Eerste minister Elio Di Rupo werd gisteren
in de Kamer ondervraagd over
het relanceplan van de regering,
bedoeld om de Belgische economie
weerbaarder te maken. De oppositie vroeg
verduidelijking. Begrijpelijk. De jongste
weken was het binnen de regeringspartijen
een kakofonie van jewelste.
Johan Vande Lanotte (sp.a) wil de kaasschaafmethode toepassen: een resem kleine maatregelen die geen geld kosten. Vincent Van Quickenborne (Open Vld) gelooft in schoolbelcontracten, een grote kuis in de banenplannen, minder werkloosheidsuitkeringen, een verlaging van de loonkosten en een aanpassing van de index.
Wouter Beke (CD&V) zweert bij een strikt begrotingsbeleid. Een relancebeleid heeft geen zin in een open economie. De PS wil via hogere belastingen het geld bij de grote bedrijven halen. U merkt het, de open debatcultuur van paars is sterker dan ooit terug van weggeweest. De regeringen van Guy Verhofstadt leken oases van peis en vree in vergelijking met het kabinet van Di Rupo. Het antwoord van de eerste minister was er gisteren dan ook naar.
Eerst was gezegd dat het relancedebat binnen de regering zou beginnen na de paasvakantie. Nu dus. Maar Di Rupo heeft de planning bijgesteld. De regering wacht op twee studies. Die zullen pas in mei klaar zijn. Pas nadien kan de discussie beginnen. Die vertraging heeft natuurlijk te maken met het gebrek aan eensgezindheid binnen de meerderheid. Nu een conclaaf organiseren is politieke zelfmoord plegen. Daar kan nooit iets serieus uit komen.
De nieuwe timing heeft ook te maken met de sociale verkiezingen. De regering wil de vakbonden voordien niet zenuwachtig maken met maatregelen die hun leden zouden kunnen treffen. Dat is om oorlog vragen. Conclusie: indien de regering er al in slaagt om een relanceplan op te stellen, zal dat ergens midden juli zijn, juist voor het parlementair zomerreces, wanneer de syndicaten met vakantie zijn.
Maar ik wil eerst nog wel zien of het zover komt. Want het water tussen de meerderheidspartijen is vandaag zo diep dat van fundamentele hervormingen – zoals bijv. in Duitsland – nu al geen sprake meer kan zijn.
door Paul Geudens
Johan Vande Lanotte (sp.a) wil de kaasschaafmethode toepassen: een resem kleine maatregelen die geen geld kosten. Vincent Van Quickenborne (Open Vld) gelooft in schoolbelcontracten, een grote kuis in de banenplannen, minder werkloosheidsuitkeringen, een verlaging van de loonkosten en een aanpassing van de index.
Wouter Beke (CD&V) zweert bij een strikt begrotingsbeleid. Een relancebeleid heeft geen zin in een open economie. De PS wil via hogere belastingen het geld bij de grote bedrijven halen. U merkt het, de open debatcultuur van paars is sterker dan ooit terug van weggeweest. De regeringen van Guy Verhofstadt leken oases van peis en vree in vergelijking met het kabinet van Di Rupo. Het antwoord van de eerste minister was er gisteren dan ook naar.
Eerst was gezegd dat het relancedebat binnen de regering zou beginnen na de paasvakantie. Nu dus. Maar Di Rupo heeft de planning bijgesteld. De regering wacht op twee studies. Die zullen pas in mei klaar zijn. Pas nadien kan de discussie beginnen. Die vertraging heeft natuurlijk te maken met het gebrek aan eensgezindheid binnen de meerderheid. Nu een conclaaf organiseren is politieke zelfmoord plegen. Daar kan nooit iets serieus uit komen.
De nieuwe timing heeft ook te maken met de sociale verkiezingen. De regering wil de vakbonden voordien niet zenuwachtig maken met maatregelen die hun leden zouden kunnen treffen. Dat is om oorlog vragen. Conclusie: indien de regering er al in slaagt om een relanceplan op te stellen, zal dat ergens midden juli zijn, juist voor het parlementair zomerreces, wanneer de syndicaten met vakantie zijn.
Maar ik wil eerst nog wel zien of het zover komt. Want het water tussen de meerderheidspartijen is vandaag zo diep dat van fundamentele hervormingen – zoals bijv. in Duitsland – nu al geen sprake meer kan zijn.
door Paul Geudens
Reacties