Standpunt Antwerpen

Onderwijs moet meer werken aan Europa

De komende weken doorkruisen nogal wat politici stad en land om zichzelf en hun partij te verkopen in debatten die worden georganiseerd door partijafdelingen, verenigingen en scholen. Ze moeten daarbij de nodige flexibiliteit aan de dag leggen, want voor een groep scholieren van zeventien jaar spreek je een andere taal dan op het Grote Lijsttrekkersdebat van Voka, dat woensdag plaatsvindt en waar de zaal vol zit met ondernemers.

Gisteren was het politieke circus op bezoek in Brasschaat. Daar had het Koninklijk Atheneum het aangedurfd om de vijfde- en zesdejaars van het ASO te onderwerpen aan een debat over de Europese verkiezingen. Moedig, want jongeren van nu zijn sowieso al niet erg bezig met politiek en van Europa liggen ze nog minder wakker.

Vooraf was een stemronde georganiseerd. Daaruit bleek dat deze ASO-jongeren uit de groene rand van Antwerpen overwegend links georiënteerd zijn. Maar de belangrijkste vaststelling was dat liefst een derde van de scholieren als kiesintentie “geen idee” had ingevuld. Dit debat was dus een uitgelezen kans om aan zo’n 120 jongeren uit te leggen waarom Europa zo belangrijk is en steeds belangrijker wordt.

Waarom leeft Europa niet? Veel politici wijten dat aan de geringe aandacht van de pers, die in het politieke milieu gemakshalve de schuld is van alles wat er op deze wereld fout loopt. Het échte antwoord luidt: Europa lijkt voor de meeste mensen ver weg, en de thema’s zijn vaak complex en technisch. Daar kan je een krantenlezer niet mee boeien, en dus is het voor redacties geen prioriteit.

Als we Europa beter willen laten doordringen in de hoofden van de volgende generaties, dan zal ons onderwijs er een thema van moeten maken. Gezien het belang ervan lijkt me dat geen overbodige luxe. En het Atheneum van Brasschaat verdient een dikke pluim dat het zelf het initiatief had genomen om erover te debatteren.

De panelleden - onder wie Bart Staes (Groen!), Ivo Belet (CD&V), Frieda Brepoels (N-VA) en Philippe De Backer (Open Vld) - deden erg hun best en de leerlingen bleven anderhalf uur alert en stelden daarna nog een hele batterij vragen. Maar het was de knappe jonge Oostendse sp.a’er Tom Germonpré die na het debat meer dan de helft van de stemmen kreeg. Ik denk dat zijn looks daar ook wel iets mee te maken hadden. Maar het belangrijkste was dat na het debat nog slechts elf jongeren gingen voor “geen idee”.

door Lex MOOLENAAR

Lessen leren van rellen op het Kiel

Het was een ongelooflijk druk weekend in Antwerpen. De marathon en de 10 Miles, de Antwerp Jumping, de jaarlijkse Lentepoets, Erfgoeddag, 125 jaar Stuivenbergziekenhuis, opendeurdag bij het PIVA, eerbetoon aan Wannes Van de Velde in het Stadspark, een Murgafeest in park Spoor Noord: er kwam geen einde aan de lijst met evenementen. En alles ging goed, op één uitzondering na.

De valse noot kwam helemaal aan het begin van het weekend. Vrijdagavond, na de match van Germinal Beerschot tegen Club Brugge, waren er voor het eerst in twee jaar nog eens stevige rellen in de omgeving van het stadion op het Kiel. Dat gebeurde merkwaardig genoeg pas ruim twee uur na de wedstrijd, toen de bussen uit Brugge allang weer onderweg waren. Ook de ordediensten waren toen al ontbonden, zodat de politie veel te laat kwam om te vermijden dat er zware schade werd aangericht aan woningen, winkels en auto’s.

Het zou heel makkelijk zijn om nu met scherp te gaan schieten op de politie. Dat willen we niet doen, want het korps heeft een ijzersterke reputatie opgebouwd als het gaat om ordehandhaving bij voetbalwedstrijden. De les die de politie moet leren van deze gebeurtenissen, is dat ze na de wedstrijden langer waakzaam moet zijn, want tussen sommige supporters van Germinal Beerschot en een aantal jonge allochtonen van het Kiel botert het niet. Eén klein incidentje is genoeg om de lont aan het kruitvat te steken, met alle nare gevolgen voor de buurt van dien.

Een andere les is deze: voetbalstadions horen niet thuis in woonbuurten. Het stadsbestuur is zich daar heel goed van bewust, en daarom koos het voor het nieuwe stadion de locatie op Petroleum Zuid, die in de toekomst wordt omgeven door een bedrijventerrein. De supporters van Germinal Beerschot moeten nog steeds wennen aan het idee. Zij zijn om begrijpelijke redenen verknocht aan het vertrouwde thuishonk op het Kiel. Maar een verhuizing is echt beter, alleen al ter bevordering van de veiligheid.

Tot slot nog dit lichtpunt: na de spijtige incidenten van vrijdag zullen de slachtoffers voor het eerst een beroep kunnen doen op het Buurtschadefonds, dankzij een gezamenlijke financiële inspanning van het stadsbestuur en - vooral - de twee grote clubs. Een prima initiatief, dat bewijst dat de ploegen van ’t Stad bereid zijn om verantwoordelijkheid te dragen voor de minder feestelijke randverschijnselen van de voetbalsport.

door Lex MOOLENAAR

Campagnes draaien rond de crisis en Oosterweel

Sinds begin deze week organiseren alle politieke partijen hun troepen om campagne te voeren voor de Vlaamse en Europese verkiezingen van 7 juni. De kandidaten die een zetel willen veroveren in een parlement zullen niet alleen keihard moeten werken, sommigen onder hen zullen ook erg creatief moeten zijn om met hun bescheiden middelen zoveel mogelijk kiezers te bereiken en te overtuigen.

In de provinciale kieskring Antwerpen tekenen de contouren van de campagnes zich stilaan af. De aanpak van de economische crisis wordt het belangrijkste thema, en in de stad en haar brede omgeving zullen de partijen zich ook stevig profileren over de Oosterweel.

Verkiezingen: een feest voor de democratie? Jawel, al wordt het spel niet helemaal rechtvaardig gespeeld. De wet van 19 mei 1994, die bepaalt hoeveel partijen en individuele kandidaten mogen besteden aan hun campagne, heeft de grote partijen een duidelijk voordeel gegeven. Het aantal zetels die ze nu hebben in het Vlaams Parlement drijft het bedrag dat ze mogen uitgeven op.

Bovendien mag elke kandidaat ook nog zelf een bedrag investeren in zijn campagne. Zo heeft een welgestelde kandidaat uit de rijke rand uiteraard meer wapens in handen dan een bescheiden bediende met politieke ambities.

De verschillen in aanpak tussen de partijen is groot. Bart De Wever, die voor N-VA zowel de Antwerpse als de Europese lijst trekt, investeert bijna 20.000 euro uit eigen zak in zijn campagne. Mieke Vogels doet dat niet, want de mandatarissen van Groen! dragen een deel van hun wedde af aan de partij en in ruil financiert die hun campagnes.

De partijen die onder de kiesdrempel bungelen, hebben nauwelijks financiële middelen en moeten dus heel slim zijn. PVDA+ neemt een idee over van de Nederlandse SP, die liefst anderhalf miljoen mensen heeft bereikt met een viral movie, een filmpje op het internet. YouTube en ook netwerkgroepen zoals Facebook zullen ongetwijfeld intens worden gebruikt, want de virtuele kanalen zijn populair en relatief goedkoop.

Ik ben vooral benieuwd naar welke beloften de partijen in petto hebben voor Antwerpen. Zelden heeft een Vlaamse regering het belang van deze regio voor Vlaanderen en België zo goed ingeschat en gehonoreerd als de huidige. Die stevige Antwerpse verankering moet in de volgende Vlaamse regering absoluut een vervolg krijgen.

door Lex MOOLENAAR

Antwerpen heeft reden om te dromen

Als het over de heraanleg van de Scheldekaaien gaat, zijn de verwachtingen van de Antwerpenaars hoog gespannen. De kaaien zijn toe aan een groot onderhoud. Daarover is vrijwel iedereen het eens. Maar de kaaien moeten ook hun typische, vaak wat ruwe karakter behouden. Ook daarover is vrijwel iedereen het eens.

Wat het Belgisch/Portugees architectenbureau Proarp/Wit tot op heden heeft laten zien, beantwoordt opmerkelijk goed aan de ietwat schizofrene wens van Antwerpen om tegelijk vernieuwend uit de hoek te komen, maar ook de band met het verleden te behouden. Het voorontwerp dat in maart werd goedgekeurd, valt vooral op door zijn eenvoud.

Geen megalomane projecten, waanzinnige constructies en ingewikkelde ontwerpen. Wel respect voor de ware aard van de kaaien, de ruwheid, de geschiedenis, de couleur locale... Wel ruimte en weidsheid. Rust ook. Plekken om te zitten, te wandelen, even te niksen, elkaar lief te hebben. Om je 'goesting' te doen. En dat is nog altijd bij uitstek de favoriete bezigheid van de Antwerpenaars. Wie van 't Stad is, weet wat we bedoelen.

Geef de Schelde terug aan Antwerpen was de boodschap waarmee de ontwerpers van Proap/Wit enkele jaren geleden huiswaarts werden gestuurd. Voorlopig lijken ze daarin geslaagd. Ja, in het voorontwerp werd rekekning gehouden met bebouwing op de kaaien. Sporadisch en op plekken waar bouwen geen hindernis vormt tussen stad en stroom. Het moet kunnen.

Wat in maart werd gepresenteerd, en in de Cruise Terminal in detail kan worden bekeken, is slechts een voorontwerp. en dan nog wel van een masterplan dat geen eindpunt is, maar slechts het begin van vele nieuwe ontwerpren voor ieder deel van de kaaien.

Er kan dus nog veel gebeuren en er kan ook nog heel veel verkeerd gaan. Maar de toon is gezet en die is uitermate hoopgevend. De Antwerpenaars mogen stilaan beginnen dromen van hun nieuwe Scheldekaaien. En dat is iets wat ze veel te lang niet hebben kunnen doen. Geef toe, alleen dat al is een reden om optimistisch te zijn.

door Patrick VAN DE PERRE

Parkeermakelaar moet snel worden aangesteld

De zaakvoerster van een bedrijf met veertig werknemers overweegt om te verhuizen, weg van de stad. Want ze geeft het loon van één voltijdse werkkracht uit aan parkeergelden voor haar werknemers. Signaal nummer één.

Een marktkramer, handelaar in groenten en fruit, beslist om ’s zaterdags niet meer naar de wereldmarkt te komen. Want hij wordt sinds kort verplicht om zijn truck(s) aan het stadspark te plaatsen, op meer dan wandelafstand van de markt.

Voor zijn bevoorrading heeft hij een extra kracht nodig. En hij riskeert elke zaterdag minstens één boetebonnetje van 23,5 euro voor foutparkeren. Een andere marktkramer, die 18 jaar lang poetsmateriaal op de zaterdagmarkt verkocht, gooit om diezelfde reden de handdoek in de ring. Signaal nummer twee.

Op verschillende plaatsen in de stad worden bewonerskaarten professioneel gekopieerd. De goede kant hiervan is dat we nog steeds plantrekkers blijken te zijn. Maar het is evengoed een derde signaal voor de stad.

Die drie signalen moeten de stad aanzetten om het parkeersysteem zoals het in september van vorig jaar werd geïnstalleerd, grondig te evalueren.

Tijdens die evaluatie, gepland in juni, moet het bewonersparkeren overeind blijven. Juist omdat de bewoners over een gebrek aan parkeerplaatsen klaagden, is de nieuwe parkeerregeling er gekomen. Het is een van de manieren om de stadsvlucht tegen te gaan en die beweging ook om te keren.

Maar een stad die winkelstad wil zijn, een stad die openstaat voor iedereen, moet ook oog hebben voor haar bezoekers, zegt Unizo. Daarom is het niet zo gek om voor te stellen dat bewoners overdag in zijstraten van winkelassen zouden mogen parkeren of dat ze een tegemoetkoming zouden krijgen voor het ondergronds parkeren.

Tegelijkertijd moet de stad ook de tekortkomingen van het eigen systeem kunnen duiden. Zo kan het niet dat nog steeds geen parkeermakelaar is aangesteld. Die persoon moet ervoor zorgen dat bedrijfsparkings, die een half etmaal leegstaan, ook ’s nachts kunnen worden gebruikt. Het bestek om deze makelaar aan te stellen, gaat volgende week eindelijk de deur uit. We zullen erop toezien.

Even streng zullen we toekijken op een (snelle) herstart van het parkeergeleidingssysteem. Dat ligt er al enkele maanden uit, maar het is evengoed een middel om bezoekers en toeristen correct te ontvangen.

door JOHAN VAN BAELEN

Eén Michelinster, vijf lunchgasten

Het prestigieuze hotel-restaurant Kasteel Withof in Brasschaat sluit binnenkort zijn deuren. Enkele maanden geleden had het in 2005 geopende complex nog torenhoge ambities.

Nadat vorig jaar de eerste Michelinster was binnengehaald, leek Withof niet meer te stuiten. Er werd een chef binnengehaald van een Frans driesterrenrestaurant, die elke week zou pendelen tussen Parijs en Brasschaat. Het klonk toen al behoorlijk megalomaan.

We zijn amper drie maanden verder, en Kasteel Withof kondigt het naderende einde van al zijn activiteiten aan: “Door de tegenvallende resultaten van het eerste kwartaal werd de verhoopte omzet niet langer gehaald. De reden daarvoor moet worden gezocht in de scherpe terugval van de hotel- en restaurantgasten”. En inderdaad, toen onze verslaggever gisterenmiddag ging kijken, zaten er in het exclusieve restaurant welgeteld vijf gasten aan twee tafeltjes.

Zou het door de crisis komen? Ik weet het wel zeker. Zulke dure eethuizen teren vooral op zakenlunches, en alle bedrijven proberen dit jaar fors te besparen op hun uitgaven om de schade aan hun resultaten te beperken. Een Michelinster, dat voel je in je portefeuille. En in de omgeving van Antwerpen krioelt het van de restaurants waar je ook lekker kan eten voor een aanzienlijk lager bedrag.

Er is iets vreemds aan de hand met die crisis. Hoewel de reële koopkracht van de meeste mensen-met-werk de voorbije maanden niet is gedaald, is blijkbaar iedereen financiële middelen aan het hamsteren voor de Big Bang die nog moet komen. Het voorbije paasweekend was helemaal niet zo zonnig voor de 56 vergunde hotels in de stad, die ruim dertig procent minder reservaties hadden geboekt dan vorig jaar, toen het weer veel minder goed was.

Ook de horeca in de binnenstad voelt de voorzichtigheid van de mensen, die vooral op weekdagen thuis voor de buis blijven zitten. En het grote succes van de Zoo is volgens directeur Rudy Van Eysendeyk juist typisch in tijden van crisis.

Het Antwerpse bedrijfsleven trekt zich op aan de eerste nieuwe positieve signalen van de haven en aan de langzame heropstanding van de banken in de VS. Volgens sommige van onze CEO’s is het ergste bijna achter de rug. Maar eerlijk gezegd lijkt me dat vooral wishful thinking. Een financiële crisis van dit formaat heeft nog heel lang na-ijlende effecten. De overheid heeft veel geld geleend om de banken te redden, en daarvoor zal de consument een prijs moeten betalen.

door Lex MOOLENAAR

Met Pasen kwam Judas langs bij LDD

Jean-Marie Dedecker beleeft tropenjaren. Bijna elke week moet hij uitrukken om in zijn puberale partij ergens een brand te gaan blussen. De militanten van het eerste uur morren omdat ze worden gepasseerd door nieuwkomers, de lijstvorming leidt tot hevige interne strijd, en in Antwerpen zou het lijsttrekkerschap van spoedarts Luc Beaucourt zijn gesaboteerd door doelbewust lekken naar de pers.

Ook dit paasweekend was het weer raak, nadat het Antwerpse LDD-Kamerlid Rob Van de Velde in een krant scherp had uitgehaald naar de ondervoorzitters Ivan Sabbe en Jurgen Verstrepen. “Met Pasen kwam Judas langs”, reageerde Verstrepen op Facebook. Dedecker sprak zijn troepen streng toe en LDD-nieuwkomer Mathias Danneels sloot het incident met een mooie oneliner: “Liever de groeipijnen van een jonge partij dan de sclerose van de traditionele partijen.”

Ondertussen doet LDD het erg goed in de peilingen. Zo ontstaat het beeld van een voetbalploeg die volle stadions trekt, maar waarvan de coach de handen vol heeft om zijn spelers enige discipline op te leggen. Is LDD in deze omstandigheden al klaar om mee te regeren? Die vraag dringt zich op, want na de verkiezingen van 7 juni moeten CD&V en Open Vld wellicht bepalen of ze de komende jaren willen besturen met sp.a of met de vrijbuiters van Dedecker. Dat wordt méér dan een keuze tussen centrumlinks of centrumrechts. Een coalitie met LDD impliceert ook een samenwerking met een partij die zich nadrukkelijk afzet tegen het establishment.

Mathias Danneels illustreert het treffend, wanneer hij CD&V-minister Veerle Heeren cynisch degradeert tot “onze minister voor Groenten en Fruit, die al blij zal zijn als na haar bewind elke Vlaming beseft dat het goed is om elke dag een appeltje te eten”. Wil CD&V regeren samen met een club die zo over zijn ministers denkt? En zijn de traditionele partijen bereid om een coalitie te vormen met een partij die vastbesloten is om de overheid ingrijpend af te slanken?

Laten we eerst maar eens afwachten hoe de kiezer zich uitspreekt in juni. De komende weken worden in elk geval spannend voor Jean-Marie Dedecker, want uitgeverij Wever & Bergh publiceert over hem het boek ’De buffel’. “Auteur Raf Sauviller hanteert zijn gevreesd fileermesje, snijdt door de luidruchtige firewall die de Oostendse Mister Proper rond zich heeft opgetrokken en legt de echte Dedecker bloot”, lezen we op de website. Dat klinkt veelbelovend.

door Lex MOOLENAAR

Actie beschadiging treft Ludo Van Campenhout

Zelfs tijdens zijn paasvakantie op Aruba wordt schepen Ludo Van Campenhout (Open Vld) niet met rust gelaten. Gisteren verrichtte het Antwerpse parket een huiszoeking op zijn kabinet.

De actie is een onderdeel van een onderzoek naar een van zijn medewerkers. Die zou volgens het Bureau voor Integriteit als ambtenaar een “onaanvaardbaar voordeel” genieten, omdat hij achttien jaar geen huur hoeft te betalen voor het appartement van een projectontwikkelaar dat hij bewoont.

Hoewel deze huiszoeking een normale zaak is in een gerechtelijk onderzoek en hoewel volgens onze informatie op het kabinet uitsluitend de bestanden en documenten van de bewuste medewerker zijn onderzocht, is dit natuurlijk geen goed nieuws voor Van Campenhout. Vooral ook omdat de schepen zich zelf onlangs nog publiekelijk moest verantwoorden, nadat er bij het parket een klacht was ingediend over vermeende malversaties bij de vzw De Trotter, waarvan Van Campenhout voorzitter is.

In het roddelcircuit circuleren nog meer verhalen over Van Campenhout en zijn entourage. Tot nu toe heeft niet één daarvan geleid tot harde beschuldigingen, maar het is evident dat zijn reputatie als politicus eronder lijdt.

Wij kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat er al geruime tijd een - al dan niet georkestreerde - Actie Beschadiging tegen de schepen wordt gevoerd. Die worden op z’n minst gevoed door een aantal politici van de oppositie, maar ook door krachten op de donkerblauwe flankvan zijn eigen partij, die Van Campenhout altijd veel te paars hebben gevonden.

Voor de top van Open Vld is dit allemaal heel vervelend. Net nu de partij serieus bouwt aan een nieuw, talentvol Antwerps team, komt haar lokale boegbeeld onder vuur te liggen. In de aanloop naar de verkiezingen van juni is dit wel het laatste waar de partijtop en haar Antwerpse lijsttrekker Dirk Van Mechelen op zitten te wachten.

Sommige liberale kopstukken beginnen hun geduld te verliezen. Het vertrouwen in Van Campenhout blijft overeind, maar er is heel wat ergernis over het feit dat hij - ondanks herhaald aandringen - nog steeds geen aanstalten maakt om grote schoonmaak te houden in zijn medewerkersbestand.

Ludo Van Campenhout heeft sinds 2003 een substantiële en waardevolle bijdrage geleverd aan het bestuur van de stad, maar hij moet orde op zaken stellen. Er wordt in Antwerpen en Brussel te veel over hem gepraat.

door Lex MOOLENAAR

SLP mist een Dedecker om de drempel te halen

Kris Peeters, Filip Dewinter, Dirk Van Mechelen, Caroline Gennez, Mieke Vogels, Bart De Wever, Jürgen Verstrepen en... Inge Hermans. Dat zijn de lijsttrekkers die we op wegnaar de verkiezingen van juni vaak aan de debattafel zullen zien. “Inge wie?”, hoor ik u vragen. En inderdaad, gebrek aan bekendheid is één van de problemen waarmee SLP te kampen heeft.

Even ter verduidelijking: Inge Hermans, van beroep eerste violiste bij de Vlaamse Opera, behoorde begin jaren negentig tot de getrouwen van Bert Anciaux. Ze volgde hem op zijn lange odyssee van VU/ID via spirit naar Vl.Pro. Toen ook dat project niks werd en Anciaux uiteindelijk ongegeneerd koos voor een toekomst bij de sp.a, haakte Hermans af. De nogal autoritaire manier waarop de sp.a wordt bestuurd, strookt niet met haar ideeën over burgerparticipatie. Daarom schaarde ze zich achter Geert Lambert, in zijn vermoedelijk vruchteloze strijd om met SLP in juni de kiesdrempel van vijf procent te halen.

Heeft de Sociaal-Liberale Partij overlevingskansen? Het is niet onmogelijk, dat heeft Lijst Dedecker bewezen bij de federale verkiezingen van 2007. Maar SLP heeft geen Dedecker in huis. Het meest bekende AntAntwerpse gezicht van de partij is Fauzaya Talhaoui, maar die laat niets meer van zich horen. Bovendien beschikt LSP over weinig middelen, omdat ze financieel is drooggelegd door haar ex-kartelpartner sp.a. En dus moet SLP creatief zijn in haar campagne. Ze richt zich vooral op de jeugd, met slogans als ’What the fuck is een sociaal-liberaal?’ en ’Denk je nog aan wie achter je komt?’ Die laatste gaat over onze erfenis voor de volgende generaties en wordt geïllustreerd met beelden van wcborstels. Echt smaakvol is het niet, maar misschien werkt het wel.

Ook op het politieke speelveld probeert SLP zich meer zichtbaar te maken. Zo vraagt Els Van Weert in het Vlaams Parlement een decreetswijziging die het mogelijk maakt om het referendum over de Oosterweelverbinding uit te breiden naar heel Vlaanderen en bovendien bindend te maken. Een volstrekt kansloos voorstel, maar het brengt SLP weer heel even in het nieuws.

Eén ding moet je de club van Geert Lambert en Inge Hermans nageven: ze gaat voluit voor haar overtuiging en kiest niet voor de weg van de minste weerstand, zoals massa’s andere politici die wij kennen. Dat verdient respect, al is dat niet voldoende om de kiesdrempel te halen.

door Lex MOOLENAAR

Antwerpen moet gaan voor creatieve economie

Antwerpen wil nog meer creatievelingen naar de stad lokken en ze daar ook houden. Kunstenaars, ontwerpers en ander inspirerend volk. Het geeft de stad kleur, maar zorgt ook voor een enorme economische injectie. Creatieve economie, want zo heet dit fenomeen, was in 2006 goed voor een toegevoegde waarde van 547,8 miljoen euro. In Antwerpen alleen al. Dat is een toename van maar liefst 113% in vergelijking met 10 jaar geleden.

Alles wijst erop dat het belang van creatieve economie in de toekomst alleen maar zal toenemen. In Antwerpen, maar ook in tientallen andere Europese steden. De concurrentie is moordend en wie op kop wil blijven rijden, zal flink moeten investeren. Antwerpen heeft wat dat betreft voorsprong op sommige andere steden. Alleen al de fameuze Antwerpse Zes hebben de jongste jaren voor een niet te betalen naamsbekendheid, economische return en toevloed van nieuw jong talent gezorgd.

Maar daarop blijven teren volstaat niet. Gelukkig weten ook de Antwerpse politici dat. In mei wordt er een nota ’creatieve economie’ aan de gemeenteraad gepresenteerd. Het moet een blauwdruk worden van hoe Antwerpen jonge talenten en creatieve hoogvliegers aan de stad kan binden.

Ook het jonge gemeenteraadslid Seppe De Blust (sp.a) beseft al langer dat er muziek zit in dit soort van economie. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. En de Open Vld stapte maandag definitief mee in het verhaal van de creatieve economie. De liberalen willen dat de stad volop gaat voor jong talent. Onder meer door het openen van een creativiteitsloket. Het is geen gek idee, want mensen die met hun hoofd vol ideeën zitten, hebben doorgaans weinig op met praktische en administratieve beslommeringen. Zo’n loket moet dit noodzakelijk kwaad voor hen oplossen.

Laten we hopen dat het niet bij loze woorden blijft en dat Antwerpen, ook na de verkiezingen, volop inzet op de creatieve economie. Niet om de traditionele industrie te vervangen. Wel als toegevoegde waarde voor een stad die zichzelf zo graag als laboratorium van Vlaanderen presenteert en dat vaak ook is. Daarvoor is niet alleen geld nodig, maar ook een grote mate van openheid en tolerantie. Iets waar Antwerpenaars sterk in zijn, maar waarin ze soms ook hun kleinere kantjes laten zien. Wij kiezen voor het eerste.

door Patrick VAN DE PERRE