Jean-Luc Dehaene heeft gisteren zijn memoires voorgesteld zoals hij aan politiek deed: kort, krachtig, met uitsluiting van alle niet noodzakelijke bijkomstigheden.
Een wereld van verschil met de presentatie die Wilfried Martens in 2006 in elkaar knutselde voor de presentatie van zijn herinneringen.
Bij Martens kon je over de koppen lopen. Iedereen met naam en faam uit de Belgische politiek gaf er acte de présence. Bij Dehaene alleen Celie.
Was de ontvangst sober, het decorum des te grootser. Het kasteel van Hertoginnedal is een van de meest prestigieuze vergader- en ontvangstplaatsen van de overheid.
Hertoginnedal was dé favoriete pleisterplaats van Jean-Luc Dehaene als premier. De camera’s en de microfoons achter de hekken, en laat de beesten maar los. En nooit, maar dan ook nooit een deadline vooropstellen.
‘Psychologische oorlogsvoering’ is de onderhandelingsmethode van Dehaene meermaals genoemd. En hij geeft dat ook toe in zijn memoires. Mensenkennis en persoonlijke relaties zijn belangrijk in de politiek.
Wat er uit de nachtelijke canapégesprekken op Hertoginnedal voortkwam, was vaak niet om uit te leggen. Monsters met zeven koppen die alleen zijn Toshiba-boys van het kabinet tot in de finesse begrepen.
Een standbeeld voor democratie zal Dehaene nooit krijgen. Daarvoor was hij te veel een machtspoliticus die het parlement als een noodzakelijke, maar overbodige hindernis beschouwde, maar zijn loodgieterij werkte wel. Als staatshervormer en eerste minister is hij een van de belangrijkste naoorlogse politici.
De jongste jaren is zijn imago echter besmeurd geraakt. Hij had een mooiere fin de carrière verdiend. De man die álles gefikst kreeg, beet zijn tanden stuk op B-H-V en op Dexia. Als bankier is hij gebuisd. Zelfs met inachtneming van verzachtende omstandigheden.
Komt daarbij dat hij de naam kreeg van een poenpakker te zijn. Denk aan de aandelenopties bij AB InBev. Komend uit de ACW-stal is dat moeilijk uit te leggen.
Het bewijst dat hij ook maar een gewone mens is zoals u en ik. Van een monument als Jean-Luc Dehaene verwacht je echter dat ietsje meer.
Paul Geudens Editorialist gvabrieven@concentra.be
Een wereld van verschil met de presentatie die Wilfried Martens in 2006 in elkaar knutselde voor de presentatie van zijn herinneringen.
Bij Martens kon je over de koppen lopen. Iedereen met naam en faam uit de Belgische politiek gaf er acte de présence. Bij Dehaene alleen Celie.
Was de ontvangst sober, het decorum des te grootser. Het kasteel van Hertoginnedal is een van de meest prestigieuze vergader- en ontvangstplaatsen van de overheid.
Hertoginnedal was dé favoriete pleisterplaats van Jean-Luc Dehaene als premier. De camera’s en de microfoons achter de hekken, en laat de beesten maar los. En nooit, maar dan ook nooit een deadline vooropstellen.
‘Psychologische oorlogsvoering’ is de onderhandelingsmethode van Dehaene meermaals genoemd. En hij geeft dat ook toe in zijn memoires. Mensenkennis en persoonlijke relaties zijn belangrijk in de politiek.
Wat er uit de nachtelijke canapégesprekken op Hertoginnedal voortkwam, was vaak niet om uit te leggen. Monsters met zeven koppen die alleen zijn Toshiba-boys van het kabinet tot in de finesse begrepen.
Een standbeeld voor democratie zal Dehaene nooit krijgen. Daarvoor was hij te veel een machtspoliticus die het parlement als een noodzakelijke, maar overbodige hindernis beschouwde, maar zijn loodgieterij werkte wel. Als staatshervormer en eerste minister is hij een van de belangrijkste naoorlogse politici.
De jongste jaren is zijn imago echter besmeurd geraakt. Hij had een mooiere fin de carrière verdiend. De man die álles gefikst kreeg, beet zijn tanden stuk op B-H-V en op Dexia. Als bankier is hij gebuisd. Zelfs met inachtneming van verzachtende omstandigheden.
Komt daarbij dat hij de naam kreeg van een poenpakker te zijn. Denk aan de aandelenopties bij AB InBev. Komend uit de ACW-stal is dat moeilijk uit te leggen.
Het bewijst dat hij ook maar een gewone mens is zoals u en ik. Van een monument als Jean-Luc Dehaene verwacht je echter dat ietsje meer.
Paul Geudens Editorialist gvabrieven@concentra.be
Paul Geudens vergeet nog de poenpakkerij bij Lernout & Hauspie...
Geplaatst door: stokart | 23/05/12 om 13:04