Drie miljard is geen peulschil. En het is de vraag of de regering-Di Rupo die inspanning wil doen. De roep om budgettaire orthodoxie verslapt overal.
In Frankrijk is de nieuw verkozen president minder strikt dan Nicolas Sarkozy. In Duitsland kreeg Angela Merkel, de voedstermoeder van alle besparingen, zondag een flinke oplawaai. Hoe zal zij reageren in het vooruitzicht van de verkiezingen van volgend jaar? Blijft zij een Europese voortrekkersrol spelen, of plooit ze zich terug op Duitsland? Het is een open vraag.
Er is natuurlijk ook Griekenland ... De dag dat het Europees infuus wordt afgekoppeld, is het land failliet. Er gaan steeds meer stemmen op om dat ook daadwerkelijk te doen. De Grieken weten zelf niet wat ze willen. Zij blijven graag in de eurozone, maar ze willen er de gevolgen niet van dragen. Ze willen graag steun, maar ze willen niet besparen.
Op een bepaald moment zal er moeten gekozen worden. Indien de Grieken bij de volgende verkiezingen een pro-Europese meerderheid mogelijk maken, dan blijft het land in de eurozone. Dat zou het beste voor iedereen zijn. Doen ze dat niet, dan zal Europa moeten kiezen.
Maar Europa is bang. En dat is begrijpelijk. Griekenland mag dan een klein land zijn, uitstoting kan een epidemie veroorzaken. Niet alleen in zwakke landen als Ierland, Portugal, Spanje en Italië, maar in heel Europa. De grote banken zullen in moeilijkheden komen, de investeringen stilvallen en de werkloosheid zal (nog) verder stijgen.
Het is een doemscenario, maar niet irrealistisch. Een exit van Griekenland op zich zou ons land al enkele miljarden kosten. Over de gevolgen van een uitbreiding van de crisis kunnen we beter niet nadenken.
Een land als België kan zich daar alleen niet op voorbereiden. Het antwoord moet van Europa komen. En liefst heel snel. Hoe langer de onzekerheid rond de Griekse tragedie aanhoudt, hoe groter het gevaar op besmetting en op een fatale clash in de hele eurozone.
Door Paul Geudens
Reacties