Met de inwijding van het heraangelegde Astridplein en de presentatie van de winnende maquette van de Lange Wapperbrug kreeg Antwerpen twee eindejaarsgeschenken in reuzenverpakking. Het nieuwe stadsbestuur kan er met de wind in de rug tegenaan. 2007 schiet gezwind uit de startblokken, maar er is nog een lange weg te gaan.
Wie het winnende ontwerp van Noriant (Noordelijke Ring Antwerpen) vergelijkt met de referentiemaquette van de Lange Wapper die Beheersmaatschappij Mobiel Antwerpen een jaar geleden naar voren schoof, zal moeten toegeven dat de gigantische brug-tunnelconstructie een geslaagde verjongingskuur onderging. Geen woud van pijlers meer, maar twee 150 meter hoge naalden dragen de dubbeldekse autostrade over het Straatsburgdok.
Dat de architecten van Noriant het haalden, is voor een groot deel de verdienste van de Kwaliteitskamer die er kwam op initiatief van Vlaams minister Dirk Van Mechelen. De vormgeving bleek een beslissend argument in de jurering. Door een klacht van het verliezend consortium te verwerpen, sloot de Raad van State zich bij die moedige visie aan.
Zijn met het nieuwe Ring-ontwerp nu alle problemen van de baan? Zeker niet, want tussen maquette en realisatie kunnen bouwers en opdrachtgevers 101 uitwijkmanoeuvers verzinnen die ze onder het excuus van oplopende kostprijs goedpraten. De controle van de Kwaliteitskamer zit er dus niet op. Integendeel, ze begint pas.
Ook stads- en projectontwikkelaars zijn nog niet klaar met Lange Wapper in zijn elegantere outfit. Het tracé van de ontsluiting van de Ring bleef immers waar het was gepland. Het noordelijke deel van het Eilandje krijgt met andere woorden een autostrade boven zijn hoofd! Een knusse woonwijk of recreatiezone op die plek lijkt dus geen optie meer. Kantoor- en woontorens zitten er nog in, op voorwaarde dat creatieve architecten er hun visie kunnen realiseren. Ook daar ligt een taak voor de Kwaliteitskamer, want op een tweede Linkeroever zit niemand te wachten.
Mobiliteit én leefkwaliteit vormen samen, als kruis en munt, de belangrijkste uitdagingen voor de stad Antwerpen. Wat is immers het surplus van een vlot bereikbare stad als het leven en werken er geen pretje is? En omgekeerd: wat zijn de toekomstperspectieven van een knusse metropool zonder goede verkeersafwikkeling?
De opzienbarende ingrepen in de Stationsbuurt - de uitschuiver van de saaie Alcatel-site even buiten beschouwing gelaten - geven aan welke richting het uit moet. Het Astridplein werd herbekeken zodat zowel bewoners als passanten er beter van werden. Voetgangers, fietsers, auto's en openbaar vervoer kregen elk hun juiste plaats toegewezen. Zou er iemand heimwee hebben naar het oude Astridplein met zijn egoïstische wildparkeerders rond een ontoegankelijk nepparkje? We kijken dan ook hoopvol uit hoe de komende jaren het herboren Astridplein een vervolgstuk krijgt op de De Keyserlei, de Rooseveltplaats en het Operaplein.
Frank HEIRMAN
Regeldrift is dodelijk. Zoveel blijkt uit het tramongeluk voor het Astridplein. De aanleg van Carnotstraat-Gemeentestraat is allicht mooi op papier, maar waanzin in praktijk. Een voetpad net breed genoeg om twee voetgangers te laten kruisen, op het knooppunt van voetgangersverkeer in de stad! Een fietspad net breed genoeg voor 1 fietser, die dan nog sterk beducht moet zijn voor uitwijkende voetgangers. Hier is een geest aan het werk geweest die alles en iedereen netjes in afgelijnde baantjes wil leiden, maar vergeten is dat mensen geen robots zijn die zich in de rij van punt A naar B bewegen.
Daarbij krijg ik heimwee naar die oude postkaarten van de Antwerpse straten en boulevards waar je een weidse vlakte van kasseien ziet, waarover voetgangers, fietsers, karren, koetsen, wagens en trams zich kris-kras een weg zoeken. Intussen zijn we zo ver 'geevolueerd' dat de chaos in praktijk even groot is als toen, met onze wir-war van wegmarkeringen en verkeerslichten. En als ik mag kiezen: ik vond het uitzicht van de straten op de postkaart heel wat mooier!
De Lijn laat intussen weten dat de weggebruikers pas na enkele maanden gewoon worden aan nieuwe verkeerssituaties en we dus 'geen besluiten' hoeven te trekken uit dit ongeluk... Mijn besluit was al getrokken voor het ongeluk: te mijden!
Vic Mortelmans
Klappeistraat 34 A
2060 Antwerpen
Geplaatst door: Vic Mortelmans | 28-12-06 om 23:44
Met de Oosterweelverbinding (OWV) krijgt de auto en het vrachtvervoer de rode loper gespreid. Wie herinnert zich de film van Al Gore over ons leefmilieu? Heeft al iemand het verband gelegd?
En klap op de vuurpijl: de OWV is er niet nodig! Verbind de Liefkenshoektunnel (LHA) degelijk met de E17 en stuur de vrachtwagens door de LHA (zie voorstel Flor Koninckx op 9/12/06 en herinner U de maatregel tijdens de werken aan de Ring R1).
En als beloning sparen we zowat 1 miljard € uit, goed voor het openbaar vervoer!
Geplaatst door: Paul Van den Bossche | 29-12-06 om 14:22
"Het Astridplein werd herbekeken zodat zowel bewoners als passanten er beter van werden. Voetgangers, fietsers, auto's en openbaar vervoer kregen elk hun juiste plaats toegewezen. Zou er iemand heimwee hebben naar het oude Astridplein met zijn egoïstische wildparkeerders rond een ontoegankelijk nepparkje? We kijken dan ook hoopvol uit hoe de komende jaren het herboren Astridplein een vervolgstuk krijgt op de De Keyserlei, de Rooseveltplaats en het Operaplein."
Journalistiek vanachter een bureau is al even verderfelijk als verkeersbeheersing van achter de bureau tafel. Vooraleer men over een onderwerp schrijft zou men tenminste de moed moeten opbrengen om dit onderwerp van nabij te bekijken
Geplaatst door: Van Kerckhoven | 30-12-06 om 13:52