Met Elio Di Rupo als regeringsleider ondervinden thans ook de Waalse socialisten dat er waarheid schuilt in deze boutade en dat het premierschap een politieke prijs heeft. Dat leidt tot nervositeit, zeker in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen en zeker nu de peilingen een licht verlies voor de PS voorspellen. Eerder deze week kreeg Di Rupo openlijk kritiek van zijn ondervoorzitter Philippe Moureaux, het eeuwige enfant terrible van de Parti Socialiste.
De partij mag zich niet verbergen achter het regeerbeleid maar moet eigen initiatieven kunnen nemen, klonk het. Het is dan ook geen toeval dat PS-minister van Overheidsbedrijven Paul Magnette, met de zegen van Elio Di Rupo, nu uitpakt met zijn voorstel om de toplonen van topmangers in overheidsbedrijven fors in te perken. Het voorstel gaat weliswaar naar een werkgroep, maar het signaal dat de veelverdieners in Brussel in deze crisistijd niet onverlet worden gelaten, zal wel goed ontvangen zijn in de Maisons du Peuple. Tegengas was dringend nodig na de berichten over de gigantische bonussen en de gouden handdrukken in de bedrijfswereld. Aan de vergoedingen van de huidige topmanagers wordt echter niet geraakt. De aderlating is voor hun opvolgers. Hier en daar wordt nu gewaarschuwd dat er geen valabele topfi- guren meer zullen gevonden worden voor een ‘armzalig’ salaris van 290.000 euro. Dat is toch nog altijd bijna een derde meer dan het bruto jaarloon van de premier.
Tegenover grote verantwoordelijkheid en totale inzet mag een hoge vergoeding staan maar het is toch totaal van de pot gerukt dat de Belgacom-topman via de belastingbetalers nu tien keer meer incasseert dan de premier van dit land. Die vaststelling heeft niets te maken met populisme maar alles met redelijkheid. Het is tijd dat de politici naar die redelijkheid terugkeren.
Dirk Castrel
Reacties