Een dag na de presentatie van het
nieuwe onderzoek van Arup/Sum
naar de beste variant voor de Oosterweelverbinding,
gaat veel aandacht
naar de reacties uit de havenwereld. Een
betere ontsluiting van de haven was een van
de initiële argumenten om de Ring te sluiten,
het is nu de vraag wat het havenmilieu vindt
van het nieuwe tunneltracé.
De eerste reacties zijn voorzichtig, iedereen
wil het rapport grondig bestuderen.
Maar er is wel één havenbaas die het aandurft
om nu al voor de vijf kilometer lange
tunnel van Arup/Sum te gaan. Uitgerekend
Christian Leysen, toch een volbloed liberaal,
keert zich in nauwelijks verholen bewoordingen
af van het BAM-tracé. Als de tunnel
er komt, dan krijgt Leysen die tegenover zijn
Ahlers-building aan de Noorderlaan, je kan
hem dus zeker niet beschuldigen van nimby-
gedrag. Not in my backyard? Integendeel,
zegt Leysen, laat die tunnel maar komen!
De aannemers van Noriant, het consortium
dat samenwerkt met de BAM, laten het
hier natuurlijk niet bij. Zij herhalen de kritieken
op het tunneltracé die we dinsdag al hebben
gepubliceerd. Noriant noemt het rapport
van het internationaal hoog aangeschreven
Britse studiebureau Arup “op tal van vlakken
incoherent”. Dat is straffe taal.
Over naar Brussel. In de teksten die de pers
gisteren kon inkijken over het nieuwe regeerakkoord,
hebben we vreemd genoeg geen
letter teruggevonden over de Oosterweelverbinding.
Formateur Kris Peeters verklaarde
desgevraagd afgemeten dat de regering
wacht op het advies dat het stadsbestuur op
23 oktober moet indienen. De coalitiepartners
willen dus tijd winnen. Vooral CD&V wil
eerst weten hoe het Antwerpse havenmilieu
reageert op de nieuwe ontwikkelingen.
Alles wijst erop dat de Vlaamse regering en
het stadsbestuur zichzelf de tijd willen gunnen
tot na het referendum op 18 oktober.
Daarvan zegt Christian Leysen dat het niet
meer nodig is: er zijn nu twee haalbare alternatieven,
het stadsbestuur moet nu maar
flink genoeg zijn om zelf een keuze te durven
maken.
Ik ben het met Leysen eens. Niet dat ik de
mensen van Ademloos hun kroon op het
harde werk niet gun, maar een referendum
is niet geschikt om de bevolking zo’n enorm
complex dossier te laten afhandelen met een
simpel ’ja’ of ’nee’. Het stadsbestuur heeft
dat hele dossier op de voet gevolgd, kent alle
pro’s en contra’s en moet nu maar doen waarvoor
het is verkozen: beslissen.
Door Lex MOOLENAAR
Zoals we al hadden voorspeld, heeft de
presentatie van de bijkomende studie
van Arup/Sum naar het ’vierde tracé’
voor de Oosterweelverbinding niet
onmiddellijk duidelijkheid verschaft over
hoe het verder moet. Het dossier is nu eenmaal
veel te complex om meteen conclusies
te trekken en knopen door te hakken.
Veel zal afhangen van de vraag hoe de nieuwe
Vlaamse regering omgaat met de randvoorwaarden
die van in het begin aan de
BAM waren gesteld: geen tol en geen vrachtwagens
in de Kennedytunnel, een Oosterweel
met tweemaal drie rijstroken en een
Oosterweelknoop of een volwaardig alternatief
voor de ontsluiting van de haven.
Na de overwegend voorzichtige eerste reacties
van gisteravond, zijn we benieuwd hoe
de politieke partijen zich de komende tijd
gaan profileren. Patrick Janssens gaf dinsdag
al een schot voor de boeg in Humo. Daar
nam hij nogmaals afstand van het BAM-tracé
en verwees hij naar de kritische houding
die de architecten van de Lange Wapper nu
zelf ook aannemen tegenover het honderd
meter brede verkeerscomplex dat in die variant
ontstaat in de buurt van het Sportpaleis.
“Over dat zinnetje zal nog veel te doen
zijn”, zegt Janssens.
Ondertussen neigen CD&V en N-VA, die
samen met sp.a aan de onderhandelingstafel
voor een nieuwe Vlaamse regering zitten,
nog steeds meer naar de BAM en de Lange
Wapper, vooral omdat dat plan klaarligt en
omdat ze - terecht - vinden dat het nu snel
moet gaan. Het wordt een hele opdracht voor
Kris Peeters om de drie coalitiepartners in dit
dossier op één lijn te krijgen.
En uitgerekend nu het grootste Vlaamse infrastructuurproject
aller tijden de beslissende
fase nadert, wordt er een Vlaamse regering
gevormd waarin mogelijk niet eens Antwerpse
ministers zitten. Patrick Janssens is
nog steeds aan het lobbyen voor de terugkeer
van Kathleen Van Brempt, maar bij sp.a staan
de kandidaat-ministers in de rij voor een
postje en moet voorzitter Caroline Gennez
moeilijke keuzes maken. Bij CD&V lijkt Kris
Peeters uit Puurs de enige vertegenwoordiger
uit de provincie Antwerpen te worden.
En bij N-VA is de Oosterweel-expert bij uitstek
Limburger Jan Peumans, die altijd al
heel kritisch is geweest voor de Oosterweel.
Mag de stad Antwerpen straks niet meebeslissen
over haar megaproject? Heeft
ze straks geen enkele minister meer in de
Vlaamse en de federale regering? Dat zou
een grof schandaal zijn.
Door Lex MOOLENAAR
Vanavond stelt het studiebureau
Arup/Sum zijn onderzoek naar het
’vierde tracé’ voor de Oosterweelverbinding
voor aan het stadsbestuur
en de media. De conclusie is vrijwel
zeker dat de vijf kilometer lange, geboorde
tunnel van Linkeroever tot in Ekeren haalbaar
is. En dan zou al het studiewerk eindelijk
voorbij moeten zijn. De politici hebben
dan nog één mogelijkheid om een definitieve
beslissing uit te stellen: ze zullen wachten op
de uitslag van het referendum op 18 oktober.
En dan moet er toch écht worden gekozen
tussen de brug en de tunnel.
Niet de politici of de BAM hebben het voorbije
anderhalf jaar de debatten beheerst,
maar de actiegroepen. Het is de toevallige
combinatie van twee zeer verschillende,
complementaire groepen die de publieke
opinie deed kantelen.
Het meest bekend is de vzw Ademloos, onder
leiding van Wim van Hees. Deze uitmuntende
communicatiestrateeg koos één thema
om de massa te overtuigen - het fijn stof -
en verzamelde zo tienduizenden handtekeningen
voor een referendum. Maar toch was
Van Hees er alleen nooit in geslaagd om zo
zwaar te wegen op de politieke besluitvorming.
Als tegenstander van de Lange Wapper
had hij namelijk geen serieus alternatief.
Dat had die andere actiegroep, stRatengeneraal,
wél. Die gaat al vier jaar voor een
tunneltracé en heeft inmiddels zoveel technische
bagage verzameld dat zelfs de ingenieurs
en architecten van het wereldvermaarde
Britse studiebureau Arup zijn advies inroept.
Een verbijsterende prestatie.
StRaten-generaal leverde de inhoud en legde
de basis van het protest, Ademloos maakte
het groot. De twee actiegroepen maken
gebruik van alle rechten die onze democratie
hun aanreikt, met de beste oplossing voor
Antwerpen als einddoel. Dat siert hen.
We hopen dat Arup/Sum vandaag een verhaal
vertelt dat de keuze voor één tracé vanzelfsprekend
maakt, maar zo werkt het nu
eenmaal zelden. Uiteindelijk is het toch de
politiek die zal moeten kiezen, met het spook
van peperdure schadevergoedingen op de
achtergrond als het tracé van BAM en de aannemers
van Noriant wordt afgewezen.
Niet voor de eerste keer uiten we hier onze
allergrootste vrees: dat het hele Masterplan
voor de mobiliteit in en rond Antwerpen
mede door de crisis verzandt in immobilisme
en dat er helemaal niets meer gebeurt. Dàt
mogen onze politici Antwerpen en Vlaanderen
niet aandoen.
Door Lex MOOLENAAR
Vandaag komen in het Oosterweeldebat
voor het eerst de aannemers,
ingenieurs en architecten achter het
BAM-tracé met de Lange Wapper
aan het woord. Tot nu toe hebben zij altijd
gezwegen, omdat uitspraken in de media
konden leiden tot juridische conflicten.
Wat zeggen deze mensen van het consortium
Noriant? Uiteraard verdedigen zij hun eigen
project op alle gebieden. Daarnaast hebben
ze de voorbije maanden ook hun eigen
studie gemaakt van het zogenaamde ’vierde
tracé’, dat morgen door het fameuze studiebureau
Arup/Sum wordt voorgesteld.
Noriant vindt het vierde tracé geen goed
idee en staaft dat met een karrenvracht van
argumenten. Het gevaar van een tunnel onder
Seveso-risicobedrijven bijvoorbeeld
stemt tot nadenken, zeker omdat de wereld
nog maar heel weinig ervaring heeft met het
boren van tunnels onder zulke bedrijven.
Ook het ontbreken van de Oosterweelknoop
in het tunneltracé roept vragen op.
Wordt de haven zo wel voldoende ontsloten
op de as van west naar oost? En zal er niet
nog meer sluipverkeer ontstaan van de haven
naar Merksem en Deurne, via de Groenendaallaan?
Noriant wijst ook op de gevolgen voor Ekeren,
waar de tunnel bovenkomt. Een gapende
tunnelmond met het bijbehorende fijn stof,
onteigeningen in de wijk Schoonbroek... Al
valt zeker dat laatste te betwijfelen, want Noriant
weet niet hoe Arup/Sum die verbinding
in Ekeren precies wil maken.
Noriant heeft ook kritiek op de opdracht
van het stadsbestuur aan Arup/Sum. Als een
studiebureau zijn eigen voorstel mag onderzoeken,
is er dan nog sprake van een onafhankelijk
onderzoek? Een terechte bedenking,
zeker enkele dagen nadat de auditeur
van de Raad van State juist om die reden een
kruis heeft gemaakt over het uitvoeringsplan
van de Oosterweelverbinding.
De mensen van Noriant vinden dat Arup/
Sum in amper enkele maanden geen project
kan opzetten waar zij zelf samen met BAM
vele jaren aan hebben gewerkt. Daarom
noemen zij het werk van Arup/Sum schamper
“een pennentrek”. Laten we wachten tot
woensdag om dat te beoordelen.
Opmerkelijk: ook Noriant geeft nu toe dat
het geplande enorme Oosterweelcomplex
aan het Sportpaleis geen goede oplossing
is. Hoe de Oosterweel dan wél moet worden
aangesloten op de Ring, daarover kunnen ze
niets zeggen. Dat maakt hun betoog meteen
een heel stuk zwakker.
Door Lex MOOLENAAR
De heraanleg van straten is soms een
gemiste kans, en dat is spijtig. Vaak
beperkt de stad Antwerpen of een
van de districten zich tot het fatsoeneren
van het openbaar domein en de
keuze voor een nieuw type van grondbedekking
of een mooi zitbankje. Dat is voldoende
voor de verfraaiing van een rustige woonstraat,
maar lang niet ambitieus genoeg voor
de heraanleg van belangrijke stedelijke assen
die om hun specifieke karakter niet alleen
verkeer maar ook mensen aantrekken.
De Nationalestraat bijvoorbeeld, in de Antwerpse
binnenstad én het hart van de modewijk,
is daar een mooi voorbeeld van. We
kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat
de heraanleg van deze straat een gemiste
kans dreigt te worden.
De straat verbindt het Zuid met de Groenplaats
en is met bussen, trams, automobilisten
en fietsers in beide rijrichtingen meer
dan overbevraagd. Tel daarbij parkeren langs
beide zijden en twee voetpaden om het plaatje
volledig te maken. In het voorontwerp
van heraanleg wordt van deze traditionele
straatinrichting slechts in beperkte mate afgeweken
en dat is een beetje teleurstellend.
In het voorontwerp wordt hardnekkig vastgehouden
aan verkeer in beide richtingen
met telkens een fietsstrook van net geen meter
breed. U kent ze wel, de stroken die veiligheid
suggereren voor fietsers maar eigenlijk
levensgevaarlijk zijn voor iedereen die ze
gebruikt.
Misschien kunnen de planologen overwegen
om de fietsstroken te schrappen in de Nationalestraat?
Er zijn alternatieven genoeg
in de buurt en geen enkele wet zegt dat er in
elke straat koste wat het kost gefietst moet
kunnen worden.
Of waarom geen enkelrichting voor het autoverkeer?
Staduitwaarts, want iedereen is
het er toch over eens dat de automobilist nog
weinig te zoeken heeft in de binnenstad, tenzij
het om woon- en werkverkeer gaat. Enkele
drastischere keuzes zouden er in elk geval
voor zorgen dat de Nationalestraat na de heraanleg
een stuk aangenamer en gebruiksvriendelijker
zou zijn dan nu het geval is.
Daarvoor mogen best wat offers gedaan
worden. Het positieve nieuws is dat parkeren
na de heraanleg alleen nog langs de zijde van
het Tropisch Instituut is toegestaan. Ter compensatie
zullen parkeergarages in de buurt
omgevormd worden voor buurtparkeren.
Dat de middenstanders deze aanpak niet bij
voorbaat naar de prullenmand verwijzen is
verrassend en hoopgevend.
Door Patrick VAN DE PERRE
Leuk of niet, de Oosterweelverbinding
blijft het nieuws beheersen. Niet
alleen de Lange Wapper over de Antwerpse
wijk het Eilandje krijgt kritiek.
Ook - en misschien wel vooral - het viaduct
naast het Sportpaleis in Merksem is fel
omstreden. Niet in het minst omdat dit stuk
snelweg na de bouw van de Oosterweelverbinding
maar liefst 120 meter breed zal zijn.
Dat is dubbel zo breed als in de huidige situatie.
En dat vlak naast een woonwijk.
Geloof het of niet, maar ook de architecten
van het hele Oosterweelproject vinden dit
niet kunnen en pleiten ervoor om de plannen
voor het viaduct naast het Sportpaleis te
hertekenen. Het is voor het eerst dat de architecten
Poulissen en Robbrecht in de media
over hun ontwerp praten, maar binnenskamers
vragen ze naar eigen zeggen al vier
jaar om de plannen voor het viaduct te herbekijken.
En daar blijven ze ook nu bij.
Dat er ondertussen al een bouwaanvraag
op tafel ligt, is voor de architecten geen argument.
Dat kan altijd nog aangepast worden,
zeggen ze. Dat deze architecten jarenlang
hun mond hielden, is te begrijpen. Ze
hadden zwijgplicht om juridische problemen
met concurrerende projectontwikkelaars
te vermijden. Dat Beheersmaatschappij Antwerpen Mobiel (BAM), die het Masterplan
Mobiliteit Antwerpen uitvoert, al die
tijd niets heeft gedaan met de kritiek van de
architecten, roept vragen op.
Bij dit project,
dat toch al zwaar onder vuur ligt bij een deel
van de bevolking, halsstarrig vasthouden
aan het grote gelijk is niet slim. Zeker als het
de architecten zelf zijn die een kanttekening
maken bij het project.
Misschien moet BAM deze opmerkingen
toch maar ernstig nemen. Er is immers geen
man overboord voor de verdedigers van het
BAM-project. Poulissen en Robbrecht blijven
de Oosterweelverbinding steunen en geloven
dat het Lange Wapperviaduct wel degelijk
een meerwaarde kan zijn voor de stad.
Het enige wat ze willen, is dat er oplossingen
worden gezocht voor de 18 rijstroken die
straks aan het Sportpaleis komen te liggen.
Ongeacht of ze nu volledig ondergronds
gaat of met een viaduct, de Oosterweelverbinding
moet het best mogelijke antwoord
bieden voor de mobiliteit én de leefbaarheid
van de Antwerpenaars, die er dag in dag uit
mee te maken krijgen. En dat kan alleen maar
als er open kaart wordt gespeeld. Wie deze
kritiek van de architecten niet ernstig neemt,
ondergraaft daarmee de geloofwaardigheid
van de hele Oosterweelverbinding.
door Patrick VAN DE PERRE
Er is weer een kogeltje door de kerk in
de Oosterweelsoap. Het openbaar
onderzoek loopt af, in Antwerpen
zijn er ruim tienduizend bezwaarschriften
tegen het BAM-tracé en het gemeentebestuur
van Zwijndrecht heeft er een stuk
of 170 geteld. Van al die klachten moet de
overheid nu beoordelen of ze ontvankelijk en
gegrond zijn. Dat wordt een herculeswerk.
De actiegroepen stRaten-generaal en
Ademloos hebben overschot van gelijk met
hun kritiek op de manier waarop het openbaar
onderzoek is georganiseerd. Wie het
dossier grondig wilde bestuderen, moest
naar het Sint-Felixpakhuis om zich daar door
duizenden pagina’s en 450 bouwplannen te
worstelen. Daarvoor moest je al een maand
vakantie nemen, en dan was het nog een onmogelijke
opdracht. Je kon het dossier ook
inkijken via het internet, maar daar waren de
bestanden zo zwaar dat je er met een maand
niet eens kwam.
Maar goed, volgende week komt de volgende
mijlpaal, want dan levert het vermaarde
studiebureau Arup/Sum zijn nieuwe onderzoek
af. Daaruit moeten we leren of een tunneltracé
van Linkeroever naar Ekeren haalbaar
en betaalbaar is. Betrouwbare bronnen
fluisteren ons in dat dit inderdaad het
geval zou zijn. Als dat klopt, dan hebben we
nog loodzware politieke discussies voor de
boeg.
Aan de onderhandelingstafel over een
nieuwe Vlaamse regering zou het woord
’Oosterweel’ tot nu toe nauwelijks zijn gevallen.
De partijen schuiven de hete aardappel
liever voor zich uit, ze wachten op Arup/
Sum en vooral ook op de houding die het
Antwerpse stadsbestuur daarna gaat aannemen.
Als een tunnel haalbaar is, dan zal de
sp.a van Patrick Janssens wellicht die kaart
trekken. En dat strookt niet met de plannen
van Kris Peeters (CD&V) en Bart De Wever
(N-VA), die tot nader order voortdenderen
op de koers van BAM en de Lange Wapper.
Wordt het straks oorlog tussen het stadsbestuur
en de Vlaamse regering? En tussen de
partners binnen die regering in spe? Wellicht
niet onmiddellijk, want er is nog een mogelijkheid
tot uitstel van executie. De partijen
kunnen afspreken om de uitslag van het referendum
af te wachten. En dan staat Ademloos-
voorzitter Wim van Hees voor de zware
opdracht om tien procent van de Antwerpse
kiesgerechtigden op te trommelen én een
meerderheid tegen de Lange Wapper te laten
stemmen. Als hem dat lukt, dan schrijft
hij Antwerpse geschiedenis.
door Lex MOOLENAAR
Het hoofddoekendebat laait opnieuw
hoog op. De directies van de Athenea
van Antwerpen en Hoboken
voeren op 1 september een verbod
op het dragen van de hoofddoek in. De reacties
in de moslimgemeenschap zijn hevig.
Vandaag wordt de Franklin Rooseveltplaats
het toneel van het protest.
Ik ken Karin Heremans, de directrice van
het Atheneum van Antwerpen, goed genoeg
om te weten dat zij bij het nemen van deze
beslissing niet over één nacht ijs is gegaan.
Haar besluit is het gevolg van jarenlang zoeken
naar oplossingen, in overleg met moslims
binnen en buiten haar school. Heel lang
was het Atheneum de enige school in de binnenstad
waar de hoofddoek juist nog wél
mocht. Heremans wilde elke jonge moslima
dat recht gunnen. Maar de jongste jaren
heeft ze vastgesteld dat van dat recht steeds
meer misbruik werd gemaakt om meisjes
zonder hoofddoek onder druk te zetten. En
dus vonden zij en haar leerkrachten dat ze
moesten ingrijpen.
Het Atheneum van Antwerpen heeft de
voorbije jaren een indrukwekkend leerprogramma
uitgewerkt, met veel aandacht voor
samenleven in diversiteit. De gereputeerde
school, met leerlingen van meer dan honderd verschillende nationaliteiten, nam haar verantwoordelijkheid
helemaal op. Maar als je
als enige school de hoofddoek toestaat, dan
trek je logischerwijze ook steeds meer moslimmeisjes
aan die een hoofddoek willen (of
moeten) dragen. Die meisjes komen alleen
om die reden, en niet omdat ze in het Atheneum
de voor hen meest geschikte opleiding
kunnen volgen. Zo’n evolutie strookt natuurlijk
helemaal niet met het streven naar gelijke
kansen in onze samenleving.
Het Atheneum heeft altijd duidelijke spelregels
gehad, gebaseerd op pluralisme en
wederkerigheid. Anders gezegd: de leerlingen
genieten er van een grote vrijheid, maar
het is wel een kwestie van geven en nemen,
de inspanningen moeten rechtvaardig worden
verdeeld. Het recht op het dragen van
een hoofddoek begon die pluralistische vrijheid
steeds meer onder druk te zetten. En als
je basiswaarden in gevaar komen, dan moet
je als directie ingrijpen. Het Atheneum is tot
nader order geen islamschool.
Jammer voor al die moslimmeisjes die uit
vrije wil en overtuiging een hoofddoek dragen.
Er blijven nu nog maar enkele Antwerpse
scholen over waar ze dat mogen doen. Dat
is de trieste oogst van wat radicale moslimjongeren
hebben gezaaid.
door Lex MOOLENAAR
Het stadsbestuur heeft een behoorlijk
groot probleem met de Lotto
Arena. Eind vorige week heeft de
Raad van State namelijk de bouwvergunning
van het baby-sportpaleis
geschorst en dus staat het ding er nu illegaal.
Afbreken dan maar? Nee, dat is natuurlijk
geen optie. De juristen van de stad buigen
zich nu over hun wetboeken om de juiste weg
in het administratieve oerwoud te vinden.
De Raad van State heeft juridisch-technisch
ongetwijfeld het juiste oordeel geveld.
Maar als je de evolutie van het dossier bekijkt,
dan rijst toch wel de vraag waar we mee
bezig zijn. Laat me het verhaal van de Lotto
Arena even in een notendop samenvatten.
De stad wil een sporthal bouwen en dient
een bouwaanvraag in. Uit het bijbehorend
openbaar onderzoek blijkt dat de buurt zich
grote zorgen maakt over parkeeroverlast.
Het stadsbestuur trekt zich die bekommernis
aan, stelt een mobiliteitsplan op met zogenaamde
minder-hindermaatregelen, voegt
die aan het dossier toe en krijgt een bouwvergunning.
Vervolgens stapt een buurtbewoner
naar de Raad van State, die de vergunning
voor de allang operationele Lotto Arena
schorst met dit argument: het mobiliteitsplan
maakte nog geen deel uit van het dossier ten tijde
van het openbaar onderzoek, bijgevolg
was het ingediende dossier niet het originele
en dus onwettig.
Deze logica zal juridisch wel waterdicht
zijn, maar veel kafkaiaanser kan je het niet
verzinnen. Het stadsbestuur wordt gestraft
omdat ze de inplanting van de Arena makkelijker
verteerbaar wou maken voor de buurt.
Als het géén mobiliteitsplan had opgesteld,
dan had de buurt op haar kin kunnen kloppen,
maar dan was er voor de Raad van State
geen vuiltje aan de lucht geweest. Is dat geen
schrijnende illustratie van de kloof tussen de
geest en de letter van de wet?
We willen het nog niet eens hebben over
het feit dat het hoogste bestuursrechtelijke
college van dit land een bouwvergunning
schorst van een bouwwerk dat er al tweeënhalf
jaar staat. Dat vinden we in België allang
normaal. Maar we ergeren ons wel aan procedures
die juridische beslissingen mogelijk
maken waarvan iedereen op zijn klompen
aanvoelt dat ze het rechtsgevoel niet dienen.
Het stadsbestuur moet nu zelf op zoek
in de jungle van wetten en regeltjes om de
zaak weer vlot te trekken. En dat terwijl burgemeester
Janssens veel beter met de buurt
kan gaan praten om samen naar oplossingen
te zoeken.
door Lex MOOLENAAR
Antwerpen speelt weer mee in het
cruisetoerisme. Voor volgend jaar
worden minstens 19 grote passagiersschepen
verwacht en daarmee
overtreft Antwerpen het topjaar 2001. Reken
daarbij de 455 riviercruises die in 2010 verwacht
worden en de stad mag volgend jaar
tussen de 80.000 en de 90.000 toeristen ontvangen.
Dat is niet alleen toeristisch, maar
ook economisch een goede zaak.
Het was ooit anders. Antwerpen leek de
jongste jaren terrein te verliezen in deze toeristische
niche en de recente economische
crisis beloofde wat dat betreft weinig verbetering.
Even gingen er in Antwerpen zelfs
stemmen op om definitief afscheid te nemen
van het cruisetoerisme. Maar de Antwerpse
schepen voor Toerisme, Philip Heylen
(CD&V), wilde van geen wijken weten en
zette door.
Terecht, zo blijkt nu, al is het nog
te vroeg om te juichen. Het verleden heeft
bewezen dat niets zo conjunctuurgevoelig
is als het cruisetoerisme. De positieve vooruitzichten
die Antwerpen nu heeft, kunnen
over een aantal maanden onheilsberichten
worden. Nog een economische opdoffer, bijvoorbeeld
een andere keuze van rederijen,
kan ertoe leiden dat Antwerpen vroeg of laat
opnieuw in de klappen deelt.
De strijd met de andere Europese cruisehavens
is en blijft bikkelhard en Antwerpen
zal zich op zijn best moeten tonen om te blijven
meespelen. Er zijn rederijen die voor een
stop aan de Schelde kiezen omdat Antwerpen
op zichzelf al meer dan genoeg te bieden
heeft aan de toerist. Maar meestal zijn
deze internationale bedrijven pas bereid om
de metropool te bezoeken als ook steden als
Gent, Brussel en Brugge mee in het pakket
voor de passagiers zitten.
Philip Heylen gaat voor zijn stad, maar is
nuchter genoeg om te beseffen dat Antwerpen
het in zijn eentje niet altijd zal kunnen
redden. Daarom mag Antwerpen ook een
extra steuntje van de Vlaanderen verwachten.
Niet via allerlei vrijblijvende cheques,
maar wel met een Vlaamse regering die bijvoorbeeld
de heraanleg van de Scheldekaaien
maximaal ondersteunt.
Omdat Antwerpen
daar beter van wordt, maar ook omdat
een fraai kaailand een extra lokkertje is voor
cruiseschepen. En dat is niet alleen voor Antwerpen
een goede zaak, maar ook voor de
rest van Vlaanderen. Die andere mooie steden
zijn cruciaal om van de cruises een succesverhaal
te maken. Dat moet zelfs de grootste
tegenstander van het Antwerpse chauvinisme
aan het denken zetten.
door Patrick VAN DE PERRE
