Nog twee weken, en dan loopt de eerste helft van de legislatuur van het huidige stadsbestuur af. Gisteren blikte schepen van Stadsontwikkeling Ludo Van Campenhout (Open Vld) naar jaarlijkse gewoonte terug op de realisaties van 2009 en gaf hij een vooruitblik op de werven voor 2010. De lijst is opnieuw lang en indrukwekkend. Ik kan mezelf alleen maar herhalen: Antwerpen is zich in snel tempo aan het renoveren.
De meeste plannen kennen we natuurlijk al enkele jaren, omdat ze de body vormen van het bestuursakkoord van Janssens-II: de heraanleg van de Kaaien, het Militair Hospitaal, Regatta op Linkeroever, Eksterlaar in Deurne, het Eilandje, Nieuw Zurenborg... Maar het doet goed om vast te stellen dat er na jaren van procedures, schetsen en simulaties nu ook echt gebouwen verrijzen. De Werf van de Eeuw begint oogst op te leveren.
In het Militair Hospitaal kunnen in 2010 wellicht al de eerste bewoners worden verwelkomd. Ook op het Eilandje kan iedereen zien dat het snel vooruitgaat. Hetzelfde geldt voor Regatta, waar de bouw komend jaar start. En in het voorjaar zal het Masterplan voor de Scheldekaaien er zijn, na de uitgebreide inspraakronde van dit jaar.
Af en toe duikt er ook een project op waarmee we nog geen rekening hadden gehouden. Een aangename verrassing is bijvoorbeeld het plan van het college om aan de aanleg van het Operaplein ook een facelift voor de De Keyserlei te koppelen. Vooral voor de oudere generaties Antwerpenaren, die zich nog de vroegere grandeur van deze statige boulevard herinneren, is dat heel goed nieuws. Ooit was de De Keyserlei het kloppende hart van de Antwerpse binnenstad, de Champs Elysées van het noorden. Maar vanaf de jaren zeventig, toen de cinema’s leegliepen en ook het uitgaansleven zich verplaatste naar andere stadsdelen, ging het bergaf.
We kunnen alleen maar toejuichen dat de stad de De Keyserlei in eer wil herstellen. De plannen van Ludo Van Campenhout zien er goed uit, dat kan moeilijk worden ontkend. Het is alleen jammer dat de Vlaamse regering blijkbaar niet meer zo enthousiast meewerkt aan de vernieuwing van Antwerpen als tot enkele maanden geleden.
Meer dan één bron binnen het stadsbestuur is ervan overtuigd dat minister-president Kris Peeters de stad wil straffen voor haar houding in het dossier van de Oosterweelverbinding. Als dat waar zou zijn, dan vinden we dat geen uiting van goed bestuur.
door Lex MOOLENAAR
Alle Vlaamse investeringen in Antwerpen
lijken stil te liggen. Blijkbaar
is de regering niet van plan om
nog beslissingen over infrastructuurprojecten
goed te keuren voor februari,
wanneer we weten of de Raad van State het
BAM-tracé voor de Oosterweelverbinding
definitief naar de prullenmand verwijst.
Voor een deel begrijpen we die houding
van minister-president Kris Peeters wel. De
tol van de Oosterweelverbinding werd in het
verleden gezien als de melkkoe voor alle andere
projecten van het Masterplan voor de
mobiliteit: de tweede fase van de heraanleg
van de Leien, de tramverlengingen, de Groene
Singel, de renovatie van sluizen en bruggen...
Maar die visie is allang achterhaald
door de financiële realiteit en de marktprijzen.
Je kan mensen niet elke keer een half
maandloon laten betalen aan de tolpoort.
We willen eventueel nog wel begrijpen dat
een aantal projecten even wordt bevroren.
Maar dat die strategie ook van toepassing is
op de Leien, dat snappen we niet. De boulevard
in het hart van ’t Stad ligt er nu al enkele
jaren half afgewerkt bij. Die tweede fase moet
er hoe dan ook komen. Het plan is klaar, inclusief
een architecturaal prachtig ontwerp
voor het nieuwe Operaplein. En de principiele
beslissing om het licht op groen te zetten
is op 15 mei door de vorige Vlaamse regering
genomen. Waarom dan nog wachten?
Is het probleem misschien dat die tweede
fase van de Leien is ingekapseld in Brabo II?
Dat deel van het Masterplan behelst ook de
aanleg van de tramlijnen naar Ekeren en op
het Eilandje, een stokpaardje van de sp.a. En
het is geen geheim dat er momenteel nogal
wat haren in de boter zitten tussen die partij
en de andere partners binnen de coalitie.
Als daar inderdaad de knoop zit, dan moeten
de beslissingen over de tramlijnen maar
worden losgekoppeld van die over de Leien.
Antwerpen verdient geen scenario zoals dat
van de ’tijdelijke’ noodbrug, die de verticale
hoofdverkeersader 34 jaar heeft ontsierd.
Drie ministers hebben in dit dossier de
sleutels in handen. Minister van Mobiliteit
en Openbare Werken Hilde Crevits en haar
chef Kris Peeters (allebei CD&V) hebben
de goedkeuring op 15 mei zelf mee ondertekend,
dus aan hen zou het niet mogen liggen.
En minister van Ruimtelijke Ordening
en Begroting Philippe Muyters (N-VA) is zelf
Antwerpenaar in hart en nieren, net als zijn
partijvoorzitter Bart De Wever. Politiek staan
dus alle sterren gunstig. Waar zit dan eigenlijk
het probleem?
door Lex MOOLENAAR
Een jaar geleden fuseerden vier Antwerpse
huisvestingsmaatschappijen
tot Woonhaven. De doelstelling was
om sociale huurders kwalitatieve en
betaalbare woningen aan te bieden.
Woonhaven is nog ver verwijderd van deze
doelstelling. Zo staan 9.127 Antwerpenaars
op de wachtlijst voor een sociale woning.
Grote gezinnen moeten soms tot twee jaar
wachten op een woning. Bovendien zijn vele
woningen oud. De Antwerpse woningmaatschappij
telt 17.779 woningen, ruim zeventig
procent is ouder dan dertig jaar. Veel woningen
zijn toe aan renovatie. De nodige inspanningen
worden geleverd, maar het gaat
traag. Eind jaren negentig werd beslist om de
sociale woningblokken Silvertop te renoveren. Volgend jaar wordt pas gestart met de renovatie
van de laatste woontoren. Bij Woonhaven
staan 878 woningen leeg door renovatie.
406 woningen wachten op een nieuwe
huurder.
De moeilijkste uitdaging is misschien wel
het vertrouwen winnen van de sociale huurders.
Woonhaven maakt zich sterk dat de
kwaliteit van de dienstverlening zal verhogen
door de fusie. De voorbije maand liet de
huisvestingsmaatschappij al een paar steken
vallen. Huurders kregen een zwaar gepeperde gepeperde
afrekening van de kosten. De waterfactuur
was bij sommigen zo hoog dat het
vermoeden ontstond dat ze in hun woonkamer
een zwembad hadden geplaatst. Woonhaven
gaf de fouten toe. Het huiswerk wordt
opnieuw gedaan.
Woonhaven zal op termijn de ambitie om
kwalitatieve dienstverlening aan te bieden
wel moeten waarmaken, want de maatschappij
heeft een belangrijke waakhond:
het Platform Antwerpse Sociale Huurders
(PASH). Deze kritische sociale huurders zijn
de beste garantie dat er geen herhaling komt
van de fouten uit het verleden.
Er bieden zich ook nieuwe uitdagingen
aan. Steeds meer thuis- en daklozen dolen
door de binnenstad. Door hun zware alcohol-
of drugsverslaving is er geen plek voor
hen in een sociale woning, zeker niet zonder
begeleiding. Toch hebben ook zij recht op een
dak boven het hoofd. Er is een woonvorm nodig
tussen het trottoir en de sociale woning.
Woonhaven moet hier een rol durven spelen.
Niet in de woonbegeleiding van deze mensen,
maar wel in het verschaffen van een dak.
Hen de toegang weigeren tot een sociale woning
is niet de oplossing. Hopelijk is niemand
nog zo naïef om te denken dat deze mensen
wel van zichzelf zullen verdwijnen.
door Sacha VAN WIELE
Zondagavond, half tien. Uit het Dokske
in Merksem werd het dode lichaam
van een vrouw opgehaald. Uit de
omgeving daagden enkele mensen
op, die op zoek waren naar een vermist
meisje van zestien. Was het dode lichaam dat
van het meisje? Die vraag stelde onze verslaggever
aan de officiële politiewoordvoerder,
zoals we dat in dit soort gevallen altijd
doen. Rond 23 uur kwam de bevestiging. En
dus plaatsten we het nieuws in onze krant
van maandag.
Gisterochtend bleek dat we niet de juiste
toedracht hadden gepubliceerd. Het dode lichaam
was niet dat van het meisje. Die schok
kwam keihard aan op de redactie, omdat we
de familieleden van het meisje de schrik van
hun leven hadden bezorgd. Aan hen willen
we bij deze onze oprechte verontschuldigingen
aanbieden omdat de informatie die ons
was toegespeeld, niet klopte.
Elke journalist met hart voor zijn vak - en
ik denk te mogen zeggen dat dat het geval is
voor alle journalisten van deze krant - voelt
een dolk in dat hart wanneer hij ontdekt dat
hij foute informatie heeft gepubliceerd. Het
overkomt ons allemaal wel eens, geen enkele
professional in welke sector ook rijdt een
foutloos parcours. Omdat journalisten vaak met gevoelige info werken, proberen we altijd
om onze bronnen te checken én te dubbelchecken.
De lezer heeft recht op nieuws
dat helemaal correct is.
Maar er zijn uitzonderingen. Nieuws dat
we opvangen uit de politionele en/of gerechtelijke
sfeer, controleren we altijd bij de meest
betrouwbare bronnen: de officiële woordvoerders
van politie en parket. Juist omdat
het gaat om gevoelige informatie, waarbij er
mensen worden gekwetst als er fouten worden
gemaakt. En omdat de woordvoerders
ervaren en bekwame mensen zijn, die deze
gevoelige materie goed kunnen inschatten.
In de politie-afdeling Noord werden zondag
twee dossiers van vermiste personen behandeld.
Toen het dode lichaam werd gevonden,
zijn die blijkbaar met elkaar verward.
De woordvoerder van de Antwerpse politie
wil voorlopig niet openbaren door welk intern
misverstand in het korps de verkeerde
informatie aan onze verslaggever is doorgespeeld.
Hij neemt de verantwoordelijkheid
helemaal op zich.
De familie van het meisje is van plan om
een klacht tegen de politie in te dienen en dat
is uiteraard haar goed recht. Maar laten we
vooral hopen dat het meisje snel en in goede
gezondheid weer opduikt.
door Lex MOOLENAAR
Nadat de voorbije weken vooral
andere politieke partijen op het
voorplan hebben gestaan, zorgt nu
ook de tweede liberale partij van
Vlaanderen weer eens voor nieuws. Bij LDD
is onlangs in alle discretie een interne reorganisatie
doorgevoerd. Vrijdagavond kwam
de voorzitter naar Antwerpen afgezakt om
het hoogstpersoonlijk aan uw krant mee te
delen: alle rampspoed is voorbij, LDD is weer
helemaal klaar voor de toekomst.
Het verhaal is bekend: in de aanloop naar
de Vlaamse verkiezingen van juni was de
lijstvorming een ware veldslag. In de partij
van de donkerblauwe zelfstandigen vielen er
nog net geen doden in de strijd om de eerste
vijf plaatsen, want alle peilingen wezen erop
dat die zouden worden omgezet in zetels.
Toen kwam de zaak rond Dirk Vijnck, die
naast Open Vld ook LDD opzadelde met imagoschade,
want welke serieuze partij zette
nu zo’n flurk in de Kamer? Gevolg: in de provincie
Antwerpen verzoop Jurgen Verstrepen
tussen de andere lijsttrekkers met grote
namen. Uiteindelijk mocht in Antwerpen alleen
Verstrepen naar het Vlaams Parlement.
Daarna waren de rapen helemaal gaar.
Links en rechts begonnen gefrustreerde nietverkozenen
met alles te gooien, waarna ze de deur van het LDD-huis achter zich dichtsloegen
om onmiddellijk met hun verhaal naar
de media te rennen. Maar dat is nu voorbij,
zei Jean-Marie Dedecker ons vrijdag. De rust
is weergekeerd in zijn blauwe fabriekje.
Hoe dat in zijn werk is gegaan? LDD heeft de
baronieën van de regiobesturen afgeschaft. Te veel freedom of speech maakt je ook niet
gelukkig, had Dedecker ervaren. En daarom
wordt LDD nu in Antwerpen geleid door
een vijfkoppig bestuur met de parlementsleden
Jurgen Verstrepen, Rob Van de Velde en
Lieve Van Ermen, aangevuld met Frank Van
Gansen en Mathias Danneels.
De zet van Dedecker is verstandig, want zo
versterkt hij zijn greep op Antwerpen. Liever
een centralistisch bestuur dan een liberale
archipel waarin iedereen maar wat zit te roepen.
Dan krijg je allemaal staatjes binnen de
staat, en zo valt de hele handel uit elkaar.
Toch zit Dedecker nog met één probleem.
In de stad Antwerpen heeft hij twee spitsen:
Verstrepen en Van de Velde. Wie van beiden
zal hij bij de lokale verkiezingen van 2012
tot kopman promoveren? Zijn voorkeur gaat
uit naar Van de Velde, maar Verstrepen trekt
veel meer stemmen en zal zijn huid duur verkopen.
Zo blijft Antwerpen een nagel aan de
doodkist van de Grote Coach uit Oostende.
door Lex MOOLENAAR
Je kan van het Vlaams Belang zeggen wat
je wil, maar de partij slaagt er wel in om
het nieuws te halen. Gisteren zelfs twee
keer. Zo was er de uitspraak van het
Grondwettelijk Hof, dat vindt dat de Raad
van State wel degelijk mag bekijken of het de
partijfinanciering van het VB tijdelijk drooglegt,
wegens inbreuken tegen de antiracismewet.
Alweer slecht nieuws dus voor de
veelgeplaagde voorzitter Bruno Valkeniers.
Maar het VB doet ook pogingen om op andere
manieren in de publiciteit te komen dan
met de eigen zorgen. Vandaag voert het in
dertig Vlaamse stations actie tegen de regularisaties.
En gisteren stelde het in Antwerpen
een grote campagne voor rond meer veiligheid
voor senioren. De overheid doet daar
te weinig aan, vinden Filip Dewinter & co. En
dus gaat het VB in heel Vlaanderen de boer
op met preventietips voor bejaarden, inclusief
gratis koffie en taart.
Het VB heeft ook een tienpuntenplan opgesteld
om Vlaanderen veiliger te maken voor
oudere mensen. Dat is behoorlijk ambitieus.
Meer blauw op straat, aandacht voor senioren
bij de heraanleg van straten, meer camera’s,
aparte seniorenloketten bij de politie...
Maar een berekening van de kostprijs heeft
Dewinter niet gemaakt. Het is makkelijk om
ideeën te lanceren als je in de oppositie zit.
De actie van het VB is interessant, want het
onveiligheidsgevoel is groot onder senioren
en dat probleem vraagt inderdaad om aandacht.
De campagne is ook electoraal interessant,
want de ouderen vormen een groeiende
groep in de samenleving, die voor het VB
veel potentiële stemmen bevat. En die kan de
partij goed gebruiken, nu de lange reeks verkiezingsoverwinningen
is stopgezet.
Logisch dus dat voor de lancering van het
seniorenplan de hele état major van het VB
naar de Grote Markt was afgezakt: niet alleen
Dewinter, maar ook Valkeniers én ondervoorzitter
Marijke Dillen. De boodschap
was helder: de interne kwesties zijn voorbij,
het nieuwe partijbestuur gaat aan de slag.
Helaas voor het VB zit de partij na een eeuwigheid
nog steeds op alle beleidsniveaus in
de oppositie. Dat beseft ook de kiezer. Hoe
lang blijft het interessant om naar verhalen
over seniorenplannen te luisteren als je weet
dat die toch nooit zullen worden uitgevoerd?
En als je hebt gelezen dat het partijbestuur
zélf het woord ’beleidspartij’ uit de visietekst
van Bruno Valkeniers heeft geschrapt? De
VB-voorzitter zal zich ongetwijfeld nog vaak
het hoofd breken over een koers die hij zowel
binnen als buiten zijn partij verkocht krijgt.
door Paul GEUDENS
Vanmiddag om twaalf uur verstrijkt
de deadline voor de steden die zich
kandidaat willen stellen als gaststad
tijdens het WK voetbal in 2018,
als dat aan België en Nederland zou worden
toegewezen. Ongetwijfeld tot grote hilariteit
van de rest van Vlaanderen, dropt Antwerpen
twéé dossiers op het bureau van Vlaams
minister van Sport Philippe Muyters. Zowel
het stadsbestuur als Germinal Beerschot
wagen hun kans.
De Antwerpse ziekte is bekend: zodra ergens
in de stad iemand een idee lanceert, is
er altijd wel iemand anders die vindt dat hij
een beter plan heeft. Waarna er niet zelden
helemaal niets gebeurt. Op die manier maakte
Antwerpen zich al eens hopeloos belachelijk
in de aanloop naar het EK in 2000.
Eind vorige eeuw sneuvelden de plannen
voor een stadion door de ego’s van de toplui
bij Antwerp en Beerschot. Ditmaal liggen
de kaarten anders. Antwerp zit in slechte papieren
en kan alleen maar afwachten hoe
het slepende debat tussen het stadsbestuur
en Germinal Beerschot afloopt.
De club van
het Kiel doet het goed, wil verder doorgroeien
en heeft haar zinnen gezet op een nieuw
stadion. Maar daarvoor moet ze de nodige
vergunningen krijgen van het stadsbestuur.
En dat is bereid om te investeren in een stadion,
maar dan wel een voor de beide Antwerpse
clubs.
Hoewel niet van harte, lijken zowel Germinal
Beerschot als Antwerp uiteindelijk wel
bereid om een stadion te delen. Het grote
knelpunt in dit feuilleton blijft de opbrengst
van de exploitatie. Germinal Beerschot wil
een zo groot mogelijk deel van de koek, om
een financieel model te creëren dat een Belgische
topclub mogelijk maakt. Het stadsbestuur
heeft wel oren naar die redenering,
maar over de juiste verdeelsleutel is nog geen
eensgezindheid.
Een nieuw voetbalstadion kost ongeveer
100 miljoen euro. De stad wil 25 miljoen investeren,
van het Havenbedrijf wordt hetzelfde
bedrag verwacht. De rest moet grotendeels
worden ingebracht door een externe
partner, die dus Germinal Beerschot zou
kunnen zijn. En de Vlaamse regering kent een
goedkope lening van 10 miljoen euro toe aan
alle Vlaamse speelsteden van het WK 2018.
De tijd verstrijkt. In februari moeten alle
dossiers klaar zijn, waarna de definitieve beslissing
valt. Dan zal hopelijk blijken dat Antwerpen
ditmaal niet ten prooi is gevallen aan
zijn eigen ziekte. Laten we er maar van uitgaan
dat de redelijkheid zal zegevieren.
door Lex MOOLENAAR
Wat is er aan de hand met het
Vlaams Belang? Sinds maandagavond
afficheerden diverse
bronnen een nakende revolutie
binnen het VB. Voorzitter Bruno Valkeniers
zou zaterdag aan de partijraad voorstellen
om resoluut te breken met het verleden
en de partij voor te bereiden op deelname
aan het beleid na de lokale verkiezingen
van 2012. De operatie wordt door verscheidene
commentatoren geïnterpreteerd als
een frontale aanval op de oude boegbeelden
Filip Dewinter en Gerolf Annemans.
In werkelijkheid is dit golfje alweer voorbijgegleden.
De ’visietekst’ die maandag aan
het partijbestuur is voorgelegd en die ook op
de redactie van Terzake belandde, was maar
een sneuvelnota. Inmiddels is er een definitieve
versie, waarin alle bestuursleden zich
kunnen vinden. En daarin zijn alle controversiële
zinnen herschreven of geschrapt.
Wat was er dan zo explosief aan die beruchte
tekst? Weinig. Valkeniers wil het VB
salonfähig maken met een softere huisstijl.
Hij wil de partij vernieuwen en verjongen.
Hij wil het VB-electoraat verbreden met centrumkiezers
en hoger opgeleiden. En hij wil
af van het cordon sanitaire. Maar al die dingen
wil hij al sinds zijn intrede in de partij in
2006. Begin vorig jaar werd hij voorzitter,
maar een metamorfose heeft het VB sindsdien
zeker niet ondergaan.
Hoe enthousiast het ook wordt ontkend,
het voortdurend lekken van echte of vermeende
machinaties en interne documenten
geeft aan dat de eenheid nog lang niet is
teruggekeerd binnen de partij. Het ziet ernaar
uit dat Marie-Rose Morel op de partijraad
van zaterdag definitief op een zijspoor
wordt gezet. Als Morel de totaal betekenisloze
functie van tweede ondervoorzitter
aanvaardt, dan wordt haar een mandaat in
de raad van bestuur van de VRT als wortel
voor de neus gehangen. De kans is klein dat
ze zo’n waardeloze deal accepteert.
Marie-Rose Morel baalt, ex-voorzitter
Frank Vanhecke is onschadelijk gemaakt,
Gerolf Annemans en Filip Dewinter stellen
zich vragen over hun positie in het VB na de
verkiezingen van 2011 en 2012. Heel wat lokale
mandatarissen beginnen zich ongeduldig
af te vragen waar het masterplan van de
partijtop blijft. En in Antwerpen lacht N-VAkopman
Bart De Wever in zijn vuistje.
Het VB snakt naar rustige vastheid, of iets
van die strekking. Hoe moet Bruno Valkeniers
zijn zwalpende tanker weer op ramkoers
krijgen?
door Lex MOOLENAAR
Het kan verkeren. Er is een tijd geweest waarin Antwerpen financieel nagenoeg aan de grond zat. Dat was vooral het gevolg van de veelbesproken ’historische schuld’, die was opgebouwd nadat bij de fusie in 1983 de schulden van de verschillende fusiegemeenten niet waren kwijtgescholden. In 2002 vertoonde het begrotingsresultaat nog een negatief saldo van 18 miljoen euro.
Maar zie, gisteravond presenteerde schepen van Financiën Luc Bungeneers (Open Vld) de begroting voor 2010 aan de gemeenteraad en die etaleert zowaar een overschot van 295 miljoen. Antwerpen kruipt uit het dal en op termijn komt er nog veel meer goed nieuws. Want in 2018 wordt de laatste aflossing van de historische schuld afbetaald, wat de stad de mogelijkheid geeft om elk jaar 78 miljoen euro extra te investeren. En in 2023 gebeurt nog eens hetzelfde, wanneer alle putten van het OCMW zijn gedempt.
Dat ziet er gezond uit. Valt het geld tegenwoordig dan uit de hemel, zoals de regen dat gisteren ook met bakken tegelijk deed? Nee, er is de voorbije jaren gewoon een zeer zuinig beleid gevoerd. Onder impuls van schepen Bungeneers werd er in de vorige legislatuur op de kleintjes gelet en zwol de spaarpot van de stad elk jaar aan.
Maar de jongste jaren zijn de budgettaire accenten verlegd. “Van rustige vastheid naar flexibel dynamisme”, noemt Bungeneers het zelf. Concreet betekent dit dat de overschotten niet meer opzij worden gezet als appeltje voor de dorst, maar dat ze worden gebruikt om te investeren. De reserves van de stad worden dus geleidelijk afgebouwd. De ploeg van Patrick Janssens heeft na de verkiezingen van 2006 nu eenmaal een ambitieus bestuursakkoord gemaakt, ze wil veel projecten realiseren. En koken kost in dit aardse bestaan helaas nog steeds geld.
De discussie over welke van beide visies op de begroting de beste is, zorgt niet alleen elk jaar voor enige spanning in het debat, ze geeft de oppositie ook de gelegenheid om zich in de gemeenteraad luidop af te vragen of Janssens straks nog wel wat geld overlaat voor zijn opvolger. Maar helemaal terecht is die kritiek niet, want niets wijst erop dat de burgemeester in 2012 niet voluit zal gaan voor een tweede ambtstermijn. En als hem dat lukt, dan zal hij zelf de gevolgen moeten dragen van zijn ’flexibel dynamisme’. Zijn opvolger kan dan vanaf 2018 genieten van de vleespotten van het tijdperk na de historische schuld.
door Lex MOOLENAAR
Het havenbedrijf bevriest alle tarieven
die de reders moeten betalen
op het niveau van 2008. Rederijen
die zich concentreren op conventioneel
stukgoed zoals fruit, papier, hout en
staal krijgen zelfs een verlaging met tien procent.
Daarmee doet de haven een geste die in
deze crisistijden welkom moet zijn.
Maar er is wel één voorwaarde: het Havenbedrijf
vraagt aan de werkgevers en werknemers
om nieuwe afspraken te maken die
leiden tot meer flexibiliteit en efficiëntie. De
eerste reactie van de vakbonden is uitgesproken
negatief. De bonden vrezen dat er wordt
gezaagd aan de fundamenten van de wet-
Major, die de arbeidsomstandigheden van
de havenarbeiders regelt. Maar in feite is het
alleen maar de bedoeling om de Antwerpse
haven competitief te houden.
De crisis heeft uiteraard ook de haven getroffen.
De werkloosheid is sinds vorig jaar
verviervoudigd. Bovendien wekken de slepende
dossiers van de uitdieping van de Westerschelde
en het Antwerpse mobiliteitsprobleem
niet bepaald veel extra vertrouwen bij
potentiële stakeholders. Daarom is het des
te belangrijker dat de haven nog scherper
wordt op het gebied van de productiviteit.
Rotterdam ligt op de loer. De voorbije
maanden plunderde het met spectaculaire
tariefverlagingen een aanzienlijk deel van de
trafiek van Hamburg. Antwerpen heeft goed
standgehouden, ondanks het verlies van enkele
Chinese rederijen. Maar er moet ook in
de toekomst worden geïnvesteerd.
Er zijn wel degelijk kansen om te groeien.
In de containergrafiek kan Antwerpen de
grootste schepen aan, en volgens bronnen
binnen het Havenbedrijf moet het mogelijk
zijn om in het conventioneel stukgoed zelfs
de eerste haven van Europa te worden. Maar
dan moeten alle betrokken partijen wel bereid
zijn om een tandje bij te steken.
Heeft het zin om een complete ploeg havenarbeiders
op te roepen als er maar drie
nodig zijn? En om een complete shift uit te
betalen wanneer er maar vier uur is gewerkt?
Nee, dat zijn verspillingen die echt niet meer
te verantwoorden zijn in deze tijd. De mooie
cijfers die de haven de voorbije jaren kon
voorleggen, hebben die erfenis van het verleden
verdoezeld, maar in crisistijden moet
de tering naar de nering worden gezet.
We hebben vertrouwen in het gezond verstand
van onze havenarbeiders en van hun
afgevaardigden in de bonden. Correcte onderhandelingen
moeten kunnen leiden tot
een fair resultaat.
door Lex MOOLENAAR
