Het Antwerpse OCMW heeft het
moeilijk. Door de stijgende prijzen
en de dalende koopkracht komen in
Antwerpen steeds meer mensen in de
problemen. De eerste drie maanden
van dit jaar meldden zich gemiddeld
elke maand 2.244 nieuwe klanten aan
de loketten, een toename van twintig
procent in vergelijking met het vorige
kwartaal. Het aantal aanvragen voor een
stookoliepremie zit fors in de lift, net als het aantal
mensen met een leefloon (640 euro voor een alleenstaande).
En de stad telt drieduizend inwoners
die nooit meer in aanmerking komen voor de
arbeidsmarkt, omdat ze sociaal onaangepast zijn.
Dan is er ook nog het spook van de vergrijzing.
De groep ouderen wordt steeds groter, de levensverwachting
blijft stijgen. Veel van die mensen
belanden vroeg of laat in een rusthuis, waar ze
gemiddeld tweeënhalf jaar verblijven, zodat het
OCMW de komende jaren de capaciteit behoorlijk
zal moeten opdrijven. Maar zelfs als dat lukt, stelt
zich nog een ander groot probleem: waar vindt het
OCMW het personeel om al die oudere mensen
te verzorgen? Op dit moment heeft de overheid al
honderd verpleegkundigen te kort om aan de wettelijke
normen te voldoen. In de ZNA-ziekenhuizen
zou het personeelsprobleem van dezelfde orde van
grootte zijn. Laatstejaars verpleegkundigen worden
bestookt met uitnodigingen van ziekenhuizen uit
het hele land. Zij hebben maar te kiezen.
OCMW-voorzitter en schepen van Sociale Zaken Monica moet dus wel heel creatief zijn om het hoofd te bieden aan al die sombere ontwikkelingen. Ze wil meer vijftigplussers gaan inzetten. Die hebben misschien niet alle vereiste diploma’s, maar ze zijn wel gemotiveerd om aan de slag te gaan. Diploma’s worden sowieso minder belangrijk in tijden van schaarste op de arbeidsmarkt. Nu al worden opvoeders en ergotherapeuten in rust- en verzorgingstehuizen ingezet voor taken waarvan de wet niet nadrukkelijk verplicht dat ze door verpleegkundigen moeten worden verricht. Maar het blijft behelpen. Niet voor niets riep De Coninck gisteren in deze krant de pas afgestudeerden op om deze zomer massaal bij het OCMW te solliciteren.
Het gebrek aan personeel en het toenemend aantal klanten houdt in dat het OCMW moet inboeten aan kwaliteit van de dienstverlening. Dat ligt niet aan de efficiëntie van de organisatie, het is gewoon logisch: als je meer klanten moet bedienen met hetzelfde personeel, dan moeten die klanten langer wachten. Dat is schrijnend voor mensen die in hoge nood verkeren.
Ook voor een plaats in een rusthuis is het aanschuiven geblazen. Het OCMW drijft de komende jaren de capaciteit op, maar zal dat voldoende zijn om de vergrijzing op te vangen? Een jaar geleden lanceerde Monica De Coninck een origineel idee om een massa nieuwe serviceflats te prefinancieren: ouderen die zo’n flat kopen, krijgen na tien jaar hun geld terug. Een mooi voorbeeld van een win-winsituatie, maar wel alleen interessant voor wie het geld heeft om zo’n investering te doen.
Voor de groeiende groep mensen die de huidige prijs van een bed in een rusthuis - 1.500 euro per maand - niet kan betalen, zijn nog geen wondermiddelen voorhanden. Schepen De Coninck voorspelde vorig jaar al aan haar collega’s dat haar budgetten ontoereikend zijn om de noden in de zachte sector te lenigen. Dat lag toen moeilijk binnen het college, want Janssens II wil vooral investeren en de zachte sector verzwelgt alleen maar geld, zonder economische return.
Vanaf 2010 gaat de grote groep babyboomers massaal met pensioen. De gevolgen zullen het eerst voelbaar zijn in steden zoals Antwerpen.
door Lex MOOLENAAR
OCMW-voorzitter en schepen van Sociale Zaken Monica moet dus wel heel creatief zijn om het hoofd te bieden aan al die sombere ontwikkelingen. Ze wil meer vijftigplussers gaan inzetten. Die hebben misschien niet alle vereiste diploma’s, maar ze zijn wel gemotiveerd om aan de slag te gaan. Diploma’s worden sowieso minder belangrijk in tijden van schaarste op de arbeidsmarkt. Nu al worden opvoeders en ergotherapeuten in rust- en verzorgingstehuizen ingezet voor taken waarvan de wet niet nadrukkelijk verplicht dat ze door verpleegkundigen moeten worden verricht. Maar het blijft behelpen. Niet voor niets riep De Coninck gisteren in deze krant de pas afgestudeerden op om deze zomer massaal bij het OCMW te solliciteren.
Het gebrek aan personeel en het toenemend aantal klanten houdt in dat het OCMW moet inboeten aan kwaliteit van de dienstverlening. Dat ligt niet aan de efficiëntie van de organisatie, het is gewoon logisch: als je meer klanten moet bedienen met hetzelfde personeel, dan moeten die klanten langer wachten. Dat is schrijnend voor mensen die in hoge nood verkeren.
Ook voor een plaats in een rusthuis is het aanschuiven geblazen. Het OCMW drijft de komende jaren de capaciteit op, maar zal dat voldoende zijn om de vergrijzing op te vangen? Een jaar geleden lanceerde Monica De Coninck een origineel idee om een massa nieuwe serviceflats te prefinancieren: ouderen die zo’n flat kopen, krijgen na tien jaar hun geld terug. Een mooi voorbeeld van een win-winsituatie, maar wel alleen interessant voor wie het geld heeft om zo’n investering te doen.
Voor de groeiende groep mensen die de huidige prijs van een bed in een rusthuis - 1.500 euro per maand - niet kan betalen, zijn nog geen wondermiddelen voorhanden. Schepen De Coninck voorspelde vorig jaar al aan haar collega’s dat haar budgetten ontoereikend zijn om de noden in de zachte sector te lenigen. Dat lag toen moeilijk binnen het college, want Janssens II wil vooral investeren en de zachte sector verzwelgt alleen maar geld, zonder economische return.
Vanaf 2010 gaat de grote groep babyboomers massaal met pensioen. De gevolgen zullen het eerst voelbaar zijn in steden zoals Antwerpen.
door Lex MOOLENAAR
nothing is impossible for a willing heart.
Geplaatst door: coach stores | 15-11-10 om 3:16