Het OCMW van Antwerpen weigert
nog langer nieuwe asielaanvragers
op te vangen en financieel te ondersteunen.
Wie zich nu nog aan het
hoofdkantoor aan de Lange Gasthuisstraat
aanbiedt, wordt vriendelijk verzocht om
naar het OCMW van Brussel te gaan. Mensen
die asiel aanvragen staan immers ingeschreven
op het adres van de Dienst Vreemdelingenzaken
in Brussel en vallen dus ook onder
de bevoegdheid van het hoofdstedelijk
OCMW.
De Antwerpse beslissing lijkt op het eerste
gezicht hardvochtig en asociaal, maar is eigenlijk
een noodkreet. OCMW-voorzitter
Monica De Coninck (sp.a) wil vermijden dat
er opnieuw tientallen asielzoekers naar Antwerpen
komen, waardoor de OCMW-financiën
onder druk komen te staan en het probleem
van goede huisvesting voor Antwerpse
OCMW-cliënten nog groter wordt dan nu
al het geval is. Of zoals Monica De Coninck
zegt: Antwerpen moet niet opnieuw opdraaien
voor het immobilisme van de federale regering.
Geef haar eens ongelijk.
Het probleem steekt opnieuw de kop op
sinds federaal minister van Maatschappelijke
Integratie, Maria Arena (PS), enkele weken
geleden besliste om asielzoekers niet langer materiële,
maar wel financiële hulp
te geven. Arena nam die beslissing omdat de
asielcentra vol zitten. Het gevolg is dat nieuwe
asielaanvragers opnieuw bij een OCMW
moeten aankloppen.
Ook van het spreidingsplan,
dat ervoor zorgt dat asielzoekers niet
langer aan grote steden worden toegewezen,
is geen sprake meer. De gevolgen laten zich
raden. Grote steden, zoals Antwerpen, zien
het aantal steunzoekende asielzoekers opnieuw
toenemen.
Antwerpen is niet de enige stad die het getalm
en gebrek aan daadkracht van de federale
overheid spuugzat is. Woensdag gaven
de drie Belgische verenigingen van steden
en gemeenten dezelfde kritiek. Ook zij
willen dat de federale overheid met een goede
en snelle oplossing komt, zonder dat de
OCMW’s daarvan de dupe worden. Het is natuurlijk
geen eenvoudig probleem en de oplossingen
liggen niet voor het oprapen.
Maar ook
asielzoekers hebben recht op een menselijk
bestaan in ons land. Of dat verblijf nu tijdelijk
dan wel definitief is. Maar de hete aardappel
doorschuiven naar de OCMW’s is de slechtste
van alle opties. Daarmee geeft de federale
overheid de zoveelste keer op rij aan dat ze
in dit dossier niet in staat is om de problemen
op te lossen.
door Patrick VAN DE PERRE
Het kan geen toeval zijn: elke dag is
er wel een sp.a-politicus die iets
nieuws meldt dat te maken heeft
met de groene economie. Zaterdag
openbaarde schepen Robert Voorhamme in
deze krant zijn plan om van Petroleum Zuid
een groen bedrijventerrein te maken.
En gisteren
deden de Antwerpse sp.a’ers het zelfs
twee keer: terwijl diezelfde Voorhamme aankondigde
dat hij van de Driekoningenstraat
in Berchem een as met groene winkels en
dito instellingen wil maken, zaten elders in
de stad Vlaams minister Kathleen Van
Brempt en milieuschepen Guy Lauwers ons
uit te leggen dat ze van Antwerpen een proeftuin
willen maken voor de definitieve en
massale doorbraak van de elektrische - lees:
groene - auto.
Dat de revolutie van de groene economie
niet meer te stoppen valt, is duidelijk. Er was
een wereldwijde economische crisis nodig
om het conservatisme van de grote bedrijven
te breken, maar nu beseft iedereen het:
de groene economie is meer dan een leuk
stokpaardje voor geitenwollen sokken, ze
is ook een motor voor innovatie én een biotoop
voor vele duizenden nieuwe jobs. Bovendien
wordt de wereld er nog beter en gezonder
van ook. Het ei van Columbus!
Ook de politiek is helemaal overtuigd.
Zelfs de meest donkerblauwe liberalen kleuren
dezer dagen een beetje groen. Je zou bijna
vergeten dat er een partij is die al dertig
jaar met het groene hamertje tikt en die zich
in 2003 een nieuwe naam met een uitroepteken
gaf: Groen!
Eindelijk, na al die jaren van vooral veel geploeter
in de marge, is de bestaansreden van
Groen! een groot maatschappelijk thema
geworden. En dus proberen allerlei partijen
het groene speelveld te veroveren en groene
kiezers voor zich te winnen. Dat geldt vooral
voor de sp.a, die haar score hoopt op te krikken
met een ecologisch offensief.
Hoe meer partijen de groene economie op
kruissnelheid willen brengen, des te beter.
Maar ik denk toch dat de hype bij deze verkiezingen
meer succes zal opleveren voor
het origineel - Groen! - dan voor de late bekeerlingen.
Op campagne worden Mieke Vogels
en de haren door de mensen opmerkelijk
warm onthaald. Heel anders dan in 2003, na
hun regeringsdeelname, toen ze het hard te
verduren kregen op de markten en pleinen.
De mensen beseffen nu dat ’groen’ en ’jobs’
geen tegenpolen hoeven te zijn. En dus wordt
de groene economie de komende jaren de inzet
van een nieuwe politieke oorlog.
door Lex MOOLENAAR
Nu de partijen hun kieslijsten hebben
ingediend, krijgen we stilaan
een beeld van welke parlementsleden
de Antwerpse belangen zullen
verdedigen na de verkiezingen van 7 juni.
Daarbij zijn er opmerkelijke vaststellingen.
Neem nu CD&V. Die partij zet letterlijk alles
in op boegbeeld Kris Peeters. CD&V is traditioneel
al geen stadspartij, maar ditmaal is
het aantal Antwerpse kandidaten wel héél
beperkt: amper drie van de 33 effectieven
komen uit de stad, en daarvan lijkt alleen
Ann Vylders kans te maken om rechtstreeks
te worden verkozen, al moet ze dat doen vanop
een onzekere zevende plaats.
Bij sp.a is het totaal anders: daar komt bijna
de helft van de effectieven uit de stad. Patrick
Janssens is zeker van zijn zetel, voor de
Berchemse van Turkse origine Güler Turan
wordt het op de vierde plaats knokken en
Bart Martens hoopt als eerste opvolger in het
parlement te belanden. Hij vervangt wellicht
Kathleen Van Brempt, die opnieuw minister
wordt of anders naar Europa verkast.
Open Vld geeft twee Antwerpenaars alle
kansen: strafpleiter Kris Luyckx moet een
nieuw boegbeeld worden en kreeg daarom
een vrij veilige vijfde plaats. Daarnaast komt
Annick De Ridder in het parlement als opvolger
van Dirk Sterckx, die in Europa blijft.
Lijst Dedecker verwacht een viertal zetels
te scoren in de provincie. Daarvan krijgt
de stad er twee, voor Jurgen Verstrepen en
ex-journalist Mathias Danneels. Tenzij die
wordt gepasseerd door nummer zes op de
lijst, acteur Karel Deruwe. Opvallend is dat
Mimount Bousakla als LDD’er van het eerste
uur niet meer heeft gekregen dan een positie
als eerste opvolger, met vrijwel geen kans
op een zetel.
N-VA mikt in de provincie op een drietal zetels,
waarvan twee voor Antwerpen. Er is uiteraard
Bart De Wever, maar ook Liesbeth
Homans uit Wilrijk maakt met haar tweede
plaats veel kans. Zij wordt zo beloond voor
haar inzet als parlementair medewerker.
Van de verwachte drie provinciale zetels
voor Groen! gaat er één naar Mieke Vogels,
een tweede misschien naar een oude bekende:
Fatima Bali uit Borgerhout.
En dan is er nog het VB, dat de vette jaren
ziet eindigen. Volgens de peilingen zou het
aantal Antwerpse verkozenen zakken van
tien naar zes. En dus moet Marijke Dillen
haar zetel verdienen op de 18de plaats. Als
dat lukt, dan hoopt Merksemnaar Jan Penris
zijn parlementair mandaat te verlengen als
opvolger van Anke Van dermeersch.
door Lex MOOLENAAR
Vandaag ontvouwt de Antwerpse
sp.a haar plannen voor de komende
verkiezingen. Die draaien in niet
geringe mate rond Europees lijsttrekster
Kathleen Van Brempt, maar ook burgemeester
Patrick Janssens heeft enkele
goede redenen om zijn volle gewicht in de
strijd te werpen. De zaken staan er totaal
anders voor dan in 2007, toen hij het zich kon
veroorloven om voor de federale verkiezingen
aan de zijlijn te gaan staan.
Om te beginnen staat de partij van Janssens
er vier weken voor de verkiezingen niet
bepaald schitterend voor. De peilingen zijn
slecht, de sp.a valt in het gekrakeel tussen
Open Vld en LDD nauwelijks op en ze slaagt
er ook niet in om van haar oplossingen voor
de crisis hét verkiezingsthema te maken. Er
moeten acuut stemmen worden geronseld,
en dat lukt de socialisten van oudsher beter
in de steden dan op het platteland.
De tweede goede reden waarom Janssens
voluit moet gaan, ligt verscholen in de perspectieven
na de verkiezingen. De Antwerpse
sp.a-kopman heeft zich al herhaaldelijk laten
ontvallen dat een nieuwe Vlaamse regering
zonder sp.a een ramp zou zijn voor Antwerpen.
In de huidige regering hebben Kathleen
Van Brempt en Frank Vandenbroucke inderinderdaad
heel wat voor de stad binnengehaald
op het gebied van mobiliteit en onderwijs.
In een nieuwe regering zonder socialisten is
Janssens zijn directe lijnen kwijt. Voor hem
is het dus van cruciaal belang dat de sp.a wél
in die regering zit, en liefst niet als vijfde wiel
aan de wagen. En dus moeten er zieltjes worden
gewonnen, al past die uitdrukking misschien
beter bij een andere partij.
De derde reden waarom Janssens aan de
slag moet, ligt nog verder aan de horizon, in
2012. Dan zijn er de volgende lokale verkiezingen,
waarin de burgemeester zelf zijn rapport
krijgt van de bevolking. Voor hem betekent
het een wereld van verschil als hij de
tweede helft van zijn ambtstermijn kan aanvatten
met een regering waarin enkele partijgenoten
erop toezien dat de financiële kraan
voor Antwerpen niet wordt dichtgedraaid.
Vandaar dat de sp.a aan de twee grote Antwerpse
verkiezingsthema’s - de crisis en de
Oosterweel - een derde toevoegt: de zorg
voor de stad. Freya Van den Bossche brak
gisteren al een lans voor Gent, Janssens & co
doen vandaag hetzelfde voor Antwerpen. De
boodschap: zonder socialisten in de regering
loopt het slecht af met de stad. We zijn benieuwd
of Janssens een even briljante campagne
uit zijn hoed tovert als in 2006.
door Lex MOOLENAAR
De socialistische vakbond ACOD
kondigt een 48 urenstaking af bij
De Lijn. Dat betekent dat vandaag
en morgen het aantal trams terugvalt
tot de helft, want de christelijke en liberale
bonden gaan wel aan de slag. Voor de
bussen zal de vermindering van de capaciteit
minder groot zijn, aangezien De Lijn een deel
van het bustransport heeft uitbesteed aan
bedrijven waar niet wordt gestaakt.
Het is niet de eerste keer dat de ACOD een
actie organiseert waarvoor we maar weinig
waardering kunnen opbrengen. Eens te meer
worden onschuldige burgers het slachtoffer
van actievoerders die worden betaald met
hun belastinggeld. Heel wat mensen zullen
vandaag problemen ondervinden om op tijd
op het werk te geraken of om de kinderen op
te halen van school. Morgen zullen overal in
Vlaanderen familie-uitstappen en sportactiviteiten
in het water vallen. Van de solidariteit
die de ACOD graag zo hoog in het vaandel
voert, is geen sprake. En waarom? Omdat
de leden van de ACOD niet tevreden zijn met
de koopkrachtverhoging die ze krijgen.
Jawel, u leest het goed. Elke dag komen er
nieuwe berichten over werknemers die hun
job verliezen, moeten inleveren op hun loon
of in angstige spanning leven omdat hun bedrijf
misschien wordt gesloten. Ondertussen
krijgt het personeel van De Lijn een maximale
invulling van het Interprofessioneel Akkoord,
dat ook door de moederbond ABVV is
ondertekend: een koopkrachtverhoging van
125 euro netto voor 2009 en van 250 euro
voor 2010. Maar dat vinden de ACOD-leden
niet genoeg. En dus gaan ze staken.
De ACOD gebruikt ook zeer dubieuze argumenten.
De Lijn zou de openstaande vacatures
niet ingevuld krijgen door de slechte
lonen en arbeidsvoorwaarden. Maar in werkelijkheid
werft de vervoersmaatschappij
massaal aan en is het aanschuiven voor de
examens voor nieuwe kandidaten. De ACOD
vindt ook dat er beter meer zou worden geinvesteerd
in het personeel in plaats van in
dure projecten voor meer en beter openbaar
vervoer. Investeren in nieuwe jobs is dus fout.
Van zo’n vakbondslogica zakt mijn broek af.
Ons oordeel: vlak voor de verkiezingen en
na een legislatuur waarin De Lijn het openbaar
vervoer gevoelig heeft verbeterd, wordt
de vervoersmaatschappij ten onrechte in
een slecht daglicht gesteld. Gelukkig geven
de christelijke en liberale bonden blijk van
meer verstand en realiteitszin. Hun chauffeurs
kruipen vandaag en morgen gewoon
voor u achter het stuur.
door Lex MOOLENAAR
Horeca is voor veel Antwerpenaars
eten en drinken. Letterlijk en
figuurlijk. Duizenden stedelingen
hebben een stamcafé en er zijn er
nog eens honderden die hun vaste adresje
hebben om uit eten te gaan. De reden is altijd
dezelfde: gezelligheid, sociaal contact en
kwaliteit.
Laat nu net dat laatste de jongste jaren onder
druk komen te staan. Veel horecanten
hebben het steeds moeilijker om geschikt
personeel te vinden om hun café of restaurant
draaiende te houden. Dramatisch is het
nog niet en taferelen waarbij de ober klanten
liever ziet gaan dan komen, blijven gelukkig
nog tot een minimum beperkt. Maar als Antwerpen
de Vlaamse horecastad nummer één
wil zijn en blijven, moet er iets gebeuren.
Het is nog niet zo heel lang dat Antwerpen
een horecabeleid heeft dat die naam waardig
is. Het is ook nog maar pas enkele maanden
geleden dat de stad een beleidsplan voor de
sector presenteerde. En dat is broodnodig.
Niet alleen omdat iedereen af en toe graag
eens gezellig op café gaat of een hapje gaat
eten. Maar ook omdat de horeca, zeker in
Antwerpen, voor een meer dan behoorlijke
economische return zorgt. En dat is niet alleen
in tijden van crisis mooi meegenomen.
Door in het najaar te starten met zogeheten
vacaturegerichte opleidingen, probeert
de stad het horecabeleid concreet vorm te geven.
Het komt erop neer dat het onderwijs
horecaopleidingen beter afstemt op de behoeften
van de sector. Dat moet ervoor zorgen
dat niet alleen het tekort aan personeel
wordt aangepakt, maar dat het beschikbare
personeel ook beter is voorbereid om aan de
slag te gaan.
Goed personeel kan het verschil
maken tussen een goeddraaiende zaak of op
de fles gaan. Kijk naar u zelf. Niemand gaat
een tweede keer naar een café of restaurant
waar het personeel onvriendelijk is of waar
de bediening te wensen overlaat.
De helft van de faillissementen in 2006
vond plaats bij horecazaken die minder dan
vijf jaar open zijn. Eén vijfde van de nieuwe
cafés of restaurants houdt het geen twee jaar
uit. De oorzaken van een faillissement zijn
vaak slecht management en onvoldoende of
geen geschoold personeel. Hopelijk biedt de
nieuwe aangepaste opleiding die dit najaar
start, een oplossing.
En er is natuurlijk nog een ander probleem.
De lonen in de horeca liggen vaak laag tot
zeer laag. Ook dat schrikt personeel af. Maar
dat probleem zullen de uitbaters zelf moeten
oplossen.
door Patrick VAN DE PERRE
De kogel is door de kerk: gisteren
heeft BAM de bouwaanvraag voor
de Oosterweelverbinding ingediend.
Eind mei start het openbaar
onderzoek, dat eind juni wordt afgesloten.
Daarna heeft het stadsbestuur vier maanden
tijd om een advies aan de Vlaamse regering
te formuleren. Dat moet dus uiterlijk eind
oktober gebeuren.
Ondertussen onderzoekt het studiebureau
Arup/Sum in opdracht van het stadsbestuur
zijn nieuwe ’vierde tracé’, een acht kilometer
lange tunnel van Linkeroever naar Ekeren.
Daarvan worden de resultaten begin juli verwacht.
Mooi op tijd voor Janssens & co om er
rekening mee te houden in hun advies aan
de regering.
Ook de derde betrokken partij, de actiegroepen,
zitten mooi op schema. Vandaag
openbaart Ademloos-voorzitter Wim van
Hees zijn plannen voor de komende zomer
en voor de herfst, die in het teken kan staan
van het veelbesproken referendum. En precies
over een week presenteren Ademloos
en stRaten-generaal een avondvullend programma
in zaal Horta. Ademloos wil daar
het fijn stof opnieuw op de agenda plaatsen,
stRaten-generaal zal er een lans breken voor
het vierde tracé.
Tussen al deze grote momenten in de discussie
door geven de partijen elkaar voortdurend
prikken via de media. Gazet van Antwerpen
is als veruit de grootste Antwerpse
krant voor hen uiteraard het gedroomde discussieforum.
Enkele weken geleden verweet
havenschepen Marc Van Peel (CD&V) de actievoerders
een gebrek aan intellectuele eerlijkheid.
Die kaatsten de bal terug en deden
de prognose dat het BAM-tracé zal sneuvelen
bij de onderhandelingen over de nieuwe
Vlaamse regering. Daarop liet minister Dirk
Van Mechelen (Open Vld) weten dat hij zonder
dat BAM-tracé niet in die regering gaat
zitten. En gisteren deed BAM-voorzitter Karel
Vinck ook nog een duit in het zakje.
Het debat over de Oosterweelverbinding
nadert stilaan het kookpunt, dat is duidelijk. De grootste
valkuil in het hele verhaal
is dat de nieuwe regering straks misschien
een keuze maakt die vervolgens door de inwoners
van Antwerpen - inclusief het stadsbestuur
- wordt afgeschoten. Dan hebben we
pas écht een Oosterweelknoop. Of zoals een
teleurgestelde zakenman-in-de-politiek het
eens formuleerde: “In de zakenwereld eindigen
alle discussies wanneer de baas een
beslissing neemt. In de politiek beginnen ze
dan pas goed.”
door Lex MOOLENAAR
Zoals voorspeld is de Oosterweelverbinding
een thema geworden in de
Vlaamse verkiezingen. Door een
beslissing over het te volgen tracé
over de verkiezingen te tillen, ging het er
integraal deel van uitmaken.
Daar is natuurlijk niets mis mee. De preelectorale
periode biedt voldoende kansen
om het publiek voor te lichten. Dat is zeker
nog nodig. Want velen kennen de naam Oosterweelverbinding
of ze kunnen de Lange
Wapperbrug benoemen. Maar als je vraagt
waar die dan komt te liggen, dan zijn gissingen
niet van de lucht.
Dat is zeker geen schande, want heel wat
politici, zelfs diegenen die in het Vlaams Parlement
zetelen, weten amper waar de klepel
hangt. Ik heb er zelfs horen beweren dat het
beter was de boel compleet te schrappen en
het geld aan een andere provincie over te maken.
Dat terwijl het Masterplan juist een zegen
voor Antwerpen én Vlaanderen hoort te
zijn en het wordt betaald met tolgelden uit de
Oosterweelverbinding. ’t Is maar dat u weet
voor wie u stemt.
Het is dus nogal belangrijk dat ook politici
juist geïnformeerd zijn om u op hun beurt uit
te leggen waarrond de discussie draait. En
dat ze dat doen op een open manier. Even belangrijk is dat u weet wat u van de
politici kan verwachten.
Op het verkiezingsdebat
van Voka-Kamer van Koophandel Antwerpen
Waasland lichtten ze een tipje van
de sluier op. Minister-president Kris Peeters
(CD&V) gaf te kennen dat hij met het bestaande
ontwerp verder wilde.
Minister Dirk Van Mechelen (Open Vld)
stelde het forser. Hij ging voluit voor het
BAM-tracé met tunnel en Lange Wapperbrug.
Het dossier maakt voor hem nooit deel
uit van een onderhandelingspotje. Het is te
nemen, of het is zonder Dirk. Duidelijker kan
niet. Ook Bart De Wever (N-VA) kiest uiteindelijk
voor de Lange Wapper.
Caroline Gennez
(sp.a) wacht het advies van de studie af.
Als ze zelf mag kiezen, wordt het een tunnel,
maar ze zegt niet neen tegen een brug.
Ook partijgenoot en burgemeester Patrick
Janssens wacht het advies af. Mieke Vogels
(Groen!) pleit voor een andere mobiliteit en
Filip Dewinter (VB) wacht het referendum
af.
Jurgen Verstrepen (LDD) vraagt alleen een
snelle beslissing. Daarin heeft hij gelijk, want
dagelijks voelen al te veel mensen de gevolgen
van een slechte mobiliteit. Dat die moet
worden opgelost, staat buiten kijf.
door Johan VAN BAELEN
