Standpunt Antwerpen

Vlamingen durven wel kiezen voor leefbaarheid

Een meerderheid van de Vlamingen denkt dat de auto in 2050 minder aanwezig zal zijn in het straatbeeld en dat er veel meer zal worden geïnvesteerd in openbaar vervoer. Dat moet blijken uit de enquête ‘Ruimte voor morgen’ van de Vlaamse overheid. Of die Vlamingen gelijk krijgen, zal pas over veertig jaar blijken. Maar het is in ieder geval hoopgevend dat een groot deel van de bevolking er zo over denkt.

Want dat de ruimte in Vlaanderen bijzonder schaars is, zal ondertussen iedereen wel weten. Het is dus de kunst om daar efficiënt mee om te gaan. Anders dreigt Vlaanderen over een aantal jaren volledig volgebouwd te zijn met gebouwen en wegen en is een van de meest welvarende delen van de wereld niet langer meer leefbaar.

Steeds vaker kiezen burgers er spontaan voor om de schaarse ruimte met elkaar te delen. In Antwerpen worden in toenemende mate muurtjes gesloopt en tuinen gedeeld. Het bevordert het sociaal contact met de buren. Maar dergelijke ingrepen zijn er toch vooral gekomen omdat het steeds meer woekeren met ruimte wordt. Zeker in een stad als Antwerpen.

Toch ook wel opmerkelijk is dat 64% van de Vlamingen vindt dat er in 2050 niet meer aandacht naar auto’s dan naar zwakke weggebruikers mag gaan bij de heraanleg van straten. Een meerderheid vindt zelfs dat de stadscentra autovrij moeten zijn tegen 2050 en liefst nog iets vroeger. Dat is, hoe zullen we zeggen, redelijk on-Vlaams.

Als er een ding kan worden geleerd uit dergelijke enquêtes, is het wel dat Vlamingen vaak minder conservatief zijn als het over hun leefomgeving gaat dan dat veel politici denken. Niet elke maatregel die de automobilisten een stukje minder vrijheid geeft, wordt op hoon en verontwaardiging onthaald.

Het is uitgerekend die angst voor de ‘boze kiezer’ die politici er van weerhoudt om ogenschijnlijk onpopulaire maatregelen zoals autoluwe straten, zones 30 en extra ruimte voor fietsers in te voeren. In het nog niet zo verre verleden was dat schering en inslag. Maar ook nu hebben veel politici hun koudwatervrees nog altijd niet overwonnen. Ten onrechte. In Antwerpen blijkt dat het weren van auto’s in sommige delen van de stad niet tot opstanden leidt en dat zelfs middenstanders steeds meer vragende partij zijn om hun straat autovrij te maken. Dat is ooit anders geweest.

Door Patrick Van de Perre

Fijn stof is meer dan een modewoord van de actiegroepen

Fijn stof klinkt bij te veel mensen nog te vaak als een scheldwoord. Of beter nog: als een excuus om broodnodige mobiliteitsprojecten uit te stellen. Een modewoord dat handig gebruikt werd door actiegroepen allerhande. Dat heeft voor een flink deel te maken met de vaak heftige en emotionele discussies die er de afgelopen jaren gevoerd zijn over de Oosterweelverbinding. Met die fameuze Lange Wapperviaduct, voor wie het zich nog herinnert.

Maar fijn stof is meer dan een modegril. Uit metingen van de Vlaamse Milieumaatschappij (VMM) blijkt dat op een aantal plaatsen in Antwerpen de norm dit jaar al een paar keer is overschreden. Op de wijk Luchtbal en aan de Plantin Moretuslei, om de plekken niet bij naam te noemen. En laten we ons vooral geen illusies maken. Ook elders in de stad en langs andere drukke verkeersassen in Vlaanderen is het geen haar beter.

Het goede nieuws is dat ook de diverse overheden in ons land zich daar stilaan van bewust zijn. Minder goed nieuws is dat het reduceren van fijn stof nog te vaak een taak van tweede orde is. België is niet voor niets door Europa op de vingers getikt omdat er in ons land nog steeds te veel fijn stof in de lucht hangt.

Wondermiddelen bestaan niet en het kan evenmin de bedoeling zijn om de economie en de mobiliteit de nek om te wringen om onze vaderlandse lucht opnieuw zuiver te krijgen. In buitenlandse steden wordt al langer geëxperimenteerd met zogeheten milieuzones. Dat zijn, vooral stedelijke, gebieden waar vrachtwagens en andere zwaar vervuilende auto’s niet langer welkom zijn.

Een totaaloplossing is het niet, maar in de steden waar met dergelijke zones wordt gewerkt neemt het fijn stof wel af. Groen! vraagt nu dat ze ook in ons land kunnen ingevoerd worden. We zien weinig reden waarom dat niet zou kunnen. Antwerpen, maar ook Gent, is vragende partij.

Het enige dat Vlaanderen moet doen is voor de nodige regelgeving zorgen. Zo moeilijk kan het niet zijn om een, laten we eerlijk wezen, bescheiden aanzet te geven in de strijd tegen fijn stof.

Door Patrick Van de Perre

Geen excuses voor Borgerhoutse amokmakers

Real Madrid en FC Barcelona staan vanavond tegenover elkaar in de heenwedstrijd van de Champions League en dat heeft sinds vorige week ook gevolgen voor Antwerpen. Nadat er afgelopen woensdag in Oud-Borgerhout relletjes waren uitgebroken na een duel tussen diezelfde twee Spaanse toppers, staan de zenuwen van de politie en de buurtbewoners behoorlijk op scherp.

Om een herhaling van die weinig fraaie vertoning te vermijden heeft burgemeester Patrick Janssens een ‘verbod op kwaadwillige samenscholing’ uitgevaardigd. In mensentaal wil dit zeggen dat iedereen die aanleiding geeft of aanstalten maakt om keet te schoppen opgepakt kan worden. Wie deze tijdelijke maatregel negeert, riskeert een overlastboete.

We kunnen ons voorstellen dat sommige mensen de wenkbrauwen zullen fronsen bij deze nogal ongewone maatregel. Immers, wie is kwaadwillig en wanneer? Wie met een volle vuilniszak of een steen in de hand klaar staat om toe te slaan is dat zonder enige twijfel. Maar zijn jongeren die uitdagend op de hoek van de straat staan te niksen dat ook?

Het is aan de politie om dat vanavond uit te maken, al hopen we natuurlijk dat het zover niet komt. Veel beter zou zijn dat de jongeren zich koest houden en een voetbalwedstrijd niet opnieuw als reden gebruiken om keet te schoppen.

Zo mag de extra waakzaamheid van de politie op en rond de Turnhoutsebaan evenmin een excuus zijn voor eventueel nieuw geweld. Argumenten als “we worden geviseerd”, zijn tijdens dit samenscholingsverbod niet echt van tel.

Het verbod, voor alle duidelijkheid slechts van kracht tijdens de twee komende duels tussen beide clubs, is er gekomen na de herrie van vorige week. Uit bittere noodzaak en om nieuwe en misschien wel ergere incidenten te vermijden. Hopelijk zijn ook de jongeren en hun ouders zich daarvan bewust.

En voor wie zich vanavond toch wil laten opmerken een kleine tip. Zorg ervoor dat de politie een rustige avond beleeft in Oud-Borgerhout, zonder geweld. Zo mogen de jongeren de politie wél een neus zetten.

Door Patrick Van de Perre

De week van de waarheid. Alweer.

Deze week zet koninklijk onderhandelaar Wouter Beke zijn pogingen voort om PS en N-VA aan te sporen om alsnog tot een communautair akkoord te komen. Vandaag buigen twee werkgroepen zich voor de zoveelste keer over de financieringswet en over de gezondheidszorg. Woensdag leggen zij het resultaat van hun werkzaamheden voor aan de drie hoofdrolspelers, Wouter Beke, Bart De Wever en Elio Di Rupo.

Het wordt kort dag, want voor de Vlaamsnationalisten is de tijd eind deze week zo goed als op. Beke heeft de afgelopen dagen een vergaderpauze ingelast. Maar helemaal windstil was het niet. Alweer vlogen oekazes en veto’s over en weer, met slechts één bedoeling: de zwartepiet naar een andere partij doorschuiven. Het valt te betwijfelen of de gewone burger dit spelletje stratego voor gevorderden nog kan volgen. Veeleer valt te vrezen dat hij zich nog meer zal afwenden van wat zich momenteel in de Wetstraat aan het afspelen is.

Verschillende partijen hebben er bij Wouter Beke op aangedrongen om zijn voorstellen tot oplossingen deze week op tafel te leggen. Andere adviseren hem om tegelijk met het communautair overleg ook de onderhandelingen aan te vatten over de sociaaleconomische thema’s.

Strikt genomen hoort dit niet tot de opdracht die de CD&V-voorzitter op 2 maart van de koning heeft gekregen en die in essentie gaat over de voorbereiding om een akkoord over de staatshervorming af te sluiten. Met andere woorden, kan hij de omstandigheden creeren waarin PS en N-VA op min of meer dezelfde golflengte zouden komen? De voortekenen zijn ronduit ongunstig. Signalen uit de omgeving van Elio Di Rupo en Bart De Wever maken duidelijk dat beide partijen amper zijn opgeschoven in elkaars richting. Hoe hard Wouter Beke zijn best doet, hij staat veel dichter bij de mislukking dan bij succes.

Dag op dag is het vandaag een jaar geleden dat de koning het ontslag van het kabinet Leterme II heeft aanvaard. Sindsdien heeft hij zeven politici van diverse pluimage het mijnenveld ingestuurd. Het heeft bitter weinig opgeleverd. De ervaring van twaalf maanden crisis leert dat voorzichtig dient omgesprongen met het woord cruciaal, maar deze week lijkt het gebruik toch gewettigd. Als de N-VA ermee stopt, staan we voor een totaal nieuwe situatie.

Door Dirk Castrel

Behandel Borgerhoutse hooligans met succesrecept

Het begint een bijzonder slechte traditie te worden: de combinatie van schoolvakantie en warm weer leidt in Antwerpen tot een cocktail van baldadigheden en agressie op straat. Op de Turnhoutsebaan bekogelden jongeren woensdagavond een bus en de politie. Ze zouden hun woede hebben willen koelen omdat hun favoriete club Barcelona die avond had verloren van Real Madrid. Wat een onzin. Die voetbalmatch was hooguit de aanleiding, omdat er veel volk voor was samengetroept. Ze vormde veeleer een mooie gelegenheid om keet te schoppen.

Pijnlijk om te vernemen vond ik het relaas van onze verslaggever ter plaatse. De jongeren van Marokkaanse origine lieten een bus met een gekleurde chauffeur passeren, maar de volgende bus met een witte chauffeur kreeg de volle laag. Ook onze reporter zelf werd belaagd. Blijkbaar is er onder meer in Borgerhout nog steeds niet veel nodig om incidenten met een racistisch accent uit te lokken. Een voetbalwedstrijd in Spanje kan al volstaan.

Ik moest ook denken aan vergelijkbare toestanden in andere warme vakantieweken. Een deel van de Antwerpse jeugd hangt dan rond op straat, loopt zich blijkbaar te vervelen en vindt agressie een aangenaam tijdverdrijf. Zo komen onschuldige chauffeurs en passagiers in gevaar. Dat mogen we natuurlijk niet tolereren.

Wat moet er dan gebeuren? De Lijn zet de komende dagen extra personeel in op de oververhitte trajecten. Dat is goed, al is het alleen al omdat het personeel en de passagiers zich daardoor veiliger zullen voelen.

Ook burgemeester Patrick Janssens is van plan om maatregelen te nemen. Verder heeft uittredend minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom (Open Vld) laten weten dat ze bereid is om met het federale korps steun te verlenen als de lokale politie daarom vraagt. Dat lijkt me voorbarig, want de sfeer in Antwerpen is echt nog niet te vergelijken met de taferelen die zich vorig jaar afspeelden in de Brusselse wijken. Bovendien blijkt de aanwezigheid van geüniformeerde politie vaak te werken als een rode lap op een stier.

Interessanter vind ik de aanpak waarmee de Voetbalcel en de Cel Jongerencriminaliteit in Antwerpen succes hebben behaald: laat inspecteurs in burger infiltreren in het milieu, leer de aanstokers kennen en dwing wederzijds respect af. Dat kan meer positieve effecten opleveren dan het waterkanon.

Door Lex Moolenaar

Wel en wee bij N-VA en LDD

Niet voor het eerst is er een bom gebarsten binnen de Antwerpse afdeling van LDD. Jean-Marie Dedecker, die het interne gerommel beu is, heeft via een mail het provinciaal bestuur op nonactief gesteld en alle Antwerpse mandatarissen rechtstreeks onder het gezag van de partijtop geplaatst. Waarop enkele bestuursleden meteen uit de partij zijn gestapt. Jurgen Verstrepen probeert te redden wat er nog te redden valt, maar de toekomst van LDD in de provincie Antwerpen ziet er nu nog zwarter uit dan ze al was.

Een ander opmerkelijk nieuwtje kwam gisteren uit Beveren, waar Bruno Stevenheydens aankondigde dat hij is toegetreden tot de N-VA. Stevenheydens nam vorig jaar ontslag uit het Vlaams Belang, waar hij behoorde tot de groep rond Marie-Rose Morel en Frank Vanhecke.

Met Stevenheydens is het net zo gegaan als met Luc Sevenhans uit Brasschaat: eerst ontslag nemen uit het VB, dan een tijd ontluizen om met een schone lei bij de N-VA te kunnen starten. Bart De Wever & co willen op die manier vermijden dat hun partij de reputatie krijgt VB-overlopers binnen te pakken, al is die strategie nogal doorzichtig.

Met Ludo Van Campenhout is zich sinds zijn ontslag uit Open Vld hetzelfde scenario aan het afspelen. En het zou ons niet verbazen als het straks ook zo loopt met de twee VB’ers uit Kalmthout die enkele weken geleden uit de partij zijn gestapt.

En wie weet, misschien gaat het straks ook wel zo met Frank Vanhecke. Die betaalde begin deze week uit eigen zak enkele advertenties in lokale bladen om zijn kiezers te laten weten dat hij nog steeds hun stem vertolkt in het Europees Parlement. Vreemd voor een man die heeft aangekondigd dat hij na dit mandaat de politiek voor bekeken houdt. Pittig detail: in de advertenties ontbrak het logo van het VB. Zien we ook Vanhecke ooit toch nog eens opduiken bij de N-VA?

Ondertussen heeft Bart De Wever gereageerd op het nieuws over het nieuwe boek van Patrick Janssens. “Als Janssens met zijn verhaal over rechten en plichten een centrumrechtse positie inneemt, waarom treedt hij dan niet toe tot een centrumrechtse partij?”, zo vraagt de N-VA-kopman zich luidop af. Maar veel dynamiet wil hij er verder niet aan besteden. En dat bevestigt onze indruk dat de twee grootste Antwerpse politieke tenoren van nu elkaar na de verkiezingen van volgend jaar wel zullen vinden.

Lex Moolenaar

Waarom Janssens een nieuw boek schrijft

Patrick Janssens publiceert begin juni een boek met als titel Voor wat hoort wat. De gedachte die hij erin wil uitwerken, komt kort samengevat hierop neer: de verworvenheden van de welvaartsstaat zijn geen vanzelfsprekend recht, de samenleving mag best wat meer terugvragen voor het ruime aanbod van voorzieningen. Of nog korter: wie rechten wil, heeft ook plichten.

Anderhalf jaar voor de volgende lokale verkiezingen gaat de zittende burgemeester ons in zijn boek iets vertellen over de plannen die hij wil realiseren als hij in oktober 2012 van de kiezer een mandaat krijgt voor een tweede legislatuur van zes jaar. Kort voor de vorige verkiezingen publiceerde hij ook een boek: Het beste moet nog komen. Daarin schetste Janssens vooral de krijtlijnen van zijn plannen voor een nieuwe, grotere stad. Ditmaal gooit hij het dus over een andere boeg en legt hij het accent op de manier waarop de inwoners met elkaar moeten samenleven.

Uit het boek zal eens te meer blijken wat we sinds 2003 steeds duidelijker hebben ervaren: Janssens is geen burgemeester die zijn stad bestuurt met een bloedrode socialistische doctrine zoals sommige van zijn voorgangers dat deden, maar veeleer een politicus die centraal op het middenveld het spel verdeelt. Hij voelt zich vooral verwant met sociaaldemocraten zoals Frank Vandenbroucke, die trouwens coauteur is van zijn nieuwe boek.

Voor wat hoort wat geeft Janssens ook de kans om duidelijk te maken dat zijn visie op het besturen van Antwerpen niet fundamenteel verschilt van de opvattingen van zijn rivaal Bart De Wever. Die trekt volgend jaar zonder twijfel naar de kiezer met een programma waarin het verhaal van rechten en plichten zeer prominent aanwezig zal zijn. Janssens zal het niet snel toegeven, maar in die context kan je zijn boek plastisch omschrijven als een lading zandzakken op zijn rechterflank.

Markant is dat ook UA-professor Bea Cantillon aan Voor wat hoort wat heeft meegeschreven. De vermaarde sociologe en Janssens kennen elkaar al sinds hun studietijd aan Ufsia, waar ze zich laafden aan de ideeën van grote historici, economen en filosofen als Karel Van Isacker, Herman Deleeck en Louis Van Bladel. Maar terwijl Janssens evolueerde in de richting van de sp.a, was Cantillon in de jaren negentig senator voor de christendemocraten. Dat zij nu de burgemeester een zetje in de rug geeft, zullen de Antwerpse CD&V’ers niet fijn vinden.

Door Lex Moolenaar

Open Vld heeft behoefte aan geniaal strijdplan

Hoe zien de Antwerpse liberalen van Open Vld hun toekomst? Die oefening zijn ze momenteel aan het maken. Hoe kan de partij zich volgend jaar op haar sterkst aan de kiezer presenteren, nu Ludo Van Campenhout de kar niet meer trekt en Bart De Wever van plan is om een groot deel van de liberale koek weg te happen?

Twee vragen dringen zich op. Eén: gaat Open Vld in 2012 alleen naar de kiezer, of probeert de partij een alliantie te smeden? En twee: wie moet in het eerste geval dan het boegbeeld worden?

Over vraag één heeft JONG VLD Groot-Antwerpen (JVGA) zich dit weekend duidelijk uitgesproken: de jongeren wijzen elk kartel af, omdat daardoor de standpunten van de partij alleen maar verwateren. Dit schot voor de boeg kan erop wijzen dat er geen alliantie komt. De meest voor de hand liggende partner - de N-VA - lijkt daar ook weinig baat bij te hebben. Met De Wever als lijsttrekker zit het in Antwerpen toch wel snor. De N-VA-kopman blijft maar herhalen dat hij alle strategische oefeningen voor 2012 uitstelt tot er duidelijkheid komt op het federale niveau, maar wanneer zal dat gebeuren?

Binnen de Antwerpse Open Vld lijkt de knoop nog niet definitief doorgehakt. De partij heeft in 2006 al een ferme tik gekregen: ze moest 7% inleveren en de teller bleef stilstaan op 9,7%. Toen was ze nog nodig om een comfortabele meerderheid te vormen. Maar een nieuwe nederlaag zou haar reduceren tot een dwergpartij die nog nauwelijks in aanmerking komt om deel uit te maken van een coalitie.

Open Vld heeft dus grote behoefte aan een geniaal plan. En aan een nieuw boegbeeld, want de huidige sterkhouders van de partij - zoals schepen Luc Bungeneers en fractieleider Annick De Ridder - scoorden in 2006 slechts twee- à drieduizend voorkeurstemmen. Ter vergelijking: Patrick Janssens had er toen 71.000, Filip Dewinter 62.642, Bart De Wever 4.095 als derde op de kartellijst met CD&V.

Een wit konijn dan maar? De naam van uittredend minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom is al vaak gevallen. In haar huidige woonplaats Puurs moet ze strijden met Kris Peeters. Maar zal een confrontatie met onder meer Janssens, De Wever en Dewinter haar gelukkiger maken? Tot nu toe is haar verhuizing naar Antwerpen door Open Vld weggelachen als een ‘stadslegende’. Maar op haar website blijkt Annemie wel al een mening te hebben over Antwerpen 2012...

Door Lex Moolenaar

Sommige priesters willen het nog steeds niet zien

Ook in Antwerpen waren ze destijds actief, de Vangheluwes. Aan het college in Berchem waar ik in de jaren zeventig secundair onderwijs volgde, bezondigde minstens één van de tien priesters-leraars zich aan pedoseksuele praktijken. Alle leerlingen en leraren spraken erover, maar niemand deed er iets aan. Tot de priester op een dag na een vakantie ineens was verdwenen. Hij bleek overgeplaatst te zijn naar een andere school in de Kempen.

Het instituut van de Kerk was onfeilbaar, het stond boven de wet en het mocht in geen geval een smet op zijn blazoen krijgen. Zo was dat in ons college, en zo ging dat in die tijd overal. Op heel wat scholen liepen priesters rond die weerloze slachtoffers uitzochten om hun seksuele frustraties af te reageren. In de klas predikten ze morele zuiverheid, maar voor zichzelf maakten ze geregeld een uitzondering. Dat was een publiek geheim en dat zou het ook blijven, tot vele jaren later de zweer eindelijk openbarstte.

Wat me stoort aan de publieke debatten over de zaak-Vangheluwe - zondagochtend nog in De zevende dag - is dat de voormalige bisschop van Brugge voor de Kerk een soort bliksemafleider lijkt te zijn geworden. De andere bisschoppen hebben groot gelijk als ze Vangheluwe veroordelen, maar ook zij hebben altijd geweten van de seksuele misbruiken in de Kerk.

Als hoge prelaten dragen zij een belangrijk deel van de collectieve schuld. Als iemand er iets aan had kunnen doen, dan waren zij het. Maar wellicht was dat niet bevorderlijk geweest voor hun carrière.

In die zin voel ik me ongemakkelijk als ik sommige priesters hoor zeggen dat er nu vooral stilte moet komen. Vangheluwe moet vanaf nu inderdaad vooral zwijgen, maar afgezien daarvan was stilte al die jaren juist het grote probleem. Ook nu nog, want na het ontslag van Vangheluwe heeft het Vaticaan nog steeds geen bevredigend antwoord gevonden om met zichzelf in het reine te komen.

In De zevende dag zei een priester die jaren voor Vangheluwe heeft gewerkt dat hij zich voor deze affaire niet goed bewust was van het leed van de pedofilieslachtoffers. Dat vind ik onbegrijpelijk. Iedereen weet dat seksuele handelingen met kinderen behoren tot de misdaden van de ergste soort. Dat weten we nu, we wisten het in de jaren zeventig ook en we deden er niets aan. Het is dan ook ergerlijk dat sommige priesters nog steeds proberen om hun ogen te sluiten voor dit schuldig verzuim.

Door Lex Moolenaar

Jonge gezinnen moeten een woning kunnen kopen in de stad

Een blik op de evolutie van de vastgoedprijzen bevestigt wat we al wisten: wonen wordt steeds duurder in onze dichtbevolkte regio. In twintig jaar tijd zijn de prijzen van gewone woonhuizen gemiddeld verviervoudigd, die van appartementen verdrievoudigd. Niet veel mensen zullen hetzelfde kunnen zeggen van hun netto-inkomen.

Wie in het populaire Boechout een huis wil kopen, moet daarvoor gemiddeld 296.000 euro neertellen. Boom is met 168.000 euro de meest voordelige gemeente van de regio. Appartementen zijn het duurst in Hove (315.000) en het goedkoopst in Borsbeek (148.000).

De stad Antwerpen zit met haar prijzen in de middenmoot: gemiddeld 215.000 euro voor een huis en 154.000 euro voor een appartement. De hamvraag luidt: kan een jong gezin met kinderen zich zo’n investering nog wel permitteren? En hoe zit het met de vele eenoudergezinnen en alleenstaanden in de stad? Zijn die voorgoed veroordeeld tot huren, nu ook de energieprijzen pijlsnel stijgen?

In het tijdperk van de vergrijzing is het duidelijk dat het pensioen van de toekomst moet bestaan uit vier pijlers: het wettelijk pensioen, een aanvullend pensioen, pensioensparen en een eigen woning. Maar met de huidige evolutie wordt vooral die laatste component steeds moeilijker in te vullen. Sommige van mijn collega’s zijn al jaren op zoek naar een betaalbare koopwoning in de stad.

Bovendien zijn de projectontwikkelaars ook niet van gisteren. Omdat elke vierkante meter goud waard is, bouwen ze bij voorkeur kleine wooneenheden. Het stadsbestuur moet daartegen zelfs gaan ingrijpen bij het toekennen van bouwvergunningen, want die trend beïnvloedt de gewenste sociale mix in de stad ten nadele van jonge gezinnen.

De vastgoedmarkt werkt uiteraard op basis van vraag en aanbod, en woningen worden nu eenmaal duurder in een markt waarin de bevolking toeneemt en de vraag stijgt. Maar de overheid heeft wel de mogelijkheid om - bijvoorbeeld via fiscale maatregelen of subsidies - correcties aan te brengen in een ontsporende markt. We hoeven maar naar Nederland te kijken om inspirerende voorbeelden te zien.

Onze huidige markt bevoordeelt het oudere deel van de bevolking en daar kan niets op tegen zijn. Maar voor jongeren moeten dringend meer mogelijkheden worden gecreëerd om te investeren in een eigen woning.

Door Lex Moolenaar