Standpunt

Laat de rechtbank Michelle Martin vrij?

Vandaag beslist de strafuitvoeringsrechtbank van Bergen over de voorlopige vrijlating van Michelle Martin, de ex van Marc Dutroux, die in 2004 werd veroordeeld tot 30 jaar cel. Op dat ogenblik zat ze reeds acht jaar in de gevangenis.

Juridisch voldoet ze aan de voorwaarden tot vervroegde vrijlating. Ze heeft daar trouwens reeds vroeger gebruik van gemaakt, maar telkens werd haar aanvraag geweigerd.

Eén van de voorwaarden is dat Martin in haar reclasseringsplan een vaste verblijfplaats moet aanduiden en dat is haar vorig jaar niet gelukt. Ze zou in een Frans klooster gaan wonen, maar haar plan lekte voortijdig uit en ontketende een storm van verontwaardiging in de publieke opinie. Martin moest in de gevangenis blijven en dat vonden de familieleden van haar slachtoffers niet meer dan rechtvaardig. Zij willen dat Michelle Martin haar straf van 30 jaar helemaal tot de laatste dag uitzit.

Die nabestaanden verzetten zich ook dit keer heftig tegen de nieuwe poging van Martin om vervroegd vrij te komen. Jean- Denis Lejeune, vader van de vermoorde Julie, en Jean Lambreckx, vader van het vermoorde Eefje, hebben de rechtbank persoonlijk gevraagd om Martin niet vrij te laten. Zestien jaar cel vinden ze niet genoeg.

Martin zou luidens het reclasseringsdossier haar intrek kunnen nemen in het klooster van de Arme Klaren in Malonne. Jean Lambreckx heeft in een open brief aan de zusters zijn onvrede met deze gang van zaken verwoord.

Hij vraagt de zusters om hun beslissing te herzien. En Paul Marchal, vader van de vermoorde An, verkondigt dat Michelle Martin hem overal zal tegenkomen, waar ze zich ook verstopt. De nabestaanden van de slachtoffers van het Dutroux-drama voeren de druk op de rechtbank op en stellen alles in het werk om te verhinderen dat Michelle Martin dinsdagavond zou vrijkomen.

Vaststellen dat Martin een woonplaats heeft, is slechts één element waarover de rechtbank in Bergen moet oordelen. Het dossier heeft nog andere facetten. Kan Martin de rechters overtuigen van haar schuldbesef? Dat ze alle voorwaarden voor haar vrijlating scrupuleus zal naleven? Het worden delicate afwegingen, waarbij ook het rechtvaardigheidsgevoelen een rol speelt.

Door Dirk Castrel

Europese voortrekkers eindelijk op één lijn

Dat ze vorige woensdag in Terzake de donderpreek van Wilfried Mar tens hebben gehoord, is zeer onwaarschijnlijk. Maar zeer toevallig beloofden de Duitse kanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande na de uitzending al het mogelijke te doen om de eurozone te beschermen en intact te houden. Italië sprong ook op de kar.

Ook Mario Draghi, de grote baas van de Europese Centrale Bank, gaf eindelijk teken van leven met zijn verklaring dat de ECB paraat staat om de eurozone te redden. Met onmiddellijk positief effect op de financiële markten.

Dat effect zet zich de komende dagen wellicht voort, nu in Griekenland een quasi-akkoord werd bereikt over het rigide besparingsplan. De ‘Grexit’ lijkt weer wat verder af.

Wilfried Martens, voorzitter van de Europese Volkspartij, waarschuwde onomwonden voor een horrorscenario indien niet snel doortastende initiatieven worden genomen om de muntunie te redden. Net Duitsland en Frankrijk kregen van Martens de wacht aangezegd. Beide grote EU-landen moeten hun mentaliteit dringend wijzigen. Frankrijk moet hervormingen aanvaarden en Duitsland solidariteit.

Bij de viering van 25 jaar Europees Economische Gemeenschap hield toenmalig premier en ‘Mister Europe’ Leo Tindemans een vurig pleidooi voor de politieke unie en voor de noodzaak van een gemeenschappelijk buitenlands beleid, zodat de Europese constructie niet op los zand zou worden gebouwd. Ondanks eindeloze palavers is daar niet veel van in huis gekomen, wat de geloofwaardigheid van de EU niet in de hand heeft gewerkt.

Over de Europese integratiegedachte hebben geleerde koppen indrukwekkende bibliotheken bij elkaar geschreven. De verwezenlijking op het terrein was en blijft een aartsmoeilijke klus omdat bij de Europese voortrekkers het eigenbelang primeerde.

Al waren ze beter vroeger gekomen, de verklaringen uit Berlijn, Parijs en Rome betekenen toch een lichtpuntje. Ze kunnen het zwaar toegetakelde vertrouwen in de Unie wat opkalefateren. Daadkracht, “onverwijld”. Daar komt het nu op aan, en dat verwachten - terecht - de ruim 500 miljoen inwoners van de Europese lidstaten.

Dirk Castrel Redacteur politiek gvabrieven@concentra.be

Koppigheid haalt het van politieke feeling

De tribulaties rond de overstap van Jurgen Ceder hebben de N-VA pijn gedaan. Zo geeft partijvoorzitter Bart De Wever toe in een interview met uw krant.

Het komt erop neer dat hij een inschattingsfout maakte. Het ging toch “maar” om Dilbeek en dan nog “maar” om de zesde plaats. Waarom dan alle heisa, zo vraagt hij zich onbegrijpend af.

Als hij het heeft over de uitspraken van Patrick Dewael over de concentratiekampen, dan volgen we hem. Die waren inderdaad ongepast. Maar dat wil niet zeggen dat álle vragen en álle kritiek op de overstap van Jurgen Ceder onterecht en overdreven zijn. Het gaat immers niet om Dilbeek. Het gaat niet om de zesde plaats. Het gaat om de figuur van de ex-VB’er, ooit een van de vurigste verdedigers van het zeventigpuntenplan.

De voorzitter van de N-VA, intelligent en strateeg als hij is, moet op voorhand geweten hebben dat die operatie niet rimpelloos zou verlopen. We twijfelen dan ook aan zijn bekentenis als hij zegt dat hij een “inschattingsfout” heeft gemaakt. Ik denk dat hij min of meer besefte wat hem te wachten stond. En dan rijst de vraag waarom hij het tóch deed?

Bart De Wever is een koppige man. Elio Di Rupo heeft dat overvloedig ondervonden. Wanneer hij eenmaal overtuigd is van zijn gelijk, dan laat hij het niet meer los. Ik denk dat dit met Ceder ook is gebeurd. Menselijk gesproken vindt De Wever dat hij een nieuwe kans verdient. En dan kan hij die om puur politieke redenen niet weigeren. Hij heeft zijn geweten gevolgd in plaats van zijn politieke feeling.

Misschien wordt De Wever binnenkort verlost van dergelijke vervelende gewetensvragen. Hij onthult vandaag dat hij op dit ogenblik slechts één ambitie heeft: burgemeester van Antwerpen worden en het zes jaar blijven. Tot het voorjaar van 2014 blijft hij nog partijvoorzitter, maar dan is het aan iemand anders om de leiding te nemen.

Al zijn er natuurlijk twee reserves. Eén: hij ís nog lang geen burgemeester. Twee: wat doet hij als de uitslag van de federale en Vlaamse verkiezingen in 2014 dermate overtuigend is voor de N-VA dat de partij niet anders kan dan de leiding te nemen in de federale en de Vlaamse regering?

door Paul Geudens

Koppigheid haalt het van politieke feeling

De tribulaties rond de overstap van Jurgen Ceder hebben de N-VA pijn gedaan. Zo geeft partijvoorzitter Bart De Wever toe in een interview met uw krant.

Het komt erop neer dat hij een inschattingsfout maakte. Het ging toch “maar” om Dilbeek en dan nog “maar” om de zesde plaats. Waarom dan alle heisa, zo vraagt hij zich onbegrijpend af.

Als hij het heeft over de uitspraken van Patrick Dewael over de concentratiekampen, dan volgen we hem. Die waren inderdaad ongepast. Maar dat wil niet zeggen dat álle vragen en álle kritiek op de overstap van Jurgen Ceder onterecht en overdreven zijn. Het gaat immers niet om Dilbeek. Het gaat niet om de zesde plaats. Het gaat om de figuur van de ex-VB’er, ooit een van de vurigste verdedigers van het zeventigpuntenplan.

De voorzitter van de N-VA, intelligent en strateeg als hij is, moet op voorhand geweten hebben dat die operatie niet rimpelloos zou verlopen. We twijfelen dan ook aan zijn bekentenis als hij zegt dat hij een “inschattingsfout” heeft gemaakt. Ik denk dat hij min of meer besefte wat hem te wachten stond. En dan rijst de vraag waarom hij het tóch deed?

Bart De Wever is een koppige man. Elio Di Rupo heeft dat overvloedig ondervonden. Wanneer hij eenmaal overtuigd is van zijn gelijk, dan laat hij het niet meer los. Ik denk dat dit met Ceder ook is gebeurd. Menselijk gesproken vindt De Wever dat hij een nieuwe kans verdient. En dan kan hij die om puur politieke redenen niet weigeren. Hij heeft zijn geweten gevolgd in plaats van zijn politieke feeling.

Misschien wordt De Wever binnenkort verlost van dergelijke vervelende gewetensvragen. Hij onthult vandaag dat hij op dit ogenblik slechts één ambitie heeft: burgemeester van Antwerpen worden en het zes jaar blijven. Tot het voorjaar van 2014 blijft hij nog partijvoorzitter, maar dan is het aan iemand anders om de leiding te nemen.

Al zijn er natuurlijk twee reserves. Eén: hij ís nog lang geen burgemeester. Twee: wat doet hij als de uitslag van de federale en Vlaamse verkiezingen in 2014 dermate overtuigend is voor de N-VA dat de partij niet anders kan dan de leiding te nemen in de federale en de Vlaamse regering?

door Paul Geudens

Londen: niet beter maar anders dan Peking

Als vanavond de Vlam aangaat, zal Londen voor de derde keer gaststad zijn voor de zelfverklaarde Greatest Show on Earth. Aangezwengeld door de klaagkliek der journalisten is doemdenken vaste prik in de aanloop naar elk groot sportevenement, maar de berichten uit de Britse hoofdstad stemmen behoorlijk gerust. Alleen het dreigende verkeersinfarct blijft de organisatoren kwellen.

De aanvankelijk zwaar onderschatte kostprijs werd in 2009 van drie miljard euro fors bijgesteld tot de huidige elf miljard euro. Dat blijft uiteraard een gigantisch bedrag, maar is tegelijkertijd ‘slechts’ een kwart van de scheepsladingen centen die voorganger Peking met zijn onbeperkt volume aan middelen en mensen opslokte. Dat overweldigende schouwspel evenaren zou toch niet lukken. Na groot-groter-grootst volgt hiphipper- hipst, zo lijkt het. Londen 2012 dompelt zich volop onder in de populaire cultuur die Engeland via films, mode en popmuziek al vijftig jaar uitdraagt. Béter doen Peking 2008 kan niet, ánders doen wel.

De stad aan de Theems kon zich in juli 2005 na zijn succesvolle kandidatuur slechts kortstondig wentelen in vreugde en verwachting. Een dag later richtten vier zelfmoordterroristen een ravage aan op het openbaar vervoer, een raid die 54 doden en honderden gewonden eiste. Athene en Peking zuchtten al onder de 9/11-paranoia, maar dit verse trauma maakt de terroristische slagschaduw nog prominenter. De organisatoren doen een beroep op een ordemacht van 23.700 mensen. Bij hen ook 13.500 Britse militairen, meer dan in Afghanistan. De totale veiligheidskost loopt op tot 650 miljoen euro.

Het vierjaarlijkse sportbuffet is telkens weer een ijkpunt van krachtsverhoudingen binnen de sport. Zo zullen China en de Verenigde Staten weer wedijveren in hun goudzucht.

Ook België - aanwezig met 115 atleten, onze grootse delegatie sinds Helsinki 1952 - staat midden augustus een evaluatie te wachten. Sinds de bescheiden piek in Atlanta 1996 - met zes keer eremetaal - is die stand van zaken steeds somberder gaan ogen. Ons olympische bilan geeft telkens weer aanleiding tot analyses, zelfkritiek en goede voornemens, maar zelden tot doortastende maatregelen.Weinig doet vermoeden dat het deze keer anders zal zijn.

Door Marc Vermeiren

Strengere straffen alleen helpen niet

Nadat eerder in Luik al een homo was gedood, is er deze week weer een dodelijk slachtoffer gevallen. In Aalst was er recentelijk ook extreem homofoob geweld. In Gent was er gisteren nog een klacht. En in Brussel lijkt het ondertussen bijna dagelijkse kost te zijn geworden om holebi’s op straat uit te schelden en te beschimpen, zo niet te molesteren.

Onderzoek wijst uit dat de maatschappij over het algemeen toleranter is geworden voor homo’s en lesbiennes, maar criminele statistieken tonen aan dat homofoob geweld vandaag veel meer voorkomt dan vroeger. Of dat er althans meer klachten worden ingediend.

Er is dus een probleem. De regering heeft op haar laatste ministerraad, verleden week vrijdag, maatregelen voorgesteld om paal en perk te stellen aan discriminatoir geweld. Voor slagen en verwondingen met een discriminerende drijfveer wordt de maximumstraf opgetrokken van vijf naar dertig jaar.

Niet iedereen is het daarmee eens. Waarom zo’n lange straf voor homofoob geweld terwijl iemand die een tachtigjarige vrouw overvalt maximaal vijf jaar riskeert, vragen sommigen zich af.

Het is een opmerking die hout snijdt. Die dame verdient evenveel respect als om het even wie. Wanneer er tegen haar geweld wordt gebruikt, is dat even erg en verwerpelijk als tegen de holebi’s.

Maar het gaat om het motief, de intentie. Die tachtigjarige vrouw wordt niet aangevallen omdat ze vrouw of bejaard is. De andere slachtoffers wél. Zij worden geslagen en geschopt omdat ze seksueel anders geaard zijn. Zoals er mensen worden aangevallen wegens hun huidskleur, of hun religie, of hun etnische afkomst. Dat is een verzwarende omstandigheid die een strengere bestraffing rechtvaardigt. We moeten niet alleen elke vorm van geweld veroordelen, maar ook alle soorten van discriminatie.

En toch zullen strengere wetten en straffen alléén het probleem niet kunnen oplossen. Er is een andere geestesinstelling nodig. Begrip en respect opbrengen voor medemensen die anders zijn, denken, geloven of er anders uitzien, begint bij de opvoeding. Zonder een mentaliteitswijziging komen we er niet.

door Paul Geudens

Brussel is een stad, geen deelstaat

De teksten voor het tweede deel van de staatshervorming zijn klaar. Ze staan vanaf vandaag op de website van de Senaat.

Het is een lijvig werkstuk geworden. Het gaat om 24 herschreven grondwetsartikels, twee bijzondere wetten, één nieuwe bijzondere wet en drie gewone wetten.

We halen er drie blikvangers uit. Een goede, een twijfelgeval en een slechte.

Positief is dat de Senaat in zijn huidige vorm wordt afgeschaft. Het was een dure, nutteloze, overbodige instelling geworden.

Guy Verhofstadt beschreef de senatoren in een van zijn Burgermanifesten als “mensen die niet meer beseffen dat ze er niet voor zichzelf, maar voor de samenleving zijn”. Beter kunnen we het niet zeggen. Het is hoog tijd dat die handel wordt afgeschaft.

Samenvallende verkiezingen voor het federale, regionale en Europese niveau zitten ook in het pakket. Daar zijn zowel argumenten pro als contra voor te bedenken.

Vanuit principieel oogpunt zijn gescheiden verkiezingen het beste. De Vlaamse Beweging en de Vlaamse politieke partijen hebben decennia gevochten voor onafhankelijke Vlaamse instellingen. Met samenvallende verkiezingen bestaat het gevaar dat die autonomie deels verloren gaat. Regionale regeringen worden misschien - zelfs wellicht - gevormd in functie van een federale coalitie.

Langs de andere kant zijn er te veel verkiezingen in België. Ze leiden tot kiesmoeheid en apathie bij de burger. Bovendien rollen we van de ene verkiezingscampagne in de andere. Dat is geen stimulans om goed en efficiënt te besturen.

Laat ons dus nog even wachten met ons definitief oordeel. Indien de politici met dit nieuwe gegeven op een volwassen, federale manier kunnen omgaan, kan het positief uitdraaien.

Ten slotte er is ook het Brusselse Gewest. Dat krijgt “constitutieve autonomie”. Het krijgt dus de bevoegdheid om de inrichting en de werking van de eigen instellingen te organiseren.

In de praktijk betekent dit dat Brussel definitief een derde, volwaardig gewest wordt. Bovendien verliest Vlaanderen er een pak bevoegdheden.

Dat is ronduit slecht. Brussel is een stad. Geen deelstaat.

Paul Geudens Editorialist gvabrieven@concentra.be

De crisis gaat niet met vakantie

De ministers en de partijvoorzitters maken hun schuiven leeg en vertrekken volgende week met vakantie. Maar ik vrees dat er een paar vervroegd zullen moeten terugkeren. Want de crisis gaat niét met vakantie.

Na enkele weken van relatieve rust zijn de financiële problemen voor Griekenland en Spanje weer volop in de schijnwerpers gekomen.

In Spanje kunnen de regio’s het niet meer redden. Ze vragen steun aan Madrid. De centrale regering beschikt echter zelf over te weinig cash. Ze moest gisteren geld ophalen tegen een rente van meer dan 7 procent. Dat is niet vol te houden.

Toch zegt Spanje dat het geen noodhulp nodig heeft. Vraagt het land die wel, dan komt het onder voogdij van Europa en van het IMF te staan. Op dat ogenblik zit het in hetzelfde schuitje als Griekenland, een staat waar het van slecht naar zeer slecht gaat.

Er wordt nu zelfs volop gespeculeerd over een exit van Griekenland uit de eurozone. Enkele weken geleden heette het in de hoogste Europese kringen nog dat een uitstapscenario “ondenkbaar” was. Gisteren zei een woordvoerder van de Europese Commissie dat het behoud van Griekenland in de eurozone “de doelstelling blijft”. Het verschil in toon is opmerkelijk.

Overigens wordt in Duitsland, Nederland en Finland ook volop gespeculeerd over een eurozone zónder Griekenland. Het is dat warm en koud blazen, dat ondertussen al twee jaar duurt, dat de crisis altijd maar dieper maakt.

Waarom mag de Europese Centrale Bank bijvoorbeeld noodlijdende landen niet helpen met het opkopen van staatspapier tegen een redelijke rente? Het is toch niet normaal dat de ene staat zeven keer meer intrest moet betalen dan de andere, terwijl ze beide zogezegd deel uitmaken van hetzelfde eengemaakte Europa?

De waarheid is dat Europa niét geïntegreerd is. Dat is de voornaamste oorzaak van de crisis. Beleggers weten niet wat er gaat volgen. De beurzen kleurden gisteren bloedrood. Er is maar één manier om de onzekerheid en de onrust op te heffen: de Europese leiders moeten voor eens en altijd duidelijk maken dat de eurozone blijft bestaan, koste wat het kost.

Door Paul Geudens

Jurgen Ceder twee jaar op reservebank

Als Jurgen Ceder via de gemeentepolitiek een nieuwe wending had willen geven aan zijn politieke loopbaan, is dat mislukt. Voorlopig althans. De voormalige VB’er trekt zich terug van de N-VA-lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen in Dilbeek. De belangrijkste motivatie voor zijn beslissing luidt dat hij niet wil worden gebruikt als wapen om heel de N-VA te beschadigen.

Ceder onderstreept dat hij zijn beslissing alleen heeft genomen, zonder druk van de N-VA-partijtop. Al is het natuurlijk geen geheim dat enkele prominente N-VA’ers de overstap van een aantal ex-VB’ers naar hun partij slechts met veel moeite hebben geslikt.

De komst van Jurgen Ceder, medeauteur van het beruchte zeventigpuntenprogramma, was voor sommigen de spreekwoordelijke druppel en de aanleiding om de partijleiding op de vingers te tikken.

Open Vld beschuldigde de N-VA ervan dat het een platform is geworden voor extreemrechts. Dat verwijt is Bart De Wever in het verkeerde keelgat geschoten. Hij pikt het niet dat alle pijlen worden gericht op de N-VA die er volgens hem wél in slaagt extreemrechts betekenisvol terug te dringen, wat anderen nooit is gelukt.

Ceder heeft deze dagen voortdurend benadrukt dat hij definitief heeft gebroken met Vlaams Belang en dat hij het zeventigpuntenplan afzweert. Hij gaf vorig jaar ook vrijwillig zijn mandaat - met de daaraan verbonden extra financiële vergoeding - als VB-fractieleider in de Senaat op. Voor de voorstanders van zijn overgang volstaan deze elementen. Voor de tegenstanders volstrekt niet. Zij zouden de ‘affaire-Ceder’ heel de campagne warm houden. Ceder heeft genoeg ervaring om te beseffen dat hij het dan uiterst moeilijk zou krijgen en heeft daarom snel de knoop doorgehakt.

Of hij nog een tweede politieke toekomst voor zich heeft en waar die mag liggen is een open vraag. Tot de verkiezingen van 2014 blijft hij senator. Volgens de N-VA en Ceder zelf is hem geen postje in het vooruitzicht gesteld noch een of andere mooie belofte gedaan.

Is hij over twee jaar voldoende ontluisd en heeft hij genoeg krediet opgebouwd om op een N-VA-lijst te staan? In twee jaar kan er enorm veel veranderen want twee jaar, dat zijn lichtjaren in de politiek.

Door Dirk Castrel

Geen garanties voor communautaire vrede

Zoals door gewezen eerste minister Yves Leterme voorspeld, duurde het inderdaad exact vijf minuten om B-H-V te splitsen. Om 10.26u begonnen koning Albert en premier Elio Di Rupo gisteren aan de ondertekening van 17 wetten. Om precies 10.31u zat de klus erop.

Het Paleis had veel schoon volk uitgenodigd om de geneugten van deze “historische gebeurtenis” van nabij bij te wonen en te bejubelen. Het was inderdaad al 18 jaar geleden dat er nog eens een publieke plechtigheid werd georganiseerd om de handtekening van de koning in de bloemetjes te zetten.

Dat was onder de regering-Dehaene I. Een ploeg die de jongste weken vaak wordt vergeleken met het huidige kabinet-Di Rupo I.

Jean-Luc Dehaene nam de leiding van een soort noodregering na moeilijke communautaire onderhandelingen. En net als toen moet de regering nu zwaar besparen om de begroting op orde te krijgen.

Dehaene deed het niet slecht. Hij sleurde het Globaal Plan erdoor, ondanks zwaar protest van de vakbonden, en met de steun van de groenen zette hij met het Sint-Michielsakkoord de vierde staatshervorming op poten. De CVP won 1 procent bij de volgende verkiezingen.

De meerderheidspartijen putten moed uit dit voorbeeld uit het verleden. Zij menen dat de opgang van de N-VA – die gisteren demonstratief wegbleef van de ondertekening van de B-H-V-wetten – nog kan gestuit worden tegen 2014.

Dat is niet onmogelijk. Deze regering heeft best al wat beslissingen genomen. De overheidsfinanciën gesaneerd, de pensioenen hervormd, de energieprijzen geblokkeerd, de snel-Belgwet en het asiel- en migratiebeleid werden herschreven. Last but not least herstelde ze het vertrouwen van de financiële wereld in ons land.

Dat is een mooi palmares. Maar de verkiezingen zijn nog veraf. In de politiek is twee jaar een eeuwigheid. Er is nog veel werk aan de winkel. En het is absoluut niet zeker dat de communautaire vrede nu is gewaarborgd, zoals premier Di Rupo gisteren trots suggereerde. Komen er na de gemeenteraadsverkiezingen opnieuw moeilijkheden met de burgemeesters uit de Rand, dan is de hele show van gisteren voor niets geweest.

door Paul Geudens