Ook in ons land zijn de jongste maanden proefballonnetjes in die zin opgelaten, waarop het argument van tegenstanders steevast hetzelfde klinkt: niet de pensioenleeftijd is het probleem, wel de systemen die toelaten in interessante omstandigheden vervroegd met pensioen te gaan. Pogingen om mensen langer aan de slag te houden, zoals de pensioenbonus, hebben niet tot de gewenste resultaten geleid. De doelstellingen achter alle aanbevelingen om langer te werken zijn vrij eenvoudig. Het komt eropaan het pensioenstelsel betaalbaar te houden en de druk op de begrotingen beheersbaar te maken.
De toenemende vergrijzing kost handenvol geld. Het geboortecijfer volgt een dalende curve terwijl de levensverwachting beduidend toeneemt en de kosten voor de gezondheidszorg stijgen. De feiten zijn wat ze zijn. De babyboomers verlaten massaal het arbeidscircuit. Enkele jaren geleden werden nog vier actieven geteld voor één persoon ouder dan 65. Tegen 2050 wijzigt die verhouding naar twee actieven voor één persoon vanaf zijn 65ste.
Men hoeft geen actuaris te zijn om te beseffen dat zo’n verhouding onhoudbaar wordt. Bovendien ligt het gemiddelde wettelijke pensioen hier nu al laag. Reserves heeft de pensioendienst niet kunnen aanleggen. Wat in de loop van de maand binnenkomt aan bijdragen gaat op het einde van dezelfde maand weer de deur uit.
Europees president Herman Van Rompuy pleit nu voor verdere ingrijpende hervormingen in de zin van langer leven betekent langer werken. Hij brengt het thema deze week op de Europese top. Van Rompuy wil geen vrijblijvende Europese aanbeveling maar een verplichting. Het debat is onontkoombaar maar alle neuzen in één richting krijgen wordt aartsmoeilijk.
Door Dirk Castrel
Reacties