Hoe zou het gesteld zijn met de zesde
staatshervorming? De uitvoering
ervan zit blijkbaar op schema. De
eerste teksten zijn in voorstellen
gegoten en ingediend in Kamer en Senaat.
De Raad van State heeft zijn opmerkingen
gemaakt en de teksten worden via amendementen
aangepast. Indien alles verloopt
zoals gepland, kan die eerste serie nog voor
de parlementaire vakantie worden goedgekeurd.
Mogelijk moet het parlement enkele
weken na de traditionele sluitingsdag, 21
juli, overwerken.
Jammer voor de parlementsleden die ook meedoen aan de gemeente- en provincieraadsverkiezingen, want hun vakantie wordt dan wel erg kort. De kiescampagne is al gestart en komt begin september op kruissnelheid. In elk geval moeten de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en de nieuwe regeling voor de benoeming van burgemeesters in de Vlaamse Rand rond Brussel eind juli, begin augustus groen licht krijgen.
Aan deze institutionele hervorming wordt gewerkt zonder veel ruchtbaarheid. Een groot verschil met die andere hervorming, het Egmontpact, die ruim dertig jaar geleden maanden aan een stuk het nieuws beheerste. Toen was het verzet tegen die staatshervorming veel heftiger, vooral in de schoot van partijen die het pact hadden ondertekend.
De Vlaamse beweging kon nog heel wat mensen mobiliseren. De teksten waren destijds veel minder concreet uitgewerkt dan nu, wat meer ruimte bood voor uiteenlopende interpretaties. Bovendien is het kabinet thans zeker van zijn meerderheid. En toch is Vlaams minister-president Kris Peeters ongerust over het tempo dat de regering-Di Rupo aanhoudt inzake de staatshervorming. Hij zou ze graag een versnelling hoger zien schakelen, zodat alles in kannen en kruiken is voor 2014. Peeters vreest dat de toenemende zenuwachtigheid naar aanleiding van de verkiezingen in de herfst de dynamiek in de regering fors zal vertragen of laten stilvallen.
Hij heeft gelijk als hij aandringt op spoed. Het resultaat van elke verkiezing, op welk niveau ook, heeft invloed op de andere politieke niveaus. Dat heeft alles te maken met de krachtsverhoudingen tussen de partijen. Wie verliest, zal zich nog steviger willen profileren. Profileringsdrang veroorzaakt onrust en schaadt de stabiliteit.
door Dirk Castrel
Jammer voor de parlementsleden die ook meedoen aan de gemeente- en provincieraadsverkiezingen, want hun vakantie wordt dan wel erg kort. De kiescampagne is al gestart en komt begin september op kruissnelheid. In elk geval moeten de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en de nieuwe regeling voor de benoeming van burgemeesters in de Vlaamse Rand rond Brussel eind juli, begin augustus groen licht krijgen.
Aan deze institutionele hervorming wordt gewerkt zonder veel ruchtbaarheid. Een groot verschil met die andere hervorming, het Egmontpact, die ruim dertig jaar geleden maanden aan een stuk het nieuws beheerste. Toen was het verzet tegen die staatshervorming veel heftiger, vooral in de schoot van partijen die het pact hadden ondertekend.
De Vlaamse beweging kon nog heel wat mensen mobiliseren. De teksten waren destijds veel minder concreet uitgewerkt dan nu, wat meer ruimte bood voor uiteenlopende interpretaties. Bovendien is het kabinet thans zeker van zijn meerderheid. En toch is Vlaams minister-president Kris Peeters ongerust over het tempo dat de regering-Di Rupo aanhoudt inzake de staatshervorming. Hij zou ze graag een versnelling hoger zien schakelen, zodat alles in kannen en kruiken is voor 2014. Peeters vreest dat de toenemende zenuwachtigheid naar aanleiding van de verkiezingen in de herfst de dynamiek in de regering fors zal vertragen of laten stilvallen.
Hij heeft gelijk als hij aandringt op spoed. Het resultaat van elke verkiezing, op welk niveau ook, heeft invloed op de andere politieke niveaus. Dat heeft alles te maken met de krachtsverhoudingen tussen de partijen. Wie verliest, zal zich nog steviger willen profileren. Profileringsdrang veroorzaakt onrust en schaadt de stabiliteit.
door Dirk Castrel
Reacties