De algemene filosofie blijft onverkort gelden, zodat iedereen twee jaar langer moet werken. Als uitzonderingen de regel zouden worden, heeft de hele hervormingsoperatie geen zin. Als de hervorming voor de federale overheid minder opbrengt dan gepland, zullen elders extra besparingen moeten worden gezocht.
Opmerkelijk was wel de oproep van de voorzitters aan de sociale partners om initiatieven te nemen die langer werken ook in de praktijk werkbaar maken. Sp.a-voorzitter Bruno Tobback vroeg zich met een boutade af waarom een 58-jarige die zich uitgeblust voelt en met pensioen gaat een jaar later drie cursussen volgt en een wereldreis voorbereidt. Blijkbaar waren de creativiteit en de energie bij de betrokkene toch niet helemaal verdwenen. De vraag luidt dan hoe die capaciteiten in het normale arbeidscircuit op de meest efficiënte manier verder kunnen worden aangewend. Zo wordt het debat verbreed tot de discussie over de eindeloopbaanproblematiek.
Hier ligt een pak werk op de tafel van werkgevers en werknemers. Mits soms kleine verschuivingen in de bezigheden van oudere werknemers kan enkele jaren langer werken wel draaglijk en aangenaam blijven.
De commotie over de geweigerde uitzonderingen is één kant van de medaille. We blijven met een groot aantal werkloze vijftigjarigen zitten die maar wat graag weer aan de slag willen maar geen job vinden.
De vakbonden kunnen een eindeloze reeks voorbeelden opdiepen van oudere werkzoekenden die hun sollicitaties steevast stuk zagen lopen op argumenten als ‘te duur’ of ‘wellicht nog onvoldoende gemotiveerd’. Dan zijn alle inspanningen boter aan de galg. Daar is bovendien geen enkel activeringsbeleid tegen opgewassen. Vakbonden en patroons kunnen het probleem wel samen aanpakken door aangepaste banen te scheppen. Met vastberadenheid en vooral goede wil moet dat mogelijk zijn.
Door Dirk Castrel
Reacties