Door een langzaamaanactie van de
loodsen wordt het scheepvaartverkeer
naar de Vlaamse havens grotendeels
lamgelegd. De economische
schade is enorm. De imagoschade nog
groter.
Het is de derde keer in een paar maanden dat de haven van Antwerpen wordt getroffen door syndicale acties. Een ramp. Zeker in crisistijden, wanneer voor elke container hard moet worden gevochten. Antwerpen dreigt op de zwarte lijst van de grote rederijen terecht te komen.
De overheid moet optreden. De loodsen en hun vakverenigingen brengen de job van tienduizenden medeburgers in gevaar.
We overdrijven niet. De Antwerpse haven is goed voor 150.000 jobs, 60.000 in het havengebied en nog eens 90.000 daarbuiten. Dat is 6,6% van de Vlaamse tewerkstelling. In 2009 – een crisisjaar! – produceerde de haven 17,7 miljard euro toegevoegde waarde, of 9,1% van het bruto binnenlands product (bbp) van Vlaanderen en 5,2% van het bbp van België.
Antwerpen is dé economische motor van Vlaanderen en van België. Een kip met gouden eieren die we niet mogen laten slachten door een clubje van ontevreden werknemers. Er moet een regeling komen die schandelijke en schadelijke syndicale acties als die van gisteren onmogelijk maakt. De verhouding tussen het doel van de staking en de gevolgen ervan is compleet van de pot gerukt.
Om enkele maanden vroeger te kunnen stoppen met werken – zoals de meerderheid van de andere Belgen dat ook wil – wordt een belangrijk deel van ons economisch weefsel in gevaar gebracht.
Wie niet tegen de warmte kan, moet uit de keuken wegblijven. Wie niet graag op een ladder kruipt of bang is voor de golven, moet geen loods worden. Alleen de lusten (een goed betaalde en overbeschermde job) maar niet de lasten (soms inderdaad een zwaar beroep), dat gaat niet op.
Zoals het evenmin opgaat dat mensen die voor de overheid bepaalde sleutelfuncties invullen over een ongebreideld stakingsrecht beschikken. Zélf moeten ze niet vrezen voor hun job. Ze kunnen niet worden afgedankt en hun baas kan niet failliet gaan. Een uiterst comfortabele positie die tot meer solidariteit en gemeenschapszin zou mogen inspireren.
door Paul Geudens
Het is de derde keer in een paar maanden dat de haven van Antwerpen wordt getroffen door syndicale acties. Een ramp. Zeker in crisistijden, wanneer voor elke container hard moet worden gevochten. Antwerpen dreigt op de zwarte lijst van de grote rederijen terecht te komen.
De overheid moet optreden. De loodsen en hun vakverenigingen brengen de job van tienduizenden medeburgers in gevaar.
We overdrijven niet. De Antwerpse haven is goed voor 150.000 jobs, 60.000 in het havengebied en nog eens 90.000 daarbuiten. Dat is 6,6% van de Vlaamse tewerkstelling. In 2009 – een crisisjaar! – produceerde de haven 17,7 miljard euro toegevoegde waarde, of 9,1% van het bruto binnenlands product (bbp) van Vlaanderen en 5,2% van het bbp van België.
Antwerpen is dé economische motor van Vlaanderen en van België. Een kip met gouden eieren die we niet mogen laten slachten door een clubje van ontevreden werknemers. Er moet een regeling komen die schandelijke en schadelijke syndicale acties als die van gisteren onmogelijk maakt. De verhouding tussen het doel van de staking en de gevolgen ervan is compleet van de pot gerukt.
Om enkele maanden vroeger te kunnen stoppen met werken – zoals de meerderheid van de andere Belgen dat ook wil – wordt een belangrijk deel van ons economisch weefsel in gevaar gebracht.
Wie niet tegen de warmte kan, moet uit de keuken wegblijven. Wie niet graag op een ladder kruipt of bang is voor de golven, moet geen loods worden. Alleen de lusten (een goed betaalde en overbeschermde job) maar niet de lasten (soms inderdaad een zwaar beroep), dat gaat niet op.
Zoals het evenmin opgaat dat mensen die voor de overheid bepaalde sleutelfuncties invullen over een ongebreideld stakingsrecht beschikken. Zélf moeten ze niet vrezen voor hun job. Ze kunnen niet worden afgedankt en hun baas kan niet failliet gaan. Een uiterst comfortabele positie die tot meer solidariteit en gemeenschapszin zou mogen inspireren.
door Paul Geudens
Reacties