De laatste rechte lijn naar het referendum
is nu een echte verkiezingscampagne
geworden. De sp.a
van Patrick Janssens maakt er
meer werk van dan van de kiesstrijd in juni,
Ademloos-voorzitter Wim van Hees
schreeuwt dagelijks om aandacht en de rivaliserende
partijen schieten met scherp op
elkaar. En dat voor een volksraadpleging met
een achterhaalde vraag en waarvan de twee
politieke kampen openlijk verklaren dat ze er
alleen rekening mee zullen houden als het
resultaat in hun kraam past.
Een goed debatje is de kers op de taart van
de democratie. En wat we eergisteren zagen
in Wakker op zondag op de regionale zender
ATV, dat wàs een goed debat. Alleen Annick
De Ridder, de Antwerpse stormram van
Open Vld, vloog met een duizelingwekkende
snelheid liefst twee keer uit de bocht.
Eerst meende ze Ademloos-voorzitter
Wim van Hees op zijn nummer te moeten
zetten toen het ging over de verdieping van
de Schelde. “Die Nederlander zou zich beter
daarover druk maken in plaats van voor problemen
te zorgen in zijn eigen stad”, siste De
Ridder. Hallo, gaan we zo beginnen? Wim
van Hees woonde al tien jaar in Antwerpen
toen De Ridder geboren werd. Zijn accent verwijst nog naar zijn Eindhovense wortels,
maar mag hij als Antwerpenaar ook zijn stem
opeisen in onze democratie? Ik vond die uitval
van mevrouw De Ridder op het randje
van het racistische en op z’n minst compleet
ongepast voor een politica.
Maar Annick De Ridder leek wel speed te
hebben geslikt, want even later deed ze het
wéér in de discussie over de Lange Wapper.
“Patrick Janssens lijkt wel het woordvoerdertje
van de actiegroepen”, braakte ze uit.
Het woordvoerdertje? Hoe moet Janssens nu
reageren? Moet hij De Ridder nu proclameren
tot “het hoertje van de BAM”? Janssens
is veel te slim om zich tot zo’n scheldpartij te
verlagen, maar het geeft wel aan hoe diep we
in deze vuile oorlog zijn gezonken.
“Ik val geen mensen aan die er niet bij zijn”,
bracht de wijze, grijze Marc Van Peel de discussie
weer op een normaal niveau. Ook wij
herhalen ons pleidooi voor een
sereen debat. De strijd moet worden gestreden
met inhoudelijke argumenten, niet met
bagger. En Annick De Ridder moet zich nog
maar eens verdiepen in het congres dat haar
partij dit weekend hield. Want haar gedrag
van zondag kon model staan voor de redenen
waarom Open Vld in juni van de kiezer
zo’n knoert van een oplawaai kreeg.
Dat de regeringen in ons land moeten
besparen, is een open deur
intrappen. De onderscheiden
begrotingen staan er van slecht tot
zéér slecht voor.
We moeten wel voorzichtig
zijn in ons taalgebruik. Zeker wat de federale
begroting betreft. Besparen is eigenlijk niet
het juiste woordgebruik. De saneringsoperatie
dreigt immers in de eerste plaats uit te
draaien op een zoektocht naar nieuwe
inkomsten. Fasten seat belts, landgenoten.
Hou uw portemonnee in de gaten.
Een verhoogde heffing op stookolie en diesel,
een belasting op banken en elektriciteitsproducenten,
hogere fiscale taks op bedrijfsvoertuigen,
een speculatietaks voor beursbeleggers,
en - nog nergens geopperd maar
zo goed als zeker in de korf begrotingsmaatregelen
- hogere accijnzen op rookwaren.
Voor een goed begrip: geen enkele van de
voornoemde ingrepen is - voor zover wij weten
- reeds definitief beslist. Maar het heeft er
toch alle schijn van dat de regering-Van Rompuy
de oplossing van haar begrotingsprobleem
vooral in nieuwe inkomsten zal zoeken,
veel meer dan in besparingen.
Wat dat laatste betreft horen we eigenlijk
maar één concrete piste: de groeinorm van
4,5 procent in de sociale zekerheid is niet houdbaar en moet verlaagd worden. Maar
laat dat nu net het stokpaardje van de PS zijn.
Vicepremier Laurette Onkelinx is een bikkelharde
onderhandelaarster. Zij zal de sociale
zekerheid niet zomaar opgeven.
Ik vrees dat de sanering dus vooral van
nieuwe inkomsten zal moeten komen. En
dat voor een land dat reeds wereldrecordhouder
inzake fiscale druk is. Daarom worden
de nieuwe maatregelen in een mooi
groen papiertje verpakt. Het doel van al die
nieuwe taksen en heffingen, beste lezer, is
niet de staatskas te spijzen. Dat heeft u helemaal
verkeerd begrepen. Die opbrengsten
zijn slechts bijzaak. Waar het de regering
écht om te doen is, is het milieu... Althans zo
probeert men ons wijs te maken.
De ware reden voor die nieuwe golf van fiscale
en parafiscale aanslagen die op ons afkomt,
heeft slechts één echte oorzaak: deze
regering is niet of nauwelijks bekwaam om te
besparen. Ze is niet in staat om orde te scheppen
in haar eigen huishouding, en daarom
laat ze uw en mijn huishouden opdraaien
voor de rekening. Een evolutie die reeds tien
jaar aan de gang is. Sedert 1999 zijn de primaire
uitgaven steeds maar gestegen. De
veel aangekondigde ontvetting van de staat
is een illusie.
Begin deze week ging een delegatie
van het stadsbestuur op bezoek bij
premier Van Rompuy, met onder de
arm een memorandum over de
gevolgen van de nieuwe regularisaties voor
de stad. Wij hebben daarover al de nodige
alarmsignalen uitgezonden. In de nota staat
het allemaal nog eens netjes op een rij.
Antwerpen krijgt door deze regularisatiegolf
naar schatting 30.000 nieuwe inwoners.
Op dat moment zal veertig procent van de
stedelijke bevolking van allochtone origine
zijn. Afgezien daarvan is België een bijzonder
soepel land op het gebied van gezinsvorming
en -hereniging. Daardoor is er niet alleen
de populaire Belgiëroute - Nederlandse
Marokkanen die om die reden hierheen komen
- maar ontstaan er nu ook immigratiestromen
uit vooral Spanje en Portugal.
Een van de effecten van die evoluties is
dat nu al meer dan de helft van de driejarige
Antwerpenaartjes thuis geen Nederlands
spreekt. Andere gevolgen: liefst 45 procent
van de Antwerpenaren van allochtone origine
is werkloos, twee op drie OCMW-steuntrekkers
hebben niet de Belgische nationaliteit
en het aantal steungerechtigden is het afgelopen
jaar met twintig procent gestegen.
Ook de financiële effecten van deze regularisatiegolf
kunnen tellen. Als we de kosten
voor extra OCMW-personeel, de creatie
van jobs in de sociale tewerkstelling en bijkomende
inburgeringstrajecten optellen, dan
bedraagt die som al bijna tien miljoen euro.
Dan hebben we het nog niet eens over de extra
OCMW-uitkeringen, die in de eerste fase
moeten worden betaald uit de lege kas van de
federale staat. Die is overigens van plan om
in de begroting 2010 meer dan vijf miljoen
euro steun aan Antwerpen te schrappen.
We schreven het al eerder: dit regularisatieverhaal
is een grof schandaal. De Antwerpse
coalitie van sp.a, Open Vld en CD&V/
N-VA heeft dus overschot van gelijk door bij
Herman Van Rompuy aan de bel te trekken
en te proberen om meer geld los te weken en
om betere wetten te smeken. We vragen ons
alleen af waarom sp.a, Open Vld en CD&V
die slechte wetten in de vorige federale regeringen
aan de Franstalige partijen cadeau
hebben gedaan. Alle drie hebben ze zelf boter
op het hoofd.
De enige partij die in deze kwestie haar
maagdelijkheid nog heeft, is de N-VA van
Bart De Wever. Maar ook die heeft al moeten
ondervinden dat het onderhandelen met
de Franstaligen zelfs voor de slimste mensen
niet zo simpel is.
Antwerpen staat voor zware sociale
uitdagingen. Dat blijkt niet alleen
uit de cijfers, maar ook uit de getuigenissen
van de werknemers van
het Centrum voor Algemeen Welzijn (CAW)
Metropool. Zij staan vandaag met hun organisatie
in onze bijlage De 100 van Antwerpen.
CAW Metropool telt meer dan 270 medewerkers
en is daarmee een van de belangrijkste
sociale organisaties in Antwerpen. CAW
Metropool werkt rond jongeren, daklozen,
drugsgebruikers en slachtoffers van partnergeweld.
Vanuit al deze terreinen komt één
boodschap naar voor. Wonen in Antwerpen
wordt voor steeds meer mensen onbetaalbaar.
Ook mensen die werken, zien een
steeds groter deel van hun inkomen naar
wonen gaan.
Koen De Vylder, directeur CAW Metropool,
verwijt het stadsbestuur een gebrek aan ambitie.
Het Antwerpse stadsbestuur hoort in
zijn beleid duidelijk te kiezen voor het oplossen
van de thuisloosheid. Alleen is de lokale
overheid vooral bezig met het beheersen
van de problemen en niet met het creëren
van structurele oplossingen.
Met de huidige regularisaties zullen de sociale
uitdagingen alleen maar toenemen in
deze stad. Het stadsbestuur schat dat Antwerpen
dertigduizend nieuwe inwoners
krijgt. Een deel van hen klopt aan bij het
OCMW voor financiële ondersteuning. Deze
mensen moeten intensief worden begeleid
naar inburgering, werk, huisvesting en onderwijs.
Dit kost veel geld, en zoals de kaarten
nu liggen, kan Antwerpen dit niet alleen
aan. Het stadsbestuur vraagt meer middelen
aan de federale en Vlaamse regering.
Alleen beloven de signalen vanuit Brussel
weinig goeds. De federale overheid zit krap
bij kas en zoekt besparingsposten. De federale
minister van Begroting Guy Vanhengel
(Open Vld) oppert om de contracten met de
grootsteden van 67 miljoen euro te verminderen
naar 40 miljoen euro. Voor Antwerpen
betekent dat meer dan een derde minder of
een verlies van ruim vijf miljoen euro.
Dit zou echt slecht nieuws zijn voor Antwerpen.
Even enkele cijfers. De helft van de
Antwerpse kleuters spreekt thuis geen Nederlands.
Het aantal steungerechtigden bij
het OCMW steeg met twintig procent in één
jaar tijd. De werkloosheid nam met 24,7 procent
toe, van 25.510 naar 31.818 werkzoekenden.
De economische crisis slaat hard toe en zeker
in de steden. Dit is dus nu niet het moment
om Antwerpen los te laten.
Ergens in de loop van de zomer berichtten
wij voor het eerst over de grote
problemen in het ZNA Koningin
Paola Kinderziekenhuis. Afgepeigerde
artsen en verpleegkundigen, een leegloop
van het personeel en daardoor nog meer
werkdruk voor de overblijvers: de malaise
was toen al groot. De geneeskundig directeur
wilde ons niet te woord staan voor tekst
en uitleg, want hij was met vakantie.
Vandaag is de situatie zeker niet beter. Integendeel:
er zijn alweer artsen vertrokken,
of ze staan op het punt om dat te doen. De
diensten Oncologie en Intensieve Zorgen liggen
op apegapen en de werknemers vrezen
voor hun baan. Maar volgens officiële verklaringen
komt het allemaal wel goed.
De problemen in het kinderziekenhuis
kwamen in een stroomversnelling nadat
het UZA dit voorjaar de samenwerking met
ZNA had opgezegd en zijn artsen en assistenten
had teruggehaald. Een kwestie van politiek,
beweren insiders: de verantwoordelijke
hoofdgeneesheer van het UZA zou liever met
Leuven samenwerken dan met Antwerpen.
Maar ook daarvoor liep het in het Paolakinderziekenhuis
al scheef. Op de zorg voor
de patiëntjes viel gelukkig weinig aan te merken,
maar het personeel kloeg al jaren over een belabberde sfeer als gevolg van de hoge
werkdruk en de slechte organisatie.
De raad van bestuur van ZNA beraadt zich
vanavond over de toekomst van het kinderziekenhuis.
Merkwaardig genoeg is de directievoorzitter
de hele week in het buitenland.
Toen ik hem gisteren belde, vertelde zijn antwoordapparaat
mij een heel verhaal in een
mij onbekende Aziatische taal. De topman
van ZNA zal er niet bij zijn wanneer het lot
van zijn kinderziekenhuis op tafel ligt.
Ik wil me niet uitspreken over de marktmogelijkheden
van een Antwerps kinderziekenhuis,
daarover beschik ik niet over voldoende
gegevens. Maar ik leef wel mee met de patiëntjes
die - nu en in de toekomst - moeten
worden doorverwezen naar andere medische
centra buiten de provincie. En met hun
ouders. En met het personeel dat al jaren
steunt en kreunt, maar niet interessant genoeg
is voor een directie die blijkbaar alleen
naar de harde cijfers kijkt.
ZNA, de koepel van de voormalige Antwerpse
OCMW-ziekenhuizen, was in mijn
ogen vele jaren een succesverhaal. De jongste
maanden kijk ik daar heel anders tegenaan.
’Verzelfstandiging’ is een blinkende medaille
die blijkbaar ook een heel doffe keerzijde
heeft.
Vorige dinsdagavond kondigde
Vlaams minister van Inburgering
Geert Bourgeois aan dat hij woensdag
een werkbezoek zou brengen
aan de tijdelijke regularisatieloketten in zaal
Harmonie in Antwerpen. Iets meer dan een
uur later herriep zijn woordvoerder die
afspraak. Minister Bourgeois zou niet woensdagnamiddag,
maar donderdagnamiddag
een kijkje komen nemen in het Antwerpse
loket.
Al goed, dachten we. De minister zal wel
zijn redenen hebben voor het verzetten van
de afspraak. Tot we via zijn partijvoorzitter,
Bart De Wever, vernamen waarom dit uitstel
er kwam. Op woensdagnamiddag moeten
ook joodse kinderen niet naar school. Zij
hebben de gewoonte om dan in het Harmoniepark
te spelen. De stad en het OCMW achten
het risico op confrontatie te groot en houden
het regularisatieloket op woensdagnamiddag
gesloten.
Als u dacht dat u dat niet goed gelezen had:
jawel, spelende kinderen vormen blijkbaar
een risico. Als dat risico nu nog zou bestaan
in de kans om tegen een roekeloos fietsertje
op te lopen, een voetbal tegen het hoofd
te krijgen of verstrengeld te raken in een
springtouw. Dat zijn de gewone, bekende risico’s
van een bezoek aan een speeltuin. Niet
meer dan dat.
Maar in het uitstel dat aan de minister
werd gevraagd, schuilt risico op relletjes, risico
voor lijf en leden. Dat is extreem verbazend.
Want in zaal Harmonie - o ironie - komen
mensen vragen om deel te mogen uitmaken
van onze maatschappij. En nog voor
ze een goedkeuring kregen, zou er een risico
bestaan in de een of andere richting.
Dat is ontoelaatbaar, want de situatie staat
zeer dicht bij Molenbeekse toestanden. Want
in feite is de sluiting van de loketten een toegift
aan eventuele agressie. En juist daarin
mag de maatschappij geen tolerantie tonen.
Enkele weken geleden heerste ook in Antwerpen
een gevaarlijke sfeer, die in bepaalde
wijken had kunnen uitmonden in relletjes.
De politie, die de signalen had opgevangen,
speelde streng op de situatie in en
smoorde de dreiging in de kiem. Hoe? Simpelweg
door de boel plat te controleren. Dat
betekent dus dat de Antwerpse politie geen
enkele straat mijdt of toelaat dat plaatselijke
onruststokers er de dienst gaan uitmaken.
In dat verband is het enigszins alarmerend
dat hier angst heerste voor agressie tegen
kinderen met een keppeltje op het hoofd.
Moet dat straks ook worden geweerd?
Gisteren beleefde het debat over de
Oosterweel de laatste grote hoogdag
voor de volksraadpleging op
18 oktober.
In het Vlaams Parlement
gingen de BAM en de actiegroepen
Ademloos en stRaten-generaal in discussie
met de selecte club van parlementsleden die
nog kunnen volgen. Het werd een marathonzitting
die vooral symboolwaarde had, want
alle stellingen zijn toch al ingenomen. De
eerstvolgende échte mijlpaal in het feuilleton
is het referendum.
De VRT en Humo zorgden gisteren alvast
voor een tussenstand. In een enquête onder
267 Antwerpenaren - een steekproef die eigenlijk
te klein is - stelden zij de vraag van het
referendum én de vraag over de tunnel, die
van de Antwerpse gemeenteraad niet mag
worden gesteld. De enquête zegt ook iets
over het percentage van de bevolking dat van
plan is om aan het referendum mee te doen.
Om met het laatste te beginnen: 48 procent
gaat stemmen, 7 procent weet het nog niet.
Als je bedenkt dat 10 procent van de stemgerechtigde
Antwerpenaren moet komen
opdagen, dan luidt de conclusie: dat zit wel
goed. Gelukkig voor de mensen van Ademloos,
want anders was al dat werk voor niets
geweest.
En dan het stemgedrag: 47 procent stemt
tegen de Lange Wapper, 41 procent is pro, 12
procent weet het niet. Spannend! Vooral omdat
uit het onderzoek blijkt dat de niet-stemmers
de balans doen omslaan als ze toch naar
de stembus trekken.
De campagnes van de komende weken
worden dus héél belangrijk. En de Antwerpenaars
blijken helemaal niet zo massaal tégen
de Lange Wapper te zijn als Ademloosvoorzitter
Wim van Hees ons wil doen geloven.
Tot slot de vraag over de tunnel van Arup/
Sum: 52 procent stemt pro, 32 procent tegen,
15 heeft nog geen idee. Nuchtere conclusie:
de tunnel heeft meer voor- en minder
tegenstanders dan het omstreden BAMtracé.
Voor ons is het belangrijkste besluit uit al
deze cijfers en de bijbehorende interpretaties
deze: de Antwerpenaar wil dat het eeuwige
gebakkelei eindelijk ophoudt en dat er
snel een oplossing komt voor die ellendige
verkeersproblemen. Zijn voorkeur gaat uit
naar een tunnel, maar als het per se een brug
moet zijn, dan moet dat maar.
Het signaal aan de politici luidt: stop het
geëmmer en beslis! Dat is wat ik tussen de regels
van deze opiniepeiling lees.
Nu het iets rustiger is geworden bij
de athenea van Hoboken en Antwerpen,
komt het publieke debat
over de hoofddoek in een stroomversnelling.
Rijkelijk laat, vinden wij. Het
prominente deel van de moslimgemeenschap
heeft de gewoonte om op moeilijke
dagen oorverdovend te zwijgen. Ze organiseert
graag symposia over pakweg de te
beperkte diversiteit binnen het ambtenarenkorps,
maar over de echt hete hangijzers vernemen
we weinig.
Gelukkig zijn er uitzonderingen. Onlangs
pleitte Fatma Akbas, het sp.a-raadslid van
Turkse origine dat aan de lopende band
werkt bij Opel, in onze krant voor een intern
debat over de hoofddoek in de moslimgemeenschap,
voor een duidelijk standpunt
van de overheid en voor meer wederzijds begrip.
Stuk voor stuk zaken waar wij het volmondig
mee eens zijn. Ook Fatima Bali, het
Borgerhoutse districtsraadslid van Groen!, is
altijd bereid om verbaal haar nek uit te steken.
Aan zulke geluiden hebben we iets.
Maar goed, het debat gaat er nu toch komen.
Het stadsbestuur wil iets organiseren,
en de koepelorganisatie BOEH! (Baas Over
Eigen Hoofd) geeft vandaag een persconferentie.
Prima, we zijn benieuwd. Al maken we ons wel een beetje bezorgd, want welk
thema staat helemaal bovenaan op de agenda?
“De mediaberichtgeving gooit olie op het
vuur.” Daar gaan we weer. Wat er ook verkeerd
loopt in dit land, het is altijd de schuld
van de media. Nu ja, we zullen vandaag wel
horen wat we nu weer fout hebben gedaan.
Gelukkig gaat het ook over andere thema’s.
Zoals het verbazende advies van de auditeur
van de Raad van State, die vindt dat
het hoofddoekenverbod in het Atheneum
van Antwerpen onwettig is. Als de Raad hem
volgt (wat in de overgrote meerderheid van
de gevallen gebeurt), dan gaat hij regelrecht
in tegen het Vlaams onderwijsdecreet, dat
zulke beslissingen juist wil overlaten aan de
scholen.
En er is nog meer. Als de Raad van het Gemeenschapsonderwijs
deze zaak moet regelen,
dan moet ze de scholen in principe
ook normen opleggen over de duur van de
middagpauzes, over roken op school en ga
zo maar door. Kortom, dan kunnen de scholen
zelf niks meer beslissen. En ook in de andere
onderwijsnetten hoeft er maar één ouder
met een klacht naar de Raad van State te
stappen om hetzelfde resultaat te bereiken.
Dat mag dan misschien wettelijk wel kloppen,
maar het is niet de wet die wij willen.
Moet er zondag 18 oktober een
volksraadpleging komen over
de Oosterweelverbinding? Wat
Gazet van Antwerpen betreft
niet.
Op een latere datum wel. Graag zelfs. Er
is op dit moment niets om over te stemmen.
Het BAM-tracé, dat op 18 oktober, aan de
Antwerpenaar wordt voorgelegd, is nu al
achterhaald. Bouwheer Noriant zegt zelf dat
sommige delen van het traject niet voldoen
en moeten aangepast worden. Het bekendste
zwarte punt is het verkeersknooppunt aan
het Sportpaleis, waarvan vriend en vijand
vinden dat het niet door de beugel kan.
En
toch is het dat tracé dat straks het oordeel
van de burger moet ondergaan. We weten
het wel, Antwerpen gaat zich niet over de
Lange Wapper uitspreken, maar wel over de
bouwvergunning en het advies dat het stadsbestuur
aan de Vlaamse regering moet geven.
Maar we weten ook dat de Antwerpenaar dat
anders ziet en zich op zondag 18 oktober wel
degelijk voor of tegen dit gecontesteerde viaduct
zal uitspreken.
Al de technische en
administratieve poespas die onze politici
gebruiken om de inzet van de volksraadpleging
naar hun hand te zetten, zal de gemiddelde
burger worst wezen. We vinden het
ook spijtig dat politici het lef niet hebben
om hun kiezers te vertellen dat ze op zondag 18
oktober eigenlijk gaan stemmen over iets dat
niet meer aan de orde is. Nogmaals, het is
Noriant zelf dat zegt dat er nog veel aanpassingen
aan het BAM-tracé moeten gebeuren
voordat het kan uitgevoerd worden.
Misschien
dat de uitspraak van Bart De Wever
(N-VA) een aantal collega’s kan inspireren.
De partijvoorzitter pleit er voorzichtig voor
om de volksraadpleging af te blazen en op
een latere datum te laten plaatsvinden. Op
het moment dat de BAM wel met een kant en
klaar tracé naar buiten komt. Want pas dan
kan de burger die dat wil op een ernstige
manier een standpunt innemen tijdens een
volksraadpleging.
De Wever heeft gelijk. Een
volksraadpleging met de huidige vraagstelling
zet de deur open voor nog meer politiek
gehakketak en reduceert de stemming tot
volksverlakkerij. En dat kunnen we missen
als kiespijn. Zoals de kaarten nu liggen dreigt
de Oosterweelverbinding ten onder te gaan
aan politiek gekonkelfoes. Sommige politici
fluisteren nu al dat de bouw van welk tracé
dan ook niet meer voor deze legislatuur is.
Dit is het scenario waarvoor Gazet van Antwerpen
al jaren waarschuwt en ook vreest.
Laat het aub niet zijn dat we gelijk krijgen.
Voor deze ene keer niet.
De kranten stonden dit weekend en
ook gisteren uiteraard bol van de
artikels over de Oosterweelverbinding.
Logisch, na de beslissing van
de gemeenteraad over de vraag in de volksraadpleging,
de verhitte reacties daarop en
de inmiddels alweer afgeschoten suggestie
van Bart De Wever om het referendum uit te
stellen. Maar de teneur van sommige politieke
commentaren roept bij ons wel heel wat
vragen op.
Voor sommige opiniemakers is het feit dat
burgemeester Patrick Janssens bakzeil zou
hebben gehaald, in feite het belangrijkste aspect
aan de hele zaak. Mag ik daar twee kritische
opmerkingen bij maken?
Ten eerste heeft Janssens geen bakzeil gehaald.
Hij heeft zich afgevraagd of het doordrukken
van zijn mening over de vraag in
het referendum hem meer waard was dan
het behoud van zijn coalitie. Het antwoord
op die vraag was voor Janssens ’nee’, met de
bekende gevolgen. De Antwerpse meerderheid
is gered, en ik ben ervan overtuigd dat
de meerderheid van de Antwerpenaren daar
niet rouwig om is.
Opmerking twee: de politieke neveneffecten
van de discussie van de voorbije week
vormen natuurlijk helemaal niet de kern van de zaak. Het gaat erom dat de mobiliteitsproblemen
in en rond Antwerpen worden opgelost,
dat de politici daarvoor de beste maatregelen
moeten nemen en liefst in een wat
sneller tempo dan ze dat de voorbije jaren
hebben gedaan. In dat proces hoeft niet één
politicus voortdurend zijn zin te krijgen. We
leven namelijk niet in een dictatuur, maar in
een democratie.
De politici van CD&V/N-VA en Open Vld
hebben ditmaal hun mening doorgedrukt.
Of de burger het daarmee eens is of niet, kan
hij bij de volgende verkiezingen uiten, maar
dat is nu niet aan de orde. Op dit moment wil
de Antwerpenaar vooral dat zijn stad ook de
komende drie jaar wordt bestuurd op een degelijke
en eendrachtige manier, zoals dat de
voorbije jaren aardig is gelukt in een collegiale
samenwerking van sp.a, CD&V/N-VA en
Open Vld.
Heeft dit verstandshuwelijk schade opgelopen
door de affaire van vorige week? Ongetwijfeld,
maar zelfs in de beste huwelijken
rommelt het wel eens. De verschillende
partners hebben een slippertje gemaakt, en
ik denk dat geen van hen er echt van heeft
genoten. Dat leidt hopelijk tot het besef dat
het thuis aan de haard eigenlijk zo slecht nog
niet is.
