Maanden, zelfs jaren later dan
gepland heeft de Vlaamse
regering vrijdag dan toch het
Gewestelijk Ruimtelijk Uitvoeringsplan
(GRUP) voor de afbakening
van het zeehavengebied Antwerpen in
een voorontwerp goedgekeurd. Voor wie
het dossier na al die tijd wat uit het oog
verloren was: met dat ontwerp krijgt de
Antwerpse haven, na de pijnlijke ervaringen
met de aanleg van het Deurganckdok,
eindelijk de rechtszekerheid die ze al zo
lang vraagt.
Hoeveel bedrijven moeten al niet de vraag gesteld hebben waar het havengebied ophield en het akkerland begon? Niemand die hen een antwoord kon geven. Met elke dag meer uitstel rollen we de rode loper uit voor de bijzonder agressieve concurrentie van de ons omliggende havens. En in deze crisistijd wil toch niemand op zijn geweten hebben dat hij door politieke spelletjes potentiële investeerders in de armen van de concurrentie heeft gedreven.
Vraag is nochtans of de buit voor Antwerpen wel echt binnen is. Het gaat voorlopig slechts om een voorontwerp dat nog aan een openbaar onderzoek zal worden getoetst. De eerste reacties na de ministerraad vrijdag waren niet erg geruststellend. Tussen ‘t Stad en het Waasland was het water nog nooit zo diep. “Zeer tevreden”, liet het Gemeentelijk Havenbedrijf meteen weten. “We zijn niet de achtertuin van Antwerpen”, klonk het bits vanuit het Waasland, dat nu ook de woonkernen van Ouden Doel en Rapenburg moet opofferen.
Blijkbaar zijn de ministers van N-VA en CD&V het na maanden gebakkelei achter de schermen nu eens geraakt, hun lokale mandatarissen op het terrein nog lang niet. Dat hooghartig afdoen als gezwets van enggeestige, lokale politici zou alleen maar olie op het vuur zijn. Het Antwerpse stadsbestuur en het Havenbedrijf doen na geslaagd lobbywerk in Brussel nu best écht moeite om de Wase gemeenten met valabele argumenten en een degelijk onderbouwd kostenplaatje te overtuigen. Hopelijk heeft de regering het plan ook juridisch dicht getimmerd. Wie stevig in zijn schoenen staat, moet het openbaar debat aandurven. Zoniet zou de vreugde wel eens van korte duur kunnen zijn. Antwerpen heeft een veldslag gewonnen, maar de oorlog nog niet.
Pieter Leuridan
Hoeveel bedrijven moeten al niet de vraag gesteld hebben waar het havengebied ophield en het akkerland begon? Niemand die hen een antwoord kon geven. Met elke dag meer uitstel rollen we de rode loper uit voor de bijzonder agressieve concurrentie van de ons omliggende havens. En in deze crisistijd wil toch niemand op zijn geweten hebben dat hij door politieke spelletjes potentiële investeerders in de armen van de concurrentie heeft gedreven.
Vraag is nochtans of de buit voor Antwerpen wel echt binnen is. Het gaat voorlopig slechts om een voorontwerp dat nog aan een openbaar onderzoek zal worden getoetst. De eerste reacties na de ministerraad vrijdag waren niet erg geruststellend. Tussen ‘t Stad en het Waasland was het water nog nooit zo diep. “Zeer tevreden”, liet het Gemeentelijk Havenbedrijf meteen weten. “We zijn niet de achtertuin van Antwerpen”, klonk het bits vanuit het Waasland, dat nu ook de woonkernen van Ouden Doel en Rapenburg moet opofferen.
Blijkbaar zijn de ministers van N-VA en CD&V het na maanden gebakkelei achter de schermen nu eens geraakt, hun lokale mandatarissen op het terrein nog lang niet. Dat hooghartig afdoen als gezwets van enggeestige, lokale politici zou alleen maar olie op het vuur zijn. Het Antwerpse stadsbestuur en het Havenbedrijf doen na geslaagd lobbywerk in Brussel nu best écht moeite om de Wase gemeenten met valabele argumenten en een degelijk onderbouwd kostenplaatje te overtuigen. Hopelijk heeft de regering het plan ook juridisch dicht getimmerd. Wie stevig in zijn schoenen staat, moet het openbaar debat aandurven. Zoniet zou de vreugde wel eens van korte duur kunnen zijn. Antwerpen heeft een veldslag gewonnen, maar de oorlog nog niet.
Pieter Leuridan
Reacties