De stad Antwerpen gaat dan toch
niet in beroep tegen de vrijspraak
van straatvrijwilliger Johan Rouffaer
voor sluikstorten. Het Antwerpse
schepencollege komt terug op een
beslissing van eind april. Antwerpen
zal in gelijkaardige zaken niet meer
automatisch in beroep gaan. De
straatvrijwilligers haalden hun slag
thuis na enkele dagen staken.
Burgemeester Patrick Janssens
omschreef de zaak als een symbooldossier.
In de sociale woningwijk Prekerskazerne in
de wijk Sint-Andries werd opgelucht
ademgehaald. En niet alleen omdat hun
straatvrijwilliger Rouffaer nu definitief is
vrijgesproken. De afgelopen dagen stapelde het
zwerfvuil en de sluikstorten zich weer op in de
binnentuin van de Prekerskazerne. Ook op
andere plekken in de stad waar de
straatvrijwilligers hun borstels uit protest hadden
neergelegd, werden de gevolgen snel zichtbaar.
De vrijwilligers toonden niet alleen hun solidariteit, maar ook hun belang in deze stad. Zonder de inzet van deze mensen zou het afvalprobleem in sommige wijken problematischer zijn dan nu het geval is. Sommige bewoners willen het maar niet leren om hun afval correct aan te bieden.
Heel dit conflict bewees ook iets anders. Georganiseerde burgers, zoals straatvrijwilligers en bewonersgroepen, krijgen steeds meer greep op het beleid. De overkoepelende bewonersgroep De Bilzen in Antwerpen-Noord groeide uit tot een echte lobbymachine voor hun wijk. Hetzelfde ziet men bij de stuurgroep Sint- Andries, die had opgeroepen tot een staking bij de straatvrijwilligers uit solidariteit met Rouffaer. In 1993 begonnen de sociale huurders zich te organiseren tegen het verhogen van de huur. Ondertussen verenigden de zestien bewonersgroepen zich in het Platform Antwerpse Sociale Huurders. Zij worden nauw betrokken bij het Antwerpse en het Vlaamse woonbeleid.
Al deze groepen hebben gemeenschappelijk dat ze kunnen mobiliseren en toegang hebben tot de politiek en de media. Ze zijn voor het stadsbestuur een factor geworden om rekening mee te houden. In eerste instantie is dit een goede evolutie. Steeds meer Antwerpenaars zijn betrokken bij hun stad. Volgens sociaal geograaf Maarten Loopmans groeien deze comités uit tot de vijfde macht. Toch roept hij de politiek op om enige achterdocht te behouden.
Deze actieve burgers vertegenwoordigen niet altijd iedereen in een wijk. Bovendien mag er geen ongelijkheid ontstaat in de dienstverlening naar de Antwerpenaars. Geëngageerd of niet, het stadsbestuur dient iedereen op dezelfde manier te behandelen. Daarom kijken we met de nodige interesse naar de gevolgen van de beslissing van het Antwerpse schepencollege vrijdag. Het stadsbestuur mag geen overheid worden voor alleen de zeshonderd bewonersgroepen en zevenhonderd straatvrijwilligers. De politici moeten weerstaan aan de verleiding tot populisme en gemakkelijk scoren. Beleidsmakers mogen zich niet blind staren op het enthousiasme van deze geëngageerde burgers, want de grootste uitdaging ligt in het bereiken van alle Antwerpenaars en vooral zij die geen enkele toegang hebben tot de overheid. Het stedelijk wijkoverleg heeft de sleutel in handen. Dat betekent in veel wijken van deur tot deur gaan. En ook hier kunnen bewonersgroepen een rol spelen door hun deur open te zetten naar hun minder mondige buur.
Sacha Van WIELE
De vrijwilligers toonden niet alleen hun solidariteit, maar ook hun belang in deze stad. Zonder de inzet van deze mensen zou het afvalprobleem in sommige wijken problematischer zijn dan nu het geval is. Sommige bewoners willen het maar niet leren om hun afval correct aan te bieden.
Heel dit conflict bewees ook iets anders. Georganiseerde burgers, zoals straatvrijwilligers en bewonersgroepen, krijgen steeds meer greep op het beleid. De overkoepelende bewonersgroep De Bilzen in Antwerpen-Noord groeide uit tot een echte lobbymachine voor hun wijk. Hetzelfde ziet men bij de stuurgroep Sint- Andries, die had opgeroepen tot een staking bij de straatvrijwilligers uit solidariteit met Rouffaer. In 1993 begonnen de sociale huurders zich te organiseren tegen het verhogen van de huur. Ondertussen verenigden de zestien bewonersgroepen zich in het Platform Antwerpse Sociale Huurders. Zij worden nauw betrokken bij het Antwerpse en het Vlaamse woonbeleid.
Al deze groepen hebben gemeenschappelijk dat ze kunnen mobiliseren en toegang hebben tot de politiek en de media. Ze zijn voor het stadsbestuur een factor geworden om rekening mee te houden. In eerste instantie is dit een goede evolutie. Steeds meer Antwerpenaars zijn betrokken bij hun stad. Volgens sociaal geograaf Maarten Loopmans groeien deze comités uit tot de vijfde macht. Toch roept hij de politiek op om enige achterdocht te behouden.
Deze actieve burgers vertegenwoordigen niet altijd iedereen in een wijk. Bovendien mag er geen ongelijkheid ontstaat in de dienstverlening naar de Antwerpenaars. Geëngageerd of niet, het stadsbestuur dient iedereen op dezelfde manier te behandelen. Daarom kijken we met de nodige interesse naar de gevolgen van de beslissing van het Antwerpse schepencollege vrijdag. Het stadsbestuur mag geen overheid worden voor alleen de zeshonderd bewonersgroepen en zevenhonderd straatvrijwilligers. De politici moeten weerstaan aan de verleiding tot populisme en gemakkelijk scoren. Beleidsmakers mogen zich niet blind staren op het enthousiasme van deze geëngageerde burgers, want de grootste uitdaging ligt in het bereiken van alle Antwerpenaars en vooral zij die geen enkele toegang hebben tot de overheid. Het stedelijk wijkoverleg heeft de sleutel in handen. Dat betekent in veel wijken van deur tot deur gaan. En ook hier kunnen bewonersgroepen een rol spelen door hun deur open te zetten naar hun minder mondige buur.
Sacha Van WIELE
Reacties