Standpunt Antwerpen

GAS-boetes mogen geen vrijgeleide voor willekeur zijn

Het lijkt wel alsof iedereen plots een uitgesproken mening heeft over de Gemeentelijke Administratieve Sancties (GAS). Het systeem om de meest uiteenlopende vormen van overlast aan te pakken met een GAS-boete of vervangende taakstraf is niet nieuw. En het systeem werkt wat ons betreft goed. Dankzij deze vorm van berisping slaagt de stad Antwerpen erin om de meest irritante vormen van overlast aan te pakken. Met redelijk succes.

Laten we dus vooral niet twijfelen aan het nut van dergelijke sancties omdat toevallig de gemeenteraadsverkiezingen in aantocht zijn. Of omdat het gemeentebestuur van Mol heeft bedacht dat mensen laten schrikken voldoende is om iemand een overlastboete te geven. In het debatprogramma Wakker op Zondag van de regionale televisiezender ATV waren GAS-boetes zondagochtend onderwerp van gesprek. Aan de gesprekstafel zat een bonte verzameling van sp.a, Groen, N-VA en Vlaams Belang.

Op het einde van het gesprek was de conclusie duidelijk. Elke partij rond de tafel ziet het nut van GAS-boetes in. Wanneer en hoe de boetes het best worden toegepast, is een andere discussie. En daarover bestond uiteraard minder eensgezindheid bij de verschillende politieke partijen. Duidelijk is dat GAS-boetes geen middel mogen worden om burgers te pesten. Vaak, misschien nog te vaak, is het de verbaliserende ambtenaar die beslist of een of ander feit in aanmerking komt om een GAS-boete te schrijven.

Wanneer zijn jongeren een vorm van overlast? Als ze met twintig een plein terroriseren zeker wel. Als ze met drie op een bankje net iets te luidruchtig zitten te wezen liever niet. Jongeren worden naar onze smaak net iets te vaak met overlast geassocieerd. En dat kan toch niet de bedoeling zijn?

De GAS-boetes hebben hun nut bewezen en er zijn meer argumenten om ze te behouden dan om ze af te schaffen. Laten we nu niet in de val trappen om elke vorm van ergernis af te straffen met een boete. Want dan verliezen de GAS-boetes elke legitimiteit en het draagvlak dat er nu wel degelijk is bij het merendeel van de Antwerpenaren.

De discussie over de verlaging van de leeftijd voor jongeren die in aanmerking komen voor een GAS-boete naar 12 of 14 jaar, is daarom minder relevant. Wat is overlast en wat niet? Dat is de discussie die gevoerd moet worden.

Patrick Van de Perre Redacteur gvabrieven@concentra.be

CD&V moet uit ander vaatje tappen om stand te houden

In Antwerpen gaat alle aandacht uit naar de strijd om de burgemeesterssjerp tussen huidig burgemeester Patrick Janssens (sp.a) en uitdager Bart De Wever (N-VA). Maar in de marge van deze titanenstrijd zijn nog enkele andere boeiende verhalen te rapen. Over hoe de Open Vld erin moet slagen om eindelijk eens de rangen te sluiten en met een eensgezinde lijst naar de kiezer te stappen bijvoorbeeld. En op welke manier de CD&V stand denkt te houden op een lijst met nieuwe grote broer sp.a.

Toen de christendemocraten enkele maanden geleden besloten om hun lot te verbinden aan dat van Patrick Janssens, leidde dat niet overal tot applaus. CD&V verklaarde toen dat het na zes jaar goed besturen niet zo vreemd is om dit verhaal voort te zetten met de belangrijkste coalitiepartner. Helemaal onlogisch is dat niet. Maar natuurlijk weet iedereen dat de partij van de schepenen Marc Van Peel en Philip Heylen ook om een andere reden voor dit historisch gezien wat vreemd verbond kiest.

In haar eentje redt de CD&V het niet. Dat is de belangrijkste reden om met sp.a in zee te gaan. Als de sp.a wint, wint de CD&V ook. En als dat niet het geval is, gaan de christendemocraten mee ten onder. Het is nu aan de CD&V om zich voldoende te onderscheiden van de socialisten om ook na de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober nog een rol te spelen in Antwerpen.

Dat wil de partij doen door apart van partner sp.a campagne te voeren en waar het kan de eigen verwezenlijkingen in de verf te zetten. En die zijn er. Marc Van Peel heeft in woelige economische tijden de haven bestuurd zoals dat hoort en Philip Heylen is er minstens in geslaagd om grote dossiers zoals het Museum aan de Stroom en de vernieuwing van het openluchtmuseum Middelheim tot een succes te maken. En dan hebben we het Red Star Line Museum, dat volgend jaar opent, nog niet gehad.

Maar het echte probleem van CD&V is dat het er maar niet in slaagt om zich als een echte stadspartij te profileren en dat eigenlijk ook niet is. Voor partijgenoot en Vlaams minister-president Kris Peeters is dat geen probleem. Voor Marc Van Peel en Philip Heylen des te meer. Misschien dat de CD&V in oktober zijn hachje kan redden als de sp.a van Patrick Janssens het haalt van Bart De Wever. Maar op de langere termijn zit CD&V in Antwerpen met een groot probleem. Haar verhaal slaat niet aan. We zijn benieuwd hoe de christendemocraten dat gaan aanpakken.

door Patrick Van de Perre

Liever een stadsgewest dan fusies van gemeenten

Jo Libeer, topman van de werkgeversorganisatie Voka, pleit voor fusies van gemeenten met minder dan 20.000 inwoners. Dat zijn er in Vlaanderen 220, of 70% van de 308 gemeenten. Volgens Libeer zouden fusies leiden tot een overheidsbesparing van 240 miljoen of 3% per jaar.

De meeste burgemeesters van de kleinere gemeenten zetten uiteraard meteen hun stekels op. Volgens hen is kleinschaligheid juist een troef, want de lokale bestuurders staan veel dichter bij hun inwoners. Hoe groter de gemeente, des te bureaucratischer de administratie, voeren zij aan. En sommigen spreken ook tegen dat schaalvergroting tot besparingen leidt.

Uit een vergelijking met Nederland blijkt dat een gemeente daar gemiddeld 37.500 inwoners herbergt. In Vlaanderen telt bijna een derde van de gemeenten minder dan 10.000 inwoners. Dat verschil heeft een aantal consequenties, zoals bijvoorbeeld het nuchtere feit dat er bij ons bijna drie keer zoveel schepenen en gemeenteraadsleden rondlopen als in Nederland.

Dat aantal mag van ons best wat omlaag om te snoeien in het bedrag van de zitpenningen, want lang niet al die raadsleden zijn onmisbaar voor onze democratie. In 2011 hadden zeven op de tien Vlaamse gemeenten een tekort op hun begroting. De komende jaren worden financieel niet rooskleuriger, want naar dividenden van de Gemeentelijke Holding kunnen de lokale besturen fluiten, de pensioenlasten nemen toe door de vergrijzing en door de interne staatshervorming krijgen ze er nog een berg extra werk bij.

In de Antwerpse regio zou de suggestie van Voka leiden tot fusies van gemeenten zoals bijvoorbeeld Boechout en Hove. Of Wommelgem en Borsbeek. Van Hemiksem, Schelle en Niel zou ook één gemeente kunnen worden gemaakt. Is dat een goed idee? Daarvoor moet de specifieke situatie van elke gemeente eerst goed worden bekeken.

Wat ons betreft kan er beter worden gewerkt aan de formule van een stadsgewest. Daarin kan elke gemeente haar eigen identiteit behouden, terwijl de bovenlokale kwesties door de koepel worden aangepakt. In Noord-Frankrijk is dat een groot succes gebleken. Amsterdam, Utrecht en Almere zijn er nu ook mee bezig. Wanneer ontdekt ook Vlaanderen dit concept, dat bij uitstek geschikt is voor de 21ste eeuw van de verstedelijking?

door Lex Moolenaar

Uitdagingen, maar ook kansen voor de haven

Dirk Becquart, de Belgische directeur Ontwikkeling van de haven van Marseille, heeft twijfels over de toekomst van Antwerpen als wereldhaven. Becquart voorspelt een zware concurrentie- en prijzenslag tussen de havens van Noordwest-Europa. De grote internationale rederijen kijken allemaal uit naar alternatieven en kiezen steeds meer voor kusthavens, zegt hij.

Antwerpen kampt met het probleem van de beperkte diepgang van de Schelde en de dito ruimte voor de uitbreiding van de haven. Daardoor zou het schaakmat kunnen worden gezet door Rotterdam. Maar, zo geeft Becquart toe, Antwerpen is wel wereldwijd bekend als een sterk merk.

De sombere voorspellingen van een kenner mogen nooit worden genegeerd. Toch vind ik ze enigszins verbazend. De haven heeft in 2011 een heel behoorlijk jaar neergezet, zo concludeer ik uit het Jaarverslag. De kwaliteit van de havenactiviteiten is bovendien dik in de verf gezet door verscheidene internationale onderscheidingen.

Er wordt ook zeer toekomstgericht aan de haven gewerkt. De Vlaamse regering heeft op 27 april het ruimtelijk uitvoeringsplan goedgekeurd dat de havenuitbreiding met 1500 hectare in de toekomst mogelijk maakt. Er is ook veel aandacht voor duurzaamheid, een kwaliteit die voor grote rederijen steeds meer een kernwaarde wordt.

Antwerpen heeft bovendien belangrijke stappen gezet om zijn positie als wereldhaven te versterken. Zo zijn we met voorsprong de belangrijkste haven voor Turkije, het land dat de draaischijf vormt voor de handel tussen Rusland, het Midden-Oosten, Centraal- Azië, het Verre Oosten en Europa. En vers van de pers: gisteren kondigde het Havenbedrijf aan dat zijn dochter Port of Antwerp International 25 miljoen euro investeert in een strategische alliantie met Essar Ports Limited, de tweede private havenoperator van India. Dat huwelijk zal ongetwijfeld extra trafiek vanuit een enorme groeimarkt genereren.

Zo slecht lijkt de toekomst er dus echt niet uit te zien. Maar uiteraard blijft waakzaamheid geboden. Het probleem met Nederland over de Hedwigepolder moet worden opgelost, net als het slepende dossier van de onvoldoende flexibele havenarbeid. Bovendien moeten het Havenbedrijf en de privébedrijven de komende jaren liefst vierduizend jobs ingevuld krijgen. Kortom, er zijn grote uitdagingen, maar ook grote opportuniteiten.

door Lex Moolenaar

De maffia mag zich nooit meer in Antwerpen vestigen

Een Albanees probeert enkele cafés rond de Grote Markt af te persen volgens het aloude maffiarecept van de racketeering: uitbaters moeten een bedrag betalen in ruil waarvoor ze worden beschermd tegen wandaden gepleegd door de figuren aan wie ze dat bedrag betalen. Gaat het in dit geval om één weerzinwekkende crimineel of om een bende? Dat is nog niet duidelijk.

Een jaar of vijftien geleden oefende de Albanese gangsterbende van Viktor Hoxha een ware terreur uit in Antwerpen. Hoxha domineerde het portiersmilieu en deed ook aan racketeering op grote schaal. Wie hem iets in de weg legde, werd zwaar toegetakeld en in enkele gevallen gewoon koelbloedig afgeslacht.

Ooit zat ik op een avond in een restaurant op Linkeroever, toen er een telefoontje binnenkwam waardoor alle personeelsleden meteen lijkbleek werden. Even later viel de bende van Hoxha binnen. De gangsters namen het restaurant over, bedienden zichzelf en gingen aan alle tafels vriendelijk een praatje maken met de klanten. Maar aan het personeel was goed te zien dat er achter die vriendelijkheid allerlei andere praktijken verscholen zaten.

De bende van Hoxha, die resideerde op het Falconplein, is destijds uit Antwerpen verdreven door een geraffineerd beleid van fiscale controles en boetes. Dat was een enorm succes voor de overheid en een van de eerste voorbeelden van wat er mogelijk is als de politie, het parket en het stadsbestuur de krachten bundelen. De Albanezen werden het op de duur dermate beu dat ze de wijk namen naar Luik.

Maar dat betekent niet dat Antwerpen voorgoed verlost is van de maffiapraktijken. Enkele jaren geleden circuleerden er nog verhalen over racketeering in horecazaken op de De Keyserlei. Een stuk of zes obscure figuren kwamen dan ‘s ochtends een etablissement binnen, gingen elk aan een andere tafel zitten, bestelden een koffie en bleven vervolgens de hele dag zitten. Totdat de uitbater zwichtte en ermee instemde om regelmatig een bedrag te betalen in ruil voor ‘bescherming’.

De maffia - of het nu om Albanezen gaat of om anderen - mag nooit meer de kans krijgen om zich in Antwerpen te vestigen. Het verhaal over de cafés rond de Grote Markt is misschien te reduceren tot een geïsoleerd geval, maar ik hoop wel dat politie en parket de zaak grondig zullen bestuderen. Als er echt iets loos zou zijn, dan lijkt het me cruciaal om de zaak in de kiem te smoren.

door Lex Moolenaar

Kris Peeters heeft weinig boodschap aan stedelijkheid

Maandag hield minister-president Kris Peeters een interessante toespraak ter gelegenheid van de CD&V-Kandidatendag in Geel. In de aanloop naar de lokale verkiezingen wil Kris samen met Hilde, Jo en Joke (de Cd&V-ministers Crevits, Vandeurzen en Schauvliege) een betrouwbare partner zijn van de 308 Vlaamse gemeenten, waar zijn partij nu nog 167 burgemeesters en meer dan 1000 schepenen heeft.

Slechts enkele keren had Peeters het in zijn speech over de steden. Hij wees erop dat de Vlaamse regering via het Gemeente- en Stedenfonds jaarlijks 2,13 miljard euro investeert. Hij had het ook over steun aan stadsvernieuwingsprojecten. Daarbij noemde hij de ontwikkeling van de voormalige Brepolssite in Turnhout als voorbeeld. En nadat hij mobiliteit een topprioriteit van de regering had genoemd, illustreerde hij dat met het voorbeeld van de Noord-Zuidverbinding in de Kempen.

Antwerpen kwam in de toespraak van de minister-president niet voor. Al jaren valt het ons op dat Peeters liever niet te veel te maken krijgt met de stad. Elke week houdt zijn kabinet ons op de hoogte van zijn bezoek aan weer eens een melk- of pluimveebedrijf ergens ten velde - ik wist niet dat Vlaanderen er zo veel had. Maar in de stad valt hij nauwelijks te bespeuren. Hetzelfde geldt trouwens voor Jo, Joke en in mindere mate ook voor Hilde.

Beschouwt CD&V Antwerpen meer als een kankerplek in Vlaanderen dan als de motor van de economie en het hart van de culturele en sociale vernieuwing? Of heeft de partij de stad opgegeven omdat ze er electoraal - net als Open Vld - een kleine partij is geworden? Het antwoord ligt bij Peeters en de zijnen. Maar het is jammer dat zij zo weinig belangstelling hebben voor de verdienstelijke realisaties van de Antwerpse CD&V-schepenen Philip Heylen en Marc Van Peel.

Kris Peeters zei aan het einde van zijn toespraak nog iets heel belangrijks. Volgens hem moeten politieke keuzes worden gemaakt op het niveau dat zo dicht mogelijk bij de burger ligt: het lokale. Steden en gemeenten zijn zelf juist geplaatst om te bepalen wat voor hun inwoners het beste is, aldus de minister-president, die er nog aan toevoegde dat zijn Vlaamse regering vertrouwt op het lokaal gezond verstand. We zullen hem daaraan herinneren wanneer na de verkiezingen opnieuw de discussies losbarsten over de Antwerpse mobiliteit.

Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

Een nieuwe diersoort in de jungle van de districten

Het was me de week wel in de Antwerpse politiek. Het voorstel van Patrick Janssens om het budget voor het nieuwe stadion te gebruiken om nieuwe scholen te bouwen, zwol aan tot een hevige rel. Bart De Wever deed een alternatief voorstel en kondigde aan dat hij dat desnoods zou doordrukken in de gemeenteraad. Maar uiteindelijk werd binnen het college een compromis gevonden en keerde de rust weer. Zo gaat dat in de politiek.

In elk geval is de sfeer momenteel strak gespannen, vooral tussen sp.a/CD&V en N-VA. In het niemandsland tussen de beide kampen bevindt zich schepen van Financiën Luc Bungeneers. Die wordt geadviseerd door Wilfried De Goeyse, een uitstekende kabinetschef van uitgesproken N-VA-signatuur die nog onder Hugo Schiltz heeft gediend. Ook achter de schermen zijn de verhaallijnen complex.

Hoe zit het trouwens met Bungeneers? In het begin van de week leek hij nog bereid tot een strijd op leven en dood om zijn tweede plaats op de lijst te bemachtigen.Maar naarmate de zon de kop opstak en de dagen vorderden, leek hij steeds meer te berusten. Het ziet ernaar uit dat de uittredende schepen straks niet meer op de lijst van Open Vld voor de gemeenteraad voorkomt.

De tweede plaats lijkt gereserveerd voor strafpleiter Kris Luyckx. Dat betekent overigens niet dat Bungeneers de politiek verlaat. In het watervalsysteem van de Antwerpse politiek krijgen veel gedegradeerde veteranen een tweede leven in de districten. Bungeneers is behoorlijk populair in Merksem. Zijn partij hoopt dat hij bereid is om daar de lijst voor de districtsraad te trekken, en daar lijkt hij na zijn verloren strijd wel oren naar te hebben.

Als dat gebeurt, dan zou er in Merksem wel eens een voorakkoord kunnen komen tussen Open Vld en N-VA. Dat zou dan weer een nieuwe diersoort zijn in de jungle van de districten, waar de kartelvorming welig tiert. In Merksem, Deurne, Hoboken en Borgerhout wordt er onderhandeld over een kartel sp.a-Groen, in Berchem is het al gevormd. In het district Antwerpen komt er wellicht een lijst sp.a/ CD&V naar het model van de stad, maar die mag van de betrokkenen absoluut geen kartel of stadslijst worden genoemd. En in het polderdistrict doen sp.a, CD&V en Open Vld een triootje. Voor de kiezer is deze wirwar van afspraken nauwelijks te overzien. Maar daar hebben de heren en dames politici geen boodschap aan.

Lex Moolenaar

Overkapping wordt steeds meer alternatief voor Oosterweel

Als er één idee is waar in Antwerpen alle politieke partijen achter staan, dan is het wel de overkapping van de Ring. Die biedt namelijk twee enorme voordelen. Enerzijds wordt de Antwerpenaar een grote hoeveelheid milieu- en geluidshinder bespaard, anderzijds komt op het dak van de Ring heel veel ruimte vrij om nieuwe stadsdelen te ontwikkelen.

Als we het daar met z’n allen over eens zijn, luidt de vraag: is het wel haalbaar? Daarop gaf Jaak Polen, de projectleider van het Masterplan 2020, antwoord: ja, het kan. Waarop Patrick Janssens eerder deze week in uw krant voorstelde om in de volgende legislatuur te beginnen aan de delen van de Ring bij Antwerp Expo, het Rivierenhof en het Sportpaleis.

Maar zo eenvoudig is het niet. Europa staat overkapping alleen toe op trajecten zonder op- en afritten, om gevaarlijke ondergrondse weefbewegingen te voorkomen. Op de Antwerpse Ring volgt de ene op- en afrit de andere in stel tempo op. Vanuit die optiek zou van de drie door Janssens voorgestelde sites alleen Antwerp Expo kunnen worden overkapt.

Tenzij... tenzij je de hele Ring afwaardeert tot een stedelijke weg die niet bestemd is voor doorgaand internationaal transport. In dat geval stelt Europa geen voorwaarden en doe je wat je wil. Maar de keerzijde van die medaille is natuurlijk wel dat de huidige plannen voor een brede Ring - inclusief Oosterweelverbinding en de beruchte paperclip met liefst 19 rijvakken - moeten worden geschrapt.

De actiegroep stRaten-generaal is ervan overtuigd dat de overheid na de verkiezingen van oktober nieuwe bochten in het dossier gaat nemen. Een negatieve beslissing van Europa zal de regering een goed argument geven om Noriant, het bouwconsortium achter Oosterweel, wandelen te sturen. En uit het milieueffectrapport-onderzoek zal blijken dat de paperclip een even groot monster voor de stad is als de Lange Wapper, en dat er beter serieus kan worden gekeken naar de Meccano-variant van stRaten-generaal, die het internationaal verkeer in grote bogen rond de stad leidt.

Nemen de actievoerders hun wensen voor werkelijkheid? Vijf jaar geleden zou ik nog geneigd zijn geweest om bevestigend te antwoorden. Nu doe ik dat niet meer. Het zou best wel eens kunnen dat de Oosterweel vroeg of laat technisch, financieel en ruimtelijk letterlijk door de grond zakt. Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

Antwerpenaar zit met een electoraal luxeprobleem

Patrick Janssens is deze week opvallend aanwezig in de media. Na een optreden bij ATV en interviews in drie kranten was hij dinsdagavond te gast bij Reyers Laat op Canvas. Aan tafel zat onder meer ook Guillaume Van der Stighelen, ex-reclamemaker en columnist van ons stadsmagazine CittA. En die deed een opmerkelijke uitspraak. “Mijn aanvoelen is dat de meerderheid van de Antwerpenaars een andere burgemeester wil”, zei hij. Waarmee hij - al dan niet bedoeld - de perceptie kweekte dat de meeste Antwerpse burgers ontevreden zouden zijn over het reilen en zeilen in hun stad.

Ik weet niet waarop Guillaume zich precies baseert, maar ik lees de politieke barometer in de stad heel anders. Zolang als ik meedraai, is de tevredenheid bij de Antwerpse bevolking over het stadsbestuur en de burgemeester zelden of nooit zo groot geweest. Het moet geleden zijn van de roemrijke jaren onder Lode Craeybeckx, toen Antwerpen nog maar aan het prille begin stond van de metamorfose van een vredig provinciestadje in een multiculturele smeltkroes.

Pas na de dood van Craeybeckx begon de ontevredenheid van de Antwerpenaar toe te nemen. De socialistische partij verloor de voeling met een aanzienlijk deel van haar achterban, wat resulteerde in een aantal Zwarte Zondagen vanaf de jaren tachtig. En die evolutie kwam pas tot stilstand bij de vorige verkiezingen in 2006, toen uitgerekend Patrick Janssens het VB in de touwen sloeg.

Nee, Antwerpen is niet ontevreden over zijn bestuur of zijn burgemeester, Antwerpen zit met een luxeprobleem. In de persoon van Bart De Wever is een tegenkandidaat opgestaan die vertrouwen wekt, die in heel Vlaanderen - en dus ook in Antwerpen - de populariteitspolls aanvoert en die beweert dat hij de stad beter kan besturen dan Janssens. Of dat ook daadwerkelijk het geval is, zal nog moeten blijken. Want afgezien van de ministers Geert Bourgeois en Philippe Muyters in de huidige Vlaamse regering, kan de N-VA nog niet veel bestuurservaring voorleggen.

De keuze tussen Janssens of De Wever als burgemeester lijkt me een grote democratische weelde voor de Antwerpenaar, die overigens daarnaast ook nog kan kiezen voor andere sterke lijsttrekkers zoals Meyrem Almaci, Annemie Turtelboom en Filip Dewinter. Nogmaals: een luxeprobleem, dat volgens mij weinig of niets te maken heeft met ontevredenheid.

Lex Moolenaar Senior writer gvabrieven@concentra.be

Er is geen weg terug meer voor Annemie

De affaire rond schepen van Financiën en Dierenwelzijn Luc Bungeneers nadert haar einde. Gisteren verstreek het ultimatum dat het partijbestuur van Open Vld hem had gesteld om alsnog de plaats van lijstduwer te aanvaarden. Na de middag liet Bungeneers via een persbericht weten dat hij de tweede plaats op de lijst blijft eisen. Logisch gevolg is nu dat het lijstvormingscomité een lijst maakt zonder de naam Bungeneers erop.

Vervolgens wordt het de vraag of Bungeneers nog wel deel wil blijven uitmaken van Open Vld. Hij kan voor die partij perfect de resterende vijf maanden van de legislatuur volmaken om na de verkiezingen in de schaduw te verdwijnen en de laatste jaren van zijn professionele loopbaan te slijten in het bedrijfsleven. In dat geval kan hij terugblikken op een periode van twaalf jaar als schepen, waarin hij de financiën van de stad saneerde en erin slaagde om elk jaar een begroting in evenwicht te presenteren.

Maar Bungeneers zou ook kunnen besluiten om uit Open Vld te stappen. Misschien bestaat nog de mogelijkheid om op de valreep toe te treden tot de N-VA. Dat lijkt op dit moment nog de enige zet om zijn kansen op een verlenging van zijn schepenmandaat met zes jaar gaaf te houden. Want die verlenging is wel wat hij altijd voor ogen heeft gehad.

Als Bungeneers zijn partij verlaat, dan ontstaat een vreemde situatie binnen het Antwerpse college. Want Open Vld, dat de legislatuur startte met de schepenen Bungeneers en Ludo Van Campenhout, is dan niet langer vertegenwoordigd in de uitvoerende macht en telt nog slechts drie zitjes in de gemeenteraad. Met het verlies van gewicht door de overstap van Van Campenhout kon Open Vld nog net vrede nemen. Maar is de partij ook bereid om nog een tweede keer in het stof te bijten?

In elk geval begint bij Open Vld stilaan de rook op het slagveld weer op te trekken. Kris Luyckx krijgt wellicht de tweede plaats, oudgediende Claude Marinower wordt lijstduwer. En Annemie Turtelboom maakte een einde aan de speculaties over haar eigen toekomst door in een mail aan de bestuursleden te schrijven: “Als we de volgende jaren de omslag willen maken, dan moet eenieder zijn particuliere belangen opzijzetten voor het partijbelang. Ik heb dat zelf gedaan door te verhuizen naar deze prachtige stad.”

De kogel is dus door de kerk, er is geen weg terug meer voor Annemie.

Lex Moolenaar