Het prestigieuze hotel-restaurant
Kasteel Withof in Brasschaat sluit
binnenkort zijn deuren. Enkele
maanden geleden had het in 2005
geopende complex nog torenhoge ambities.
Nadat vorig jaar de eerste Michelinster was binnengehaald, leek Withof niet meer te stuiten. Er werd een chef binnengehaald van een Frans driesterrenrestaurant, die elke week zou pendelen tussen Parijs en Brasschaat. Het klonk toen al behoorlijk megalomaan.
We zijn amper drie maanden verder, en Kasteel Withof kondigt het naderende einde van al zijn activiteiten aan: “Door de tegenvallende resultaten van het eerste kwartaal werd de verhoopte omzet niet langer gehaald. De reden daarvoor moet worden gezocht in de scherpe terugval van de hotel- en restaurantgasten”. En inderdaad, toen onze verslaggever gisterenmiddag ging kijken, zaten er in het exclusieve restaurant welgeteld vijf gasten aan twee tafeltjes.
Zou het door de crisis komen? Ik weet het wel zeker. Zulke dure eethuizen teren vooral op zakenlunches, en alle bedrijven proberen dit jaar fors te besparen op hun uitgaven om de schade aan hun resultaten te beperken. Een Michelinster, dat voel je in je portefeuille. En in de omgeving van Antwerpen krioelt het van de restaurants waar je ook lekker kan eten voor een aanzienlijk lager bedrag.
Er is iets vreemds aan de hand met die crisis. Hoewel de reële koopkracht van de meeste mensen-met-werk de voorbije maanden niet is gedaald, is blijkbaar iedereen financiële middelen aan het hamsteren voor de Big Bang die nog moet komen. Het voorbije paasweekend was helemaal niet zo zonnig voor de 56 vergunde hotels in de stad, die ruim dertig procent minder reservaties hadden geboekt dan vorig jaar, toen het weer veel minder goed was.
Ook de horeca in de binnenstad voelt de voorzichtigheid van de mensen, die vooral op weekdagen thuis voor de buis blijven zitten. En het grote succes van de Zoo is volgens directeur Rudy Van Eysendeyk juist typisch in tijden van crisis.
Het Antwerpse bedrijfsleven trekt zich op aan de eerste nieuwe positieve signalen van de haven en aan de langzame heropstanding van de banken in de VS. Volgens sommige van onze CEO’s is het ergste bijna achter de rug. Maar eerlijk gezegd lijkt me dat vooral wishful thinking. Een financiële crisis van dit formaat heeft nog heel lang na-ijlende effecten. De overheid heeft veel geld geleend om de banken te redden, en daarvoor zal de consument een prijs moeten betalen.
door Lex MOOLENAAR
Nadat vorig jaar de eerste Michelinster was binnengehaald, leek Withof niet meer te stuiten. Er werd een chef binnengehaald van een Frans driesterrenrestaurant, die elke week zou pendelen tussen Parijs en Brasschaat. Het klonk toen al behoorlijk megalomaan.
We zijn amper drie maanden verder, en Kasteel Withof kondigt het naderende einde van al zijn activiteiten aan: “Door de tegenvallende resultaten van het eerste kwartaal werd de verhoopte omzet niet langer gehaald. De reden daarvoor moet worden gezocht in de scherpe terugval van de hotel- en restaurantgasten”. En inderdaad, toen onze verslaggever gisterenmiddag ging kijken, zaten er in het exclusieve restaurant welgeteld vijf gasten aan twee tafeltjes.
Zou het door de crisis komen? Ik weet het wel zeker. Zulke dure eethuizen teren vooral op zakenlunches, en alle bedrijven proberen dit jaar fors te besparen op hun uitgaven om de schade aan hun resultaten te beperken. Een Michelinster, dat voel je in je portefeuille. En in de omgeving van Antwerpen krioelt het van de restaurants waar je ook lekker kan eten voor een aanzienlijk lager bedrag.
Er is iets vreemds aan de hand met die crisis. Hoewel de reële koopkracht van de meeste mensen-met-werk de voorbije maanden niet is gedaald, is blijkbaar iedereen financiële middelen aan het hamsteren voor de Big Bang die nog moet komen. Het voorbije paasweekend was helemaal niet zo zonnig voor de 56 vergunde hotels in de stad, die ruim dertig procent minder reservaties hadden geboekt dan vorig jaar, toen het weer veel minder goed was.
Ook de horeca in de binnenstad voelt de voorzichtigheid van de mensen, die vooral op weekdagen thuis voor de buis blijven zitten. En het grote succes van de Zoo is volgens directeur Rudy Van Eysendeyk juist typisch in tijden van crisis.
Het Antwerpse bedrijfsleven trekt zich op aan de eerste nieuwe positieve signalen van de haven en aan de langzame heropstanding van de banken in de VS. Volgens sommige van onze CEO’s is het ergste bijna achter de rug. Maar eerlijk gezegd lijkt me dat vooral wishful thinking. Een financiële crisis van dit formaat heeft nog heel lang na-ijlende effecten. De overheid heeft veel geld geleend om de banken te redden, en daarvoor zal de consument een prijs moeten betalen.
door Lex MOOLENAAR
Reacties