Zij zijn hun kind voor altijd kwijt en Martin komt al na 16 jaar op vrije voeten. Ze werd veroordeeld voor weerzinwekkende misdaden in een zaak die maanden aan een stuk het land in rep en roer heeft gezet, die het regime op zijn fundamenten deed daveren.
Haar vrijlating botst hevig met het rechtvaardigheidsgevoel en niet uitsluitend met dat van de nabestaanden. Voor velen ligt de conclusie voor de hand: justitie springt in deze zaak veel te lichtzinnig om met de voorwaardelijke invrijheidstelling en heeft de mensen weer eens flink tegen de haren in gestreken. De zaak-Dutroux is niet vergeten, integendeel. Het parket tekent beroep aan maar dat gaat niet over de grond van de zaak, enkel over de procedure.
Voor een slachtoffer kan een straf nooit zwaar genoeg zijn. Maar ook de politiek heeft het blijkbaar moeilijk met de beslissing van de strafuitvoeringsrechtbank in Bergen. De discussie over de wet-Lejeune zal weer losbarsten. De wet op de voorwaardelijke invrijheidstelling werd goedgekeurd in het parlement en moet bijgevolg worden toegepast. Als de politici nu echter menen te moeten vaststellen dat de wet mankementen of persverse effecten vertoont, moeten ze die wet aanpassen in het parlement.
Ze hadden dat al veel eerder kunnen doen in plaats van te wachten op de zaak-Martin. Daarom zijn de reacties uit politieke hoek wat ongeloofwaardig. De politici geven zich opnieuw over aan een typisch verschijnsel in de Wetstraat: de steekvlampolitiek. De zoveelste keer op rij, zoals de herziening van de wapenwet na de schietpartij in Luik, de verzwaring van de straffen voor homofoob geweld en voor geweld tegen cipiers, de voorstellen over discreet bevallen na de vondeling in Antwerpen.
Heel soms geven incidenten aanleiding tot directe wetsaanpassingen, meestal worden die voorstellen snel vergeten en sukkelen ze onder een dikke laag stof. In het regeerakkoord staat dat bij veroordelingen vanaf 30 jaar tot levenslang vrijlating pas na driekwart van de straf mogelijk wordt. De tekst is klaar. Regering en parlement moeten er vaart achter zetten.
Door Dirk Castrel
Reacties