"Spijtig van de getijden, want anders
zouden de loodsen binnenkort altijd
tijdens de kantooruren kunnen werken.
Dan zijn er niet genoeg schepen
meer om de haven continu te laten draaien”,
zei een verbitterde Eddy Bruyninckx donderdag.
We begrijpen de havenbaas. Het is afschuwelijk om enkele honderden geprivilegieerde ambtenaren zo met onze welvaart te zien spelen. Zelf zijn ze vastbenoemd. Maar tienduizenden anderen zijn dat niét en dreigen hun job te verliezen.
We zijn bijna zover. De grote rederijen worden het beu. Gisteren liet MSC weten dat het een veertigtal schepen naar Rotterdam afleidt. Een drama voor Antwerpen, een godsgeschenk voor de Hollanders.
MSC is niet zomaar een bedrijf in de Antwerpse haven. Het zorgt voor meer dan de helft van de containertrafiek. En het wil nog groeien op Linkeroever. Er lopen gesprekken over uitbreiding. Wegens een aantal syndicale acties zijn de onderhandelingen echter “on hold” gezet. Het bedrijf wil nagaan of het nog wel een toekomst heeft in Antwerpen.
MSC is nog niet verloren voor de Scheldestad, maar veel zotternijen moeten er niet meer gebeuren om de Zwitsers te doen uitwijken naar Rotterdam of Bremen. Dat zou een economische ramp zijn.
Wanneer MSC beslist om zijn Europese hub vanuit Antwerpen te verplaatsen naar een ander land - het zal zeker niet Zeebrugge worden! - dan verliest de haven in één klap niet alleen veel trafiek, het kan ook een domino-effect tot gevolg hebben. Concurrent Maersk, dat momenteel bestudeert of het niet meer kan aanlopen in Antwerpen, kan het voorbeeld van MSC volgen.
De acties van de loodsen zijn catastrofaal. Ze loodsen Antwerpen naar de ondergang. Waarop wacht de overheid om op treden? Toegeven aan de corporatistische eisen mag ze in geen geval doen. Maar een einde maken aan het misbruik van het stakingsrecht kan ze wél. In 1975 heeft Jos Chabert de loodsen al eens opgeëist. Dit moet nu ook kunnen. Het is één voor twaalf. De betrouwbaarheid én de toekomst van de Antwerpse haven staan op het spel. MSC heeft gisteren een belangrijk signaal gegeven. Daar doof en blind voor blijven is schuldig verzuim van de regering.
door Paul Geudens
We begrijpen de havenbaas. Het is afschuwelijk om enkele honderden geprivilegieerde ambtenaren zo met onze welvaart te zien spelen. Zelf zijn ze vastbenoemd. Maar tienduizenden anderen zijn dat niét en dreigen hun job te verliezen.
We zijn bijna zover. De grote rederijen worden het beu. Gisteren liet MSC weten dat het een veertigtal schepen naar Rotterdam afleidt. Een drama voor Antwerpen, een godsgeschenk voor de Hollanders.
MSC is niet zomaar een bedrijf in de Antwerpse haven. Het zorgt voor meer dan de helft van de containertrafiek. En het wil nog groeien op Linkeroever. Er lopen gesprekken over uitbreiding. Wegens een aantal syndicale acties zijn de onderhandelingen echter “on hold” gezet. Het bedrijf wil nagaan of het nog wel een toekomst heeft in Antwerpen.
MSC is nog niet verloren voor de Scheldestad, maar veel zotternijen moeten er niet meer gebeuren om de Zwitsers te doen uitwijken naar Rotterdam of Bremen. Dat zou een economische ramp zijn.
Wanneer MSC beslist om zijn Europese hub vanuit Antwerpen te verplaatsen naar een ander land - het zal zeker niet Zeebrugge worden! - dan verliest de haven in één klap niet alleen veel trafiek, het kan ook een domino-effect tot gevolg hebben. Concurrent Maersk, dat momenteel bestudeert of het niet meer kan aanlopen in Antwerpen, kan het voorbeeld van MSC volgen.
De acties van de loodsen zijn catastrofaal. Ze loodsen Antwerpen naar de ondergang. Waarop wacht de overheid om op treden? Toegeven aan de corporatistische eisen mag ze in geen geval doen. Maar een einde maken aan het misbruik van het stakingsrecht kan ze wél. In 1975 heeft Jos Chabert de loodsen al eens opgeëist. Dit moet nu ook kunnen. Het is één voor twaalf. De betrouwbaarheid én de toekomst van de Antwerpse haven staan op het spel. MSC heeft gisteren een belangrijk signaal gegeven. Daar doof en blind voor blijven is schuldig verzuim van de regering.
door Paul Geudens
Reacties