Immigratie door huwelijk is in Vlaanderen - en zeker in Antwerpen - een zeer belangrijk fenomeen. Sterker nog, het is de meest prominente migratiefactor. In de Turkse gemeenschap zoeken zes van de tien mannen en vrouwen van de tweede generatie een partner in het moederland. In de Marokkaanse gemeenschap zijn de cijfers nog opmerkelijker: vóór de jaren tachtig kwam ongeveer 40 procent van de huwelijkspartners uit Marokko, nu is dat al 65 procent. Je zou denken en hopen dat naarmate de generaties elkaar opvolgen, de vermenging met de autochtone én allochtone Belgische bevolking toeneemt. Maar het tegendeel is waar, en dus betekent dit UA-rapport in opdracht van Vlaams minister van Gelijke Kansen Kathleen Van Brempt (sp.a) geen goed nieuws.
Waarom blijven jonge mannen en vrouwen, die hier zijn geboren en opgegroeid, een partner zoeken in een land dat duizenden kilometers verwijderd is? Kort samengevat komt het hierop neer: de meisjes vinden de jongens hier te min en geloven dat een goed opgeleide partner uit het thuisland hun een betere toekomst kan bieden. De jongens wijzen de allochtone meisjes in België af omdat ze volgens hen te zeer verwesterd zijn.
Het is een paradoxale situatie. De jongeren die hier wonen, gaan via de huwelijksmarkt op zoek naar authentieke cultuur, terwijl hun importpartners juist daaraan willen ontsnappen. Zo komen heel veel jongeren bedrogen uit in hun verwachtingen. De importjongens krijgen te kampen met aanpassingsproblemen, en door hun gebrekkige kennis van de taal kunnen ze de ambities van hun bruid niet waarmaken. Veel van de importmeisjes hopen in een moderne, geëmancipeerde samenleving te belanden, maar stellen al snel vast dat ook hier hun vrijheid wordt beperkt.
Wie wordt er beter van deze evolutie? Niemand. Veel van de huwelijken stranden op onvervulde dromen en verwachtingen, met alle ellende van dien. Ook de samenleving loopt trauma's op. Elke nieuwe generatie brengt een nieuwe migratiegolf met zich mee, plus de bijbehorende volgmigratie van familieleden. Door de beperkte mogelijkheden op de arbeidsmarkt neemt ook de armoede toe. En de tweedeling tussen Belgen van autochtone en allochtone origine blijft als een Berlijnse Muur verankerd in onze steden.
Het wordt hoog tijd voor ingrijpende maatregelen. Na decennia de ogen te hebben gesloten, maakt het Europees Parlement nu eindelijk aanstalten om te beginnen aan een Europees migratiebeleid. Het Antwerpse stadsbestuur werkt aan een memorandum over asielzoekers, gezinshereniging en volgmigratie. De federale regering kan die noodkreet niet negeren. De migratiegolf moet worden gekanaliseerd via duidelijke internationale afspraken en eenvormige nationale wetten. Er zijn grenzen aan de groei, Europa is geen vat zonder bodem. Onze samenleving moet leefbaar en sociaal kunnen blijven voor iedereen die gelukkig wil leven op ons grondgebied.
Reacties