los van het juridische aspect hoop ik dat elk weldenkend mens het ermee eens zal zijn dat Luna’s ouders dit niet hebben verdiend. Zij hebben recht op ons respect om de moedige wijze waarop ze hun leed dragen. De samenleving moet hen daarbij ondersteunen in plaats van bestraffen.

Daarom doe ik een beroep op de redelijkheid van alle betrokkenen in deze zaak. De familie van Oulematou heeft een vorm van genoegdoening gekregen, ook al kan haar verlies nooit worden goedgemaakt met een financiële of andere vergoeding. De samenleving heeft zelfs de wet ervoor veranderd, wat toch als een grote tegemoetkoming mag worden beschouwd. De familie moet nu ook haar bijdrage leveren om Luna’s ouders in staat te stellen om hun leven op een normale manier verder te zetten.

Advocaat Kris Luyckx, die de belangen van de Malinese familie behartigt, zei me gisteren dat hij de beide families zo snel mogelijk samen aan tafel wil brengen om een voor beide partijen aanvaardbaar compromis uit te werken. Dat klinkt bemoedigend. Want alles moet worden ondernomen om dit samen op een menselijke manier te regelen en te vermijden dat de rechtbank de letter van de wet moet respecteren.

Door Lex Moolenaar

Op weg naar een nieuwe confrontatie over Oosterweel

De actiegroepen stRaten-generaal en Ademloos organiseerden dinsdagavond een uitgebreide presentatie van hun Meccano- plan in het Xaveriuscollege in Borgerhout. De avond maakte deel uit van een roadshow waarmee ze nu al enkele maanden door heel Antwerpen toeren. Want er mag dan een politiek compromis zijn bereikt over tunnels op het BAMtracé, hun strijd is nog niet gestreden.

Opmerkelijk is vooral de grote belangstelling van het publiek voor de presentaties van de actiegroepen. Twee jaar geleden vertelden ze hun verhaal nog voor zaaltjes met twintig man, maar in Borgerhout zat de zaal stampvol, en dat is bij andere gelegenheden ook zo.

Het Meccano-plan oogst veel bijval. Het principe om het verkeer via drie ‘bretellen’ rond de stad te leiden in plaats van erdoorheen, spreekt de Antwerpenaar om begrijpelijke redenen erg aan. Dat door deze ingrepen grote delen van de Ring kunnen worden overkapt om groene ruimte - de actievoerders noemen het een Ringpark - en nieuwe woonprojecten te creëren, betekent nog meer winst. En het feit dat de actiegroepen dankzij een studie van TML, een dochter van de KU Leuven, kunnen aanvoeren dat hun plan haalbaar en betaalbaar is, zorgt voor nog meer applaus.

Nadat in Borgerhout dat applaus was uitgestorven, zei de dame naast mij: “Dit is toch veel beter dan wat de politici hebben beslist. Wat zitten die knoeiers op ‘t Schoon Verdiep eigenlijk te doen?” Daar vergiste ze zich, want het BAM-tracé is een creatie die is ontwikkeld in opdracht van de Vlaamse regering en niet van het stadsbestuur. Maar voor veel mensen is ‘de politiek’ nu eenmaal één pot nat.

Hoe dan ook, het feuilleton van de Oosterweel is nog niet voorbij. De jongste maanden ben ik benaderd door opvallend veel studenten die werken aan thesissen over het Antwerpse mobiliteitsdossier en die vooral geïnteresseerd zijn in het luik van de burgerparticipatie. Nadat de volksraadpleging de hogere overheden heeft teruggefloten, is het besef ontstaan dat democratische besluitvorming wel degelijk kan ontstaan van onderuit. Wat dat betreft is het verhaal van de Lange Wapper een belangrijk precedent.

Voor de actiegroepen is de eerste prioriteit nu de aanleg van de oostelijke bretel A102/R11, voordat er aan de Oosterweelverbinding wordt begonnen. De Vlaamse regering ziet dat anders. Is ze op weg naar een nieuwe confrontatie met de burger?

Door Lex Moolenaar

Heeft kartel van CD&V en N-VA nog wel een meerwaarde?

CD&V voelt niet veel voor kartels met N-VA voor de lokale verkiezingen van oktober 2012. Dat zei voorzitter Wouter Beke zaterdag in een interview in uw krant. CD&V wil vertrekken van de eigen sterkte. Kartels hier en daar zijn niet bij voorbaat uitgesloten, maar dat geldt alleen op die plaatsen waar ze voor een meerwaarde zorgen. En dat is momenteel slechts in een dertigtal van de 100 Vlaamse gemeenten met een kartel het geval, aldus Beke.

Zorgt het kartel CD&V/N-VA in de stad Antwerpen voor een meerwaarde? Bij de vorige verkiezingen in 2006 was dat vooral voor de N-VA het geval. Die partij had toen met Bart De Wever slechts één verkozene in de gemeenteraad, en gezien zijn drukke bezigheden als partijvoorzitter was het voor De Wever geen overbodige luxe dat hij kon toetreden tot de club van twee schepenen en drie raadsleden van CD&V.

In 2006 scoorden CD&V en N-VA samen 11,1%. Maar volgend jaar liggen de kaarten helemaal anders. Bij de jongste federale verkiezingen van vorig jaar klokte N-VA in het kieskanton Antwerpen af op 25,4%, CD&V op 9,3%. Met een bundeling van de krachten kan dus worden gemikt op een dikke 30%. Maar zorgt zo’n bundeling voor N-VA nog wel voor een meerwaarde?

De jongste maanden lijkt de eendracht binnen het Antwerpse kartel lang niet meer zo groot als in het begin van de legislatuur. De N-VA is niet vergeten dat het tussen 2004 en 2008 in het Vlaamse kartel manifest werd behandeld als het kleine broertje. Nu de rollen zijn omgedraaid, wil N-VA dat ook duidelijk laten voelen.

Bij CD&V horen we dat de verkiezingen van 2012 voorlopig nog niet aan de orde zijn. Merkwaardig, want de partij heeft de voorbije dertig jaar alle lokale verkiezingen verloren en zag haar aantal zetels in die periode slinken van 15 naar 5. CD&V heeft dringend behoefte aan een strategie om opnieuw te scoren in de steden. In november kregen schepen Philip Heylen, senator Rik Torfs, Vlaams parlementslid Veli Yüksel en Brussels parlementslid Bianca De Baets de opdracht om aan zo’n strategie te werken, maar daarover hebben we sindsdien niets meer vernomen.

We zijn benieuwd hoe de Antwerpse christendemocraten onder leiding van Philip Heylen en Marc Van Peel zich op de verkiezingen van volgend jaar gaan voorbereiden. Want voor het eerst in vele tientallen jaren dreigen ze uit de boot van de meerderheid te vallen.

Door Lex Moolenaar

Historische dag voor de Antwerpse diamant

Vandaag vindt op de Grote Markt een belangrijke gebeurtenis plaats. De Verenigde Naties nemen hun intrek in Huis Rodenborch op nummer 40. De bovenste verdiepingen worden een opleidingscentrum voor ethisch ondernemen in de diamantsector, en in de benedenbouw zouden zich enkele diamantwinkels vestigen.

Het belang van deze nieuwe bestemming mag niet worden onderschat. De keuze van de VN is om te beginnen een bevestiging van Antwerpen als internationale hoofdstad van de diamanthandel. In de voorbije jaren hebben Dubai, Tel Aviv, Mumbai, New York, Londen en Amsterdam pogingen gedaan om die positie te ondermijnen. Maar de Antwerpse diamant heeft de economische crisis beter en sneller verteerd dan al zijn concurrenten en staat sterker dan ooit. Heel belangrijk is ook dat Antwerpen door de VN is uitverkoren als internationale hoofdstad inzake ethisch ondernemen.

Dat biedt niet alleen prachtige perspectieven voor de Antwerp Management School om zich op dat gebied naar de internationale top te werken, het geeft de stad ook de gelegenheid om na de diamant ook andere sectoren - zoals de mode - te laten volgen.

Voor de Vlaamse regering van Kris Peeters is dit een opsteker. Niet alleen omdat Peeters zo aan Europa kan laten zien dat hij wel degelijk werk maakt van innovatie, maar ook omdat zijn nogal abstracte project Vlaanderen In Actie hiermee een zeer concrete uiting krijgt.

De pluspunten voor de stad zijn evident. Eindelijk mag Antwerpen een vestiging van een wereldorganisatie verwelkomen. Dat het om ethisch ondernemen gaat, ligt in de internationale perceptie enorm goed in de markt. Bovendien zal het nieuwe opleidingscentrum jonge ondernemers uit alle uithoeken van de wereld aantrekken, die Antwerpen zullen ontdekken en hun ervaringen in de stad meenemen naar hun land van herkomst.

Het is dus echt wel een historische dag in de lange geschiedenis van de Antwerpse diamant, die in het jaar 1447 begon. Schepen van Diamant Ludo Van Campenhout heeft - met de medewerking van Vlaanderen en alle belangrijke organisaties uit de sector - dankzij snel en goed lobbywerk bij de VN deze nieuwe parel aan de kroon van Antwerpen kunnen binnenhalen. Daarmee heeft hij een vette punt gezet op de i in het predikaat van Antwerpen als wereldhoofdstad van de diamant.

Door Lex Moolenaar

De fusie is na 28 jaar echt wel verteerd

Dit weekend viert Merksem een bescheiden feestje. Op 23 mei is het 450 jaar geleden dat Antwerpen het gebied, dat tot dan één geheel had gevormd met Schoten en Sint-Job in ’t Goor, voor 43.000 gulden kocht van de heren van Bergen op Zoom.

Exuberant worden de festiviteiten zeker niet. Gaston Berghmans – de bekendste levende Merksemnaar – vertelt verhaaltjes aan de kinderen, de harmonie speelt, er is taart voor duizend mensen en maandag wordt er op de Vrijdagmarkt in Antwerpen een gedenksteen onthuld. Daarna gaat het leven weer gewoon door.

Je zou denken dat het nogal weinig is voor een gebied dat rond 1800 nog slechts 750 ‘stroboeren’ telde en is uitgegroeid tot een ware stad met 40.000 inwoners. Maar dat is het nu juist: anno 2011 is Merksem geen stad, maar een district van Antwerpen.

De fusie van 1983 zette destijds heel wat kwaad bloed bij de bevolking van de aangehechte gemeenten, maar de tijd heelt alle wonden. Inmiddels is er een periode van 28 jaar verstreken, en we stellen vast dat het districtsgevoel nog amper leeft.

Onlangs deed ook Deurne een poging om de eigen trots nieuw leven in te blazen. Maar het zet allemaal nog weinig zoden aan de dijk. De inwoners van Merksem, Deurne, Borgerhout, Berchem, Wilrijk, Hoboken, Ekeren en de polder zijn zich in de loop der jaren steeds meer stadsbewoners gaan voelen. Logisch, gezien de centrumfunctie van die stad en gezien het feit dat alle belangrijke beslissingen toch op ’t Schoon Verdiep worden genomen.

In die zin is de bestuurlijke indeling in districten - met eigen districtsbesturen - altijd een doos met weinig inhoud gebleven. Vooral de socialisten willen de stad graag centralistisch besturen, waardoor de districten slechts beperkte middelen en bevoegdheden tot hun beschikking hebben gekregen.

Is Antwerpen dan toe aan een herziening van zijn bestuurlijke indeling? Ja en nee. Als de geesten in Vlaanderen er rijp voor zouden zijn, dan zou een evolutie van het arrondissement Antwerpen naar een stadsgewest een uitstekende zaak zijn, zoals het Noord-Franse voorbeeld van de regio Lille-Roubaix-Tourcoing heeft bewezen.

Maar ik vrees dat we daar nog niet aan toe zijn. En omdat een stad met een half miljoen inwoners te groot is om op één Schoon Verdiep te worden bestuurd, zullen we voorlopig moeten blijven aanmodderen met onze districten.

Door Lex Moolenaar

Twee manieren om onze cellen minder vol te maken

Zowel N-VA als sp.a kwam de voorbije dagen in het nieuws met - weliswaar zeer verschillende - voorstellen om iets te doen aan de overbevolking van onze gevangenissen.

De N-VA-parlementsleden Theo Francken en Karl Vanlouwe stellen vast dat van de niet-Belgische gedetineerden (40% van de totale gevangenispopulatie) een kwart niet ingeschreven staat in het bevolkingsregister. Het gaat dus om illegalen of mensen met een tijdelijk statuut. N-VA vindt dat die snel moeten worden teruggestuurd naar hun land van herkomst.

Er valt veel voor te zeggen. Want illegalen horen hier niet te zijn, en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor mensen die tijdens het wachten op een permanente verblijfsvergunning demonstreren dat ze zich niet aan de wetten van ons land kunnen of willen houden.

Het probleem is: hebben al die mensen wel een duidelijk aanwijsbaar land van herkomst? En als dat zo is: is dat land wel bereid om hen op te nemen wanneer ze worden uitgewezen? In sommige gevallen zijn daarover bilaterale verdragen gesloten, maar op dat gebied is er nog heel veel werk voor de boeg. Het is dus lang niet zo simpel als het lijkt.

Een ander voorstel komt van sp.a- Kamerlid Renaat Landuyt. Die wil huisarrest als straf invoeren. De veroordeelde moet dag en nacht thuisblijven, behalve de periode tussen 10u en 12u in de voormiddag, wanneer hij inkopen mag gaan doen.

Het huisarrest dat Landuyt beoogt, komt neer op een vereenvoudigde procedure voor het elektronisch toezicht. Door de overbevolking van de gevangenissen vormt de enkelband in steeds meer gevallen een alternatief voor een celstraf. Maar op dit moment wachten in het gerechtelijk arrondissement Antwerpen 489 veroordeelden op een enkelband, terwijl anderzijds in België vele honderden enkelbanden liggen te wachten op een veroordeelde. Dat komt omdat de justitiehuizen, die alle dossiers moeten begeleiden en controleren, te weinig medewerkers hebben om de wachtlijsten weg te werken.

Als de rechters de kans krijgen om meteen huisarrest uit te spreken als straf, worden de justitiehuizen ontlast en kan er een einde worden gemaakt aan de absurde situatie waarin veroordeelden soms twee jaar moeten wachten om dan veertien dagen een enkelband te dragen als straf voor een gedateerd vergrijp. Maar dan blijft nog wel de vraag wie straks al die huisarresten gaat controleren.

Door Lex Moolenaar

Het goede en inspirerende voorbeeld van Genk

Terwijl Antwerpen gisteren voor de zoveelste keer het MAS opende, kreeg ‘s avonds in Genk de spannende strijd om de titel in het voetbal zijn beslag. En daarbij bedacht ik meer dan eens hoeveel de evolutie van Racing Genk voor de derde industriestad van Vlaanderen heeft betekend.

Ooit was Genk een grauwe mijnstad, omgeven door heide en moerassen. De sluiting van de mijnen verplichtte het establishment na te denken over een project dat de stad een nieuwe toekomst zou geven. Via investeringen zoals de culturele tempel C-mine in de oude mijngebouwen en een nieuwe bibliotheek introduceerde het stadsbestuur kwaliteitsvolle architectuur die gezien mocht worden.

Maar misschien heeft voetbalclub Racing Genk - een fusie van Waterschei en Winterslag - nog veel meer bijgedragen aan de hernieuwde Limburgse trots. De twee landstitels in 1999 en 2002 betekenden een cadeau voor de stad en de provincie. Anno 2011 voelt in het multiculturele Genk iedereen zich in de allereerste plaats Genkenaar. En dat wij-gevoel vertaalt zich in de slogan Iedereen Genkt.

Veel van wat Genk heeft gepresteerd, is in Antwerpen ook gebeurd. Qua stadsvernieuwing hebben we niet te klagen. Het MAS, het Vlinderpaleis, het Centraal Station, de Permeke-bibliotheek, de Leien: die projecten vormen pas het begin van de Werf van de Eeuw.

De slogans hebben we ook. ‘t Stad is van iedereen, Zot van A... Ze hebben ertoe bijgedragen dat de Antwerpenaar weer trots durft te zijn op zijn biotoop, die in vergelijking met grotere wereldsteden de bijzondere troef kan uitspelen dat hij tegelijk stad en dorp is. Die charme spreekt ook steeds meer toeristen aan.

Maar één ding hebben we niet: een voetbalclub die het wij-gevoel nog kan versterken. De potentie is aanwezig, want de supporters van Beerschot en R. Antwerp FC zijn straffer dan die van alle andere eersteklasseclubs. Maar toch staat er geen enkel deftig voetbalproject in de steigers. Alles gaat kapot aan eigenbelang. Brussel, Brugge, Gent en Genk hebben topclubs, wij hebben niks. Voor een stad als Antwerpen is dat een ware schande.

Zal de droom van een nieuw stadion met een club die haar rol kan spelen in de subtop van de Champions League ooit bewaarheid worden? Het ziet er nog niet naar uit. Maar zoals Marcel Proust zei: “Alle aards geluk berust op een compromis tussen droom en werkelijkheid.”

Door Lex Moolenaar

Hoopgevend signaal uit de Marokkaanse gemeenschap

Zondag organiseerden de vzw El Moustaqbal en de Borgerhoutse school Maris Stella Sint-Agnes een feest voor vrouwen met de bedoeling om het taboe van de migratiehuwelijken te doorbreken. Het probleem is bekend en het is groot: nog steeds huwt bijna 60% van de Antwerpse jongeren van Marokkaanse origine met een partner uit het land van herkomst.

Tien jaar later is bijna 20% van die huwelijken op de klippen gelopen, en ook in de huwelijken die wél standhouden heerst veel ellende. Waarom zoeken die jongeren geen geschikte partner in de Antwerpse gemeenschap? Veel jongens vinden meisjes die hier zijn opgegroeid te vrijgevochten, ze willen liever een onderdanige bruid uit Marokko. Voor de meisjes ligt het anders: zij beschouwen de meeste Antwerpse Marokkaanse jongens als niet ernstig genoeg.

De importpartners beheersen het Nederlands niet, vinden daardoor geen plek op onze arbeidsmarkt en lopen al snel een deuk in hun zelfbeeld op. Dat is uiteraard ook niet bevorderlijk voor hun relatie. Deze cyclus herhaalt zich generatie na generatie. Voortdurend komen jonge mannen en vrouwen met weinig kansen en een heel andere cultuur in onze samenleving aangespoeld. Zo komt het dat de migratie naar Antwerpen, die normaal na twee tot drie generaties geabsorbeerd zou moeten zijn, telkens weer terug naar af wordt gestuurd.

Nederland is erin geslaagd om het aandeel van de importhuwelijken in de Marokkaanse en Turkse gemeenschap terug te dringen tot respectievelijk 9% en 16%. Nog steeds huwen de meeste jongeren liever niet met een autochtone partner, maar een relatie met iemand van dezelfde origine die ook in Nederland is geboren en getogen, blijkt aanzienlijk meer kans op slagen te hebben dan een importhuwelijk.

Hoe het Nederland is gelukt om die heilzame evolutie tot stand te brengen? Heel simpel: een importpartner mag pas naar Nederland komen nadat hij/zij heeft aangetoond over een degelijke basiskennis van de Nederlandse taal te beschikken.

In ons land wil de federale regering vooralsnog niet zo ver gaan. Dat is jammer, want het terugdringen van de importhuwelijken vormt een belangrijke sleutel tot integratie. Daarom is het voortschrijdend inzicht in de allochtone gemeenschap in Antwerpen - die wordt geillustreerd door initiatieven zoals dat van zondag - een zeer hoopgevende tendens.

Door Lex Moolenaar