Dag Sinterklaasje
Het zag er even naar uit dat Antwerpen
met een Sinterklaasrel te maken
zou krijgen. Volgens het pedagogisch
project van het stedelijk onderwijs, zeg
maar de opvoedkundige huisregels, zou
de sint niet langer een kruis mogen
dragen wanneer hij een stedelijke
school bezoekt. En ook het stalletje
onder de kerstboom moet weg. Althans,
dat is wat sommigen ervan maken.
Maar de algemeen directeur van het stedelijk
onderwijs, Frank Noten, ontkent met klem. Volgens
hem wordt er in het pedagogisch project alleen
maar op gewezen dat het onderwijsnet neutraal is
en dat ook moet blijven. De sint is welkom, met of
zonder kruis, maar het puur levensbeschouwelijke
van dit verhaal hoort in de lessen godsdienst thuis,
klinkt het. Het bewaken van de neutraliteit is vanuit
het stedelijk onderwijs een volstrekt logische
gang van zaken. Het tegenovergestelde willen is
hetzelfde als verwachten van de katholieke scholen
dat ze God uit hun scholen bannen. Geen van
beide is wenselijk.
Voor de sint verandert er dus weinig. Ook in de stedelijke scholen blijft hij welkom en als er een kruis op zijn mijter staat, wordt de brave man niet met pek en veren de deur uitgejaagd. Hetzelfde geldt voor de kerstboom. Leerkrachten die een stalletje onder de boom willen zetten, mogen dat. Maar het moet ook niet. Wie een beetje vertrouwd is met het stedelijk onderwijs, weet trouwens dat er al decennia zelden een stalletje onder de kerstboom staat. Ook 25 jaar geleden was het stedelijk onderwijs neutraal en mocht iedere leerkracht dat feest op zijn of haar manier met de leerlingen delen. Ook hier verandert er niets. Tenminste, als de leerkrachten het pedagogisch project op dezelfde manier interpreteren als hun directeur. En dat blijkt niet altijd het geval te zijn.
Sinterklaas en het suikerfeest op één lijn zetten en zeggen dat wie het ene viert ook het andere moet eren, is appels met peren vergelijken. Of het nu de religieuze of commerciële versie is, de sint maakt onlosmakelijk deel uit van onze samenleving en onze cultuur. Het suikerfeest is dat tot nader order en met respect nog altijd niet. En daarmee zitten we meteen bij het gevoelige onderwerp van de multiculturele samenleving.
Het wordt niet met zoveel woorden gezegd, maar dat er steeds meer kinderen van allochtone origine op de Antwerpse scholen zitten, speelt wellicht een rol in de manier waarop het pedagogisch project wordt opgesteld en geformuleerd. Terecht natuurlijk, want als een grote minderheid van de schoolpopulatie allochtoon is, mag dat niet genegeerd worden. Maar als hun aanwezigheid ertoe zou leiden dat schooldirecties vertrouwde symbolen en tradities naar de achtergrond proberen te schuiven, zijn we slecht bezig. Nogmaals, het wordt niet met zoveel woorden gezegd en we houden het er voorlopig op dat dit niet de bedoeling is. Trouwens: wie zaterdag door het Grand Bazar Shopping Center op de Groenplaats wandelde, kon met eigen ogen zien dat ook allochtone gezinnen de weg naar de sint vinden. In de lange rij die stond te wachten om de goedheilige man een hand te geven, stonden meerdere allochtone mama’s met hun kroost aan te schuiven. Dat de sint een kruisje droeg, kon hen niet tegenhouden.
De Sinterklaaskwestie doet denken aan het hoofddoekendebat van twee jaar geleden. Nog steeds zijn er moslims die denken dat Antwerpen een hoofddoekenverbod heeft. Ook na vandaag zullen er mensen blijven denken dat de sint zijn kruisje niet meer mag tonen. In beide gevallen is de realiteit anders. Het stadsbestuur kan maar beter zorgen voor ondubbelzinnige en glasheldere communicatie over dit soort van onderwerpen.
door Patrick VAN DE PERRE
Voor de sint verandert er dus weinig. Ook in de stedelijke scholen blijft hij welkom en als er een kruis op zijn mijter staat, wordt de brave man niet met pek en veren de deur uitgejaagd. Hetzelfde geldt voor de kerstboom. Leerkrachten die een stalletje onder de boom willen zetten, mogen dat. Maar het moet ook niet. Wie een beetje vertrouwd is met het stedelijk onderwijs, weet trouwens dat er al decennia zelden een stalletje onder de kerstboom staat. Ook 25 jaar geleden was het stedelijk onderwijs neutraal en mocht iedere leerkracht dat feest op zijn of haar manier met de leerlingen delen. Ook hier verandert er niets. Tenminste, als de leerkrachten het pedagogisch project op dezelfde manier interpreteren als hun directeur. En dat blijkt niet altijd het geval te zijn.
Sinterklaas en het suikerfeest op één lijn zetten en zeggen dat wie het ene viert ook het andere moet eren, is appels met peren vergelijken. Of het nu de religieuze of commerciële versie is, de sint maakt onlosmakelijk deel uit van onze samenleving en onze cultuur. Het suikerfeest is dat tot nader order en met respect nog altijd niet. En daarmee zitten we meteen bij het gevoelige onderwerp van de multiculturele samenleving.
Het wordt niet met zoveel woorden gezegd, maar dat er steeds meer kinderen van allochtone origine op de Antwerpse scholen zitten, speelt wellicht een rol in de manier waarop het pedagogisch project wordt opgesteld en geformuleerd. Terecht natuurlijk, want als een grote minderheid van de schoolpopulatie allochtoon is, mag dat niet genegeerd worden. Maar als hun aanwezigheid ertoe zou leiden dat schooldirecties vertrouwde symbolen en tradities naar de achtergrond proberen te schuiven, zijn we slecht bezig. Nogmaals, het wordt niet met zoveel woorden gezegd en we houden het er voorlopig op dat dit niet de bedoeling is. Trouwens: wie zaterdag door het Grand Bazar Shopping Center op de Groenplaats wandelde, kon met eigen ogen zien dat ook allochtone gezinnen de weg naar de sint vinden. In de lange rij die stond te wachten om de goedheilige man een hand te geven, stonden meerdere allochtone mama’s met hun kroost aan te schuiven. Dat de sint een kruisje droeg, kon hen niet tegenhouden.
De Sinterklaaskwestie doet denken aan het hoofddoekendebat van twee jaar geleden. Nog steeds zijn er moslims die denken dat Antwerpen een hoofddoekenverbod heeft. Ook na vandaag zullen er mensen blijven denken dat de sint zijn kruisje niet meer mag tonen. In beide gevallen is de realiteit anders. Het stadsbestuur kan maar beter zorgen voor ondubbelzinnige en glasheldere communicatie over dit soort van onderwerpen.
door Patrick VAN DE PERRE
Waar zijn ze in feite mee bezig
Als men eens brobeert overeen te komen dat zou veel beter zijn
Als men getrouwt is of samenwoont moet men ook al eens water bij de wijn doen anders houd het ook geen stand
Geplaatst door: babs | 1-12-08 at 19:57
Moeten we de "sint" dan ook niet weglaten uit de naam? Sinterklaas of Sint Nicolas was een katholieke bisschop en volgens mij is het kruis het symbool bij uitstek van de katholieke kerk. Ofwel mag Sinterklaas met kruis op de mijter ofwel moet hij helemaal verdwijnen in het stedelijk onderwijs. Case closed!
Geplaatst door: bart | 3-12-08 at 10:19